شروع طوفانی منچستریونایتد در لیگ قهرمانان؛ پیروزی ۴-۰ و نمایش بی‌رحمی مقابل تیم‌های تازه‌وارد

برای بقا در فرمت جدید و ۳۶ تیمی لیگ قهرمانان و حفظ انرژی برای دربی پیش‌روی منچستر، یک تیم باید بتواند تازه‌واردهای اروپایی را بدون خالی کردن باک انرژی‌اش از پیش رو بردارد. پنجشنبه شب در اولدترافورد، منچستریونایتد ثابت کرد که دقیقا همین شرایط را دارد. شاگردان مایکل کریک در بازگشت به معتبرترین رقابت‌های باشگاهی اروپا پس از سه سال غیبت، قهرمان آذربایجان یعنی صباح باکو را با نتیجه ۴-۰ در هم کوبیدند و یک تله احساسی و خطرناک را به یک پیروزی بی‌دردسر و قاطع تبدیل کردند.[1][4][5]

این شبی بود که برای داستان‌های رمانتیک فوتبالی ساخته شده بود. صباح باکو تا یک دهه پیش اصلا وجود خارجی نداشت. آن‌ها در فصل ۲۰۲۴-۲۵ با ۴۱ امتیاز اختلاف نسبت به صدرنشین لیگ آذربایجان به کار خود پایان دادند. سپس والداس دامبراوسکاس هدایت تیم را بر عهده گرفت و با یک جهش خیره‌کننده به سوی قهرمانی و عبور از چهار مرحله انتخابی، تیمش را به تئاتر رویاها رساند. برای دامبراوسکاس، این یک بازگشت سورئال به خانه بود؛ کسی که دوران مربیگری‌اش را در سال ۲۰۰۲ با کار پاره‌وقت در مدارس فوتبال منچستریونایتد برای گذران زندگی آغاز کرده بود.[1][5][6]

اما داستان‌های رمانتیک به ندرت در برخورد با واقعیت سرد و سخت دوام می‌آورند. صباح با یک برنامه تاکتیکی شجاعانه پا به میدان گذاشت، با آرایش ۳-۳-۴ صف‌آرایی کرد و از پارک کردن اتوبوس مقابل دروازه خودداری کرد. آن‌ها از جلو پرس کردند و سعی داشتند خط دفاعی یونایتد با حضور لنی یورو و لیساندرو مارتینز را به چالش بکشند. دامبراوسکاس پس از بازی گفت: احساس نمی‌کردم که می‌لرزیم یا ترسیده‌ایم، ما سعی کردیم فوتبال بازی کنیم و در تمام ۹۰ دقیقه همین کار را کردیم.[1][2][6]

این شجاعت تقریبا یک لحظه تاریخی را رقم زد. در دقیقه ۳۵، در حالی که یونایتد تنها با یک گل پیش بود، کاهیم پاریس، ملی‌پوش جامائیکایی، یک سانتر دقیق به تیر دوم ارسال کرد. جوی-لنس میکلز خود را از کمند نصیر مزراوی رها دید اما ضربه سرش را با اختلاف از کنار دروازه به بیرون فرستاد. این نقطه عطف بازی بود. در این سطح از فوتبال، فرصت دوم به کسی تعارف نمی‌شود.[1][3]

در نقطه مقابل، یونایتد کاملا بی‌رحم و فرصت‌طلب بود. آن‌ها در دقیقه ۲۷ قفل دروازه را شکستند؛ زمانی که ماتئوس کونیا ارسال زمینی پاتریک دورگو را که به شکلی تحسین‌برانگیز در پست دفاع چپ جانشین شده بود، به گل تبدیل کرد. اما این دو ضربه مهلک و پیاپی درست قبل از سوت پایان نیمه اول بود که کار حریف را تمام کرد و به کریک اجازه داد تا به دربی روز یکشنبه مقابل منچسترسیتی فکر کند.[2][3][5]

در دقیقه ۴۲، یوری تیلمانس پاسی را به عمق برای برونو فرناندز فرستاد و او با یک بغل پای ساده و بی‌نقص دروازه را باز کرد. سه دقیقه بعد، برایان امبومو توپی را برای بنجامین سسکو ارسال کرد. مهاجم اسلوونیایی با استفاده از خط دفاعی بالای صباح، به راحتی استاس پوکاتیلوف، دروازه‌بان حریف را جا گذاشت و نتیجه را ۳-۰ کرد. کریک درباره سسکو گفت: او قطعا نوع متفاوتی از تهدید را ارائه می‌دهد؛ سرعت، قدرت بدنی، توانایی بازی در آخرین خط دفاعی حریف و فرار به فضاهای خالی.[1][2][3]

نیمه دوم تمرینی برای مدیریت بازی بود. کریک که در ماه ژانویه جانشین روبن آموریم شد و ساختار یونایتد را به یک سیستم انعطاف‌پذیر ۱-۳-۲-۴ تغییر داد، از حاشیه امنیت ایجاد شده برای انجام تعویض‌ها استفاده کرد. سسکو، تیلمانس و کوبی ماینو همگی از زمین بیرون کشیده شدند تا پاهایشان برای بازی حساس آخر هفته تازه بماند.[5][6]

ضربه نهایی در دقیقه ۶۸ وارد شد و شکاف عمیق در کلاس و خونسردی دو تیم را به تصویر کشید. پس از شروع سریع یک ضربه ایستگاهی توسط فرناندز، جاشوا زیرکزی، بازیکن تعویضی، توپ را زیر فشار کنترل کرد و با یک پاس پشت پا آن را به محوطه شش قدم فرستاد. این پاس خلاقانه باعث سردرگمی کامل در خط دفاعی صباح شد، پوکاتیلوف را غافلگیر کرد و به مارتینز اجازه داد تا از فاصله‌ای نزدیک توپ را به تور دروازه بکوبد.[1][2][6]

برای صباح، شکست ۴-۰ یک معارفه خشن با واقعیت‌های لیگ قهرمانان بود که شکاف‌های ساختاری بین میل تهاجمی و استحکام دفاعی آن‌ها را آشکار کرد. با این حال، حضور صرف آن‌ها در این صحنه همچنان یک دستاورد تاریخی برای باشگاهی است که در سال ۲۰۱۷ تاسیس شده است. آن‌ها از این تنبیه درس خواهند گرفت.[1][6]

برای یونایتد، این پیروزی دقیقا همان چیزی بود که تقویم فشرده مسابقات می‌طلبید. آن‌ها سه امتیاز را قطعی کردند، تفاضل گل مثبت چهار را برای جدول مرحله لیگی به جیب زدند و به مهره‌های کلیدی خود استراحت دادند. کریک در پایان گفت: ثبت کلین‌شیت و البته بردن بازی حس خوبی دارد. فکر می‌کنم برخی از حرکات هجومی ما فوق‌العاده بود. بازگشت به اروپا با موفقیت تضمین شد؛ حالا تمام تمرکزها به نیمه آبی شهر منچستر معطوف می‌شود.[2][5]