شاهکار نوشاد عالمیان در ناگویا؛ پیروزی تاریخی مقابل هاریموتو و قطعی شدن مدال برنز

با ثبت نتیجه ۱۱ بر ۹ در گیم سرنوشت‌ساز هفتم، نوشاد عالمیان شگفتی بزرگ بیستمین دوره بازی‌های آسیایی ناگویا را رقم زد. کاپیتان باتجربه تیم ملی تنیس روی میز ایران در مرحله یک‌چهارم نهایی موفق شد توموکازو هاریموتو، ستاره جوان ژاپنی و نفر چهارم رنکینگ جهانی را با نتیجه کلی ۴ بر ۳ شکست دهد. این پیروزی که در سالن اسکای تویوتای شهر ناگویا و در میان تشویق‌های بی‌امان تماشاگران میزبان به دست آمد، یکی از بخت‌های مسلم قهرمانی را از دور رقابت‌ها کنار زد. هاریموتو که امید اول کاروان ژاپن برای کسب مدال طلای انفرادی محسوب می‌شد، در برابر ضربات هوشمندانه و سرویس‌های خاص نماینده ایران غافلگیر شد و در نهایت وداعی تلخ با مسابقات انفرادی داشت.[1][2][3]

پیش از آغاز این مسابقه، تمام پیش‌بینی‌ها به سود بازیکن میزبان بود. توموکازو هاریموتو که در حال حاضر در رده چهارم برترین پینگ‌پنگ‌بازان جهان قرار دارد، با روحیه‌ای مضاعف پا به این میدان گذاشته بود؛ چرا که او تنها چند روز قبل موفق شده بود تیم ملی ژاپن را پس از ۶۰ سال انتظار به مدال طلای تیمی بازی‌های آسیایی برساند و در فینال تیمی نیز بازیکنان قدرتمند چینی را شکست دهد. در سوی مقابل، نوشاد عالمیان با تکیه بر تجربه سال‌ها حضور در میادین بین‌المللی و سبک بازی منحصربه‌فرد خود که همواره برای بازیکنان شرق آسیا دردسرساز بوده است، بدون توجه به جایگاه حریف در رنکینگ جهانی، برای قطعی کردن مدال خود وارد میدان شد.[1][3]

مسابقه با برتری محسوس و غافلگیرکننده نماینده ایران آغاز شد. نوشاد عالمیان در گیم اول با نمایشی بی‌نقص و کنترل دقیق جریان بازی، توانست حریف نامدار خود را با نتیجه ۱۱ بر ۹ شکست دهد. این روند در گیم دوم نیز ادامه یافت؛ جایی که هاریموتو با وجود تلاش برای تغییر تاکتیک و استفاده از ضربات سرعتی، نتوانست مانع از امتیازگیری کاپیتان تیم ملی ایران شود. عالمیان با استفاده از ضربات فورهند قدرتمند و جای‌گیری‌های مناسب، گیم دوم را نیز با نتیجه قاطع ۱۱ بر ۷ به سود خود به پایان رساند تا زنگ خطر را برای ستاره ژاپنی و هواداران حاضر در سالن به صدا درآورد.[1][3]

با واگذاری دو گیم ابتدایی، هاریموتو در گیم سوم با روحیه‌ای کاملاً متفاوت و تهاجمی‌تر به میز بازگشت. او با افزایش سرعت رالی‌ها و استفاده از اشتباهات فردی نماینده ایران، خیلی زود توانست ۷ امتیاز متوالی کسب کند و نبض بازی را در دست بگیرد. تلاش‌های عالمیان برای بازگشت به این گیم ثمری نداشت و حریف ژاپنی موفق شد با نتیجه ۱۱ بر ۳ پیروز شود. با این حال، در گیم چهارم شرایط بار دیگر به سود ایران تغییر کرد. عالمیان با تمرکز بالا و گرفتن چند امتیاز ابتدایی، فاصله خود را با هاریموتو افزایش داد و در نهایت موفق شد این ست را با نتیجه ۱۱ بر ۶ به نام خود ثبت کند تا تنها یک گیم تا پیروزی نهایی فاصله داشته باشد.[1][3]

اوج حساسیت و درام این مسابقه در گیم پنجم به نمایش درآمد. نوشاد عالمیان که بهترین عملکرد خود در این دوره از بازی‌ها را ارائه می‌داد، با قدرت ظاهر شد و حتی چند امتیاز از حریف پیش افتاد. با این حال، در امتیازات پایانی هاریموتو به بازی برگشت و رقابت به شکل نفس‌گیری تا امتیاز ۱۴ برابر پیش رفت. در نهایت، این حریف ژاپنی بود که با استفاده از امتیازات حساس پایانی توانست ۱۶ بر ۱۴ برنده این گیم شود. پیروزی در این گیم ماراتن‌گونه، روحیه هاریموتو را بازگرداند و او توانست در گیم ششم نیز با استفاده از افت مقطعی عالمیان، با نتیجه ۱۱ بر ۶ پیروز شود تا کار به گیم سرنوشت‌ساز هفتم کشیده شود.[1][3]

در گیم هفتم و پایانی، فشار روانی بر روی هر دو بازیکن به بالاترین حد خود رسیده بود. نوشاد عالمیان نمایش بهتری در امتیازات ابتدایی داشت و با وجود رقابت نزدیک، اختلاف را حفظ کرد و ۹ بر ۷ از حریف پیش افتاد. هاریموتو که نمی‌خواست در خانه از دور رقابت‌ها حذف شود، به بازی برگشت و در امتیاز ۹ کار را به تساوی کشاند. اما در حساس‌ترین لحظات مسابقه، کاپیتان تیم ملی ایران با جسارت مثال‌زدنی و تمرکز بالا، دو امتیاز متوالی را کسب کرد و با برتری ۱۱ بر ۹، پیروزی ۴ بر ۳ خود را در این نبرد تاریخی جشن گرفت و صعودش را به مرحله نیمه‌نهایی قطعی کرد.[1][2][3]

ارزش این موفقیت زمانی بیشتر مشخص می‌شود که به تاریخچه حضور ایران در مسابقات تنیس روی میز بازی‌های آسیایی نگاه کنیم. با صعود به مرحله نیمه‌نهایی، مدال برنز نوشاد عالمیان قطعی شد؛ چرا که در این رقابت‌ها دیدار رده‌بندی برگزار نمی‌شود. این دومین مدال برنز عالمیان در ادوار بازی‌های آسیایی است. او پیش از این در سال ۲۰۱۸ و در بازی‌های جاکارتا نیز موفق شده بود با شکست دادن حریفی از هنگ‌کنگ، پس از ۵۲ سال انتظار، تنیس روی میز ایران را صاحب مدال انفرادی کند و اکنون در ناگویا بار دیگر نام خود را در تاریخ این رشته جاودانه کرده است.[1][2]

کاپیتان تیم ملی ایران برای صعود به دیدار نهایی و تغییر رنگ مدال خود، ماموریت دشواری پیش رو دارد و باید در مرحله نیمه‌نهایی به مصاف وانگ چوقین از چین برود؛ بازیکنی که در حال حاضر رتبه نخست رنکینگ جهانی را در اختیار دارد. عالمیان پس از این پیروزی تاریخی با تاکید بر آمادگی بالای خود برای این تقابل سخت گفت: «با حریفم در مرحله نیمه‌نهایی قبلاً بازی کرده‌ام و نتیجه را واگذار کردم، با این حال به پیروزی برابر او و رسیدن به فینال فکر می‌کنم.» رویارویی با نفر اول جهان، چالش بزرگ بعدی او در مسیر خلق یک شگفتی دیگر در ناگویا خواهد بود.[2][4]