تحلیل هوش مصنوعی از تعهدات پاریس: اقدام قوی‌تر اقلیمی رشد اقتصادی را تسریع می‌کند

برای دهه‌ها، معادله اساسی دیپلماسی اقلیمی جهانی به عنوان یک بده‌بستان دردناک تعریف شده است: کاهش انتشار کربن مستلزم فدا کردن رشد اقتصادی است. این فرض هر معاهده مهمی از کیوتو تا پاریس را شکل داده و اقدام اقلیمی را به عنوان یک بار پرهزینه معرفی کرده که ملت‌ها باید با اکراه برای جلوگیری از فاجعه زیست‌محیطی آن را بپذیرند.[4][6]

اکنون، یک مطالعه برجسته که از هوش مصنوعی پیشرفته برای تحلیل تعهدات اقلیمی جهانی استفاده کرده، این دگما را کاملاً وارونه کرده است. این تحقیق نشان می‌دهد که کربن‌زدایی تهاجمی نه یک مجازات اقتصادی، بلکه یک کاتالیزور اصلی برای رشد آتی تولید ناخالص داخلی، نوسازی صنعتی و ایجاد شغل است.[1][2]

این یافته‌ها در یک مقطع حساس برای سیاست‌گذاری جهانی ارائه می‌شوند. در حالی که کشورها آماده می‌شوند تا دور بعدی سهم‌های تعیین‌شده ملی (NDCs) خود را تحت توافق پاریس ارائه دهند، روایت سنتی فداکاری اقتصادی به سرعت جای خود را به رقابت برای کسب مزیت رقابتی در اقتصاد انرژی پاک می‌دهد.[2][7]

این شواهد از یک تحلیل گسترده یادگیری ماشینی ناشی می‌شود که در نشریه «نیچر کلایمت چنج» (Nature Climate Change) منتشر شده است. محققان مدل‌های پردازش زبان طبیعی را برای ارزیابی بیش از ۱۴,۰۰۰ سند سیاستی، از جمله تمام سهم‌های تعیین‌شده ملی (NDCs) ارائه‌شده، برنامه‌های توسعه ملی و مجموعه‌داده‌های اقتصادی متعاقب آن در دهه گذشته، به کار گرفتند.[3]

با مرتبط ساختن جاه‌طلبی تعهدات اقلیمی یک کشور با عملکرد کلان اقتصادی متعاقب آن، مدل هوش مصنوعی یک روند واضح و غیرقابل انکار را شناسایی کرد: کشورهایی که اقدامات اقلیمی قوی‌تری را متعهد شده و اجرا کردند، نرخ‌های توسعه اقتصادی بالاتری را نسبت به آنهایی که تلاش‌های خود را به تأخیر انداختند یا تضعیف کردند، تجربه کردند.[3][7]

ارقام قابل توجه هستند. این مدل پیش‌بینی می‌کند که اجرای کامل سهم‌های تعیین‌شده ملی (NDCs) تهاجمی، منجر به افزایش خالص ۲.۴ درصدی تولید ناخالص داخلی جهانی تا سال ۲۰۳۵ خواهد شد، در مقایسه با سناریوی پایه اقدام به تأخیر افتاده. علاوه بر این، پیش‌بینی می‌شود که این گذار ۱۸ میلیون شغل خالص جدید در سطح جهان ایجاد کند که تمرکز زیادی در بخش‌های تولید، زیرساخت و فناوری خواهند داشت.[1][3]

کربن‌زدایی چگونه واقعاً باعث رشد می‌شود؟ شواهد به سه سازوکار اصلی اشاره دارند. اول، کاهش شدید هزینه انرژی‌های تجدیدپذیر به این معنی است که پس از ساخت زیرساخت اولیه، ورودی‌های انرژی جاری برای یک اقتصاد به طور چشمگیری ارزان‌تر و نوسان‌پذیری کمتری نسبت به سوخت‌های فسیلی پیدا می‌کنند و هزینه‌ها را برای سایر بخش‌ها کاهش می‌دهند.[5][6]

دوم، این گذار سرمایه‌گذاری هنگفتی را برای نوسازی زیرساخت‌های قدیمی تحمیل می‌کند. این موج از مخارج سرمایه‌ای سبز به عنوان یک محرک کلان اقتصادی عظیم عمل کرده و شبکه‌های برق، شبکه‌های حمل‌ونقل و تأسیسات صنعتی را ارتقا می‌دهد که به نوبه خود بهره‌وری کلی ملی را افزایش می‌دهد.[1][5]

سوم، این تحلیل مزایای اقتصادی اغلب نادیده گرفته شده ناشی از خسارات جلوگیری شده را برجسته می‌کند. با کاهش آلودگی هوای محلی، کشورها شاهد کاهش فوری هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی و افزایش بهره‌وری نیروی کار هستند. کارگران سالم‌تر و بارهای پزشکی کمتر مستقیماً به خروجی اقتصادی قوی‌تر تبدیل می‌شوند.[3][6]

با این حال، داده‌ها همچنین نشان می‌دهند که این مزایای اقتصادی به طور مساوی توزیع نمی‌شوند. تحلیل هوش مصنوعی نشان می‌دهد که کشورهای در حال توسعه بیشترین سود را خواهند برد، مشروط بر اینکه بتوانند به سرمایه اولیه لازم دسترسی پیدا کنند. این اقتصادها با جهش از زیرساخت‌های قدیمی سوخت فسیلی، می‌توانند سیستم‌های انرژی مدرن و بسیار کارآمد را از پایه بسازند.[4][5]

در مقابل، اقتصادهایی که به شدت به صادرات سوخت فسیلی وابسته هستند، با گذار پیچیده‌تری روبرو هستند. اگرچه آن‌ها نیز می‌توانند از تنوع‌بخشی به فناوری‌های سبز بهره ببرند، اما باید شوک اقتصادی فوری دارایی‌های سرگردان (ذخایر سوخت فسیلی و زیرساخت‌هایی که قبل از پایان عمر مورد انتظار خود ارزش خود را از دست خواهند داد) را مدیریت کنند.[2][6]

بانک جهانی و هیئت بین‌دولتی تغییر اقلیم (IPCC) مدت‌هاست به این پویایی‌ها اشاره کرده‌اند و متذکر شده‌اند که هزینه عدم اقدام بسیار بیشتر از هزینه کاهش است. اما تحلیل جدید مبتنی بر هوش مصنوعی، جزئی‌ترین و تجربی‌ترین مدرک را تا به امروز ارائه می‌دهد که خودِ کاهش، صرف نظر از خسارات اقلیمی جلوگیری شده، یک محرک اقتصادی با بازده خالص مثبت است.[5][6]

با وجود شواهد قاطع، عدم قطعیت‌های آشکاری باقی می‌مانند. پیش‌بینی‌های خوش‌بینانه مدل، تخصیص مجدد نسبتاً بدون اصطکاک سرمایه و نیروی کار را فرض می‌کنند. در دنیای واقعی، تبدیل یک کارگر معدن زغال سنگ به یک تکنسین خورشیدی شامل اصطکاک جغرافیایی، آموزشی و اجتماعی است که مدل نمی‌تواند آن را به طور کامل درک کند.[1][7]

علاوه بر این، محیط کلان اقتصادی کنونی یک مانع مهم ایجاد می‌کند. نرخ‌های بهره بالای جهانی به طور نامتناسبی بر پروژه‌های انرژی تجدیدپذیر تأثیر می‌گذارند، زیرا این پروژه‌ها در مقایسه با هزینه‌های عملیاتی جاری نیروگاه‌های سوخت فسیلی، به سرمایه اولیه هنگفتی نیاز دارند. تنگناهای زنجیره تأمین برای مواد معدنی حیاتی مانند لیتیوم و مس نیز می‌توانند مزایای اقتصادی پیش‌بینی شده را به تأخیر اندازند.[1][3]

در نهایت، این مجموعه شواهد به طور اساسی چشم‌انداز مذاکرات برای اجلاس‌های اقلیمی آینده را تغییر می‌دهد. سیاست‌گذاران دیگر در مورد چگونگی توزیع یک بار اقتصادی بحث نمی‌کنند؛ آن‌ها در حال بررسی این هستند که چگونه بزرگترین سهم انقلاب صنعتی بزرگ بعدی را به دست آورند. ملت‌هایی که این تغییر را زودتر تشخیص دهند، احتمالاً بر اقتصاد جهانی در قرن آینده مسلط خواهند شد.[2][7]