تست فشار ۱۲۵ درصدی: استاندارد ISO 6425 چگونه یک «ساعت غواصی» را از یک ساعت «مقاوم در برابر آب تا ۲۰۰ متر» متمایز می‌کند؟

ساعتی که برچسب «مقاوم در برابر آب تا ۲۰۰ متر» دارد، یعنی تولیدکننده یک نمونه آماری از آن مدل را تا فشار ۲۰ اتمسفر تست کرده است. اما برچسب «غواصی ۲۰۰ متر» (Diver's 200m) به این معناست که دقیقاً همان ساعتی که روی مچ شماست، پیش از خروج از کارخانه در آب غوطه‌ور شده و تحت فشار ۲۵ اتمسفر (یعنی ۱۲۵ درصد عمق اسمی خود) قرار گرفته است. اگر برای غواصی واقعی ساعت می‌خرید، کلمه «غواصی» تنها سندی است که تضمین می‌کند ساعت شما آب نخواهد خورد.[1][8]

این تفاوت کاملاً به یک استاندارد تولید داوطلبانه به نام ISO 6425 برمی‌گردد. این چارچوب سازمان بین‌المللی استاندارد که آخرین بار در سال ۲۰۱۸ به‌روزرسانی شد، تجهیزات حیاتی و هدفمند را از اکسسوری‌های مد و تفریحی جدا می‌کند. در حالی که مقاومت استاندارد در برابر آب (ISO 22810) بر پایه تست‌های گروهی است، استاندارد ISO 6425 ایجاب می‌کند که ۱۰۰ درصد ساعت‌های تولیدی تحت تست فشار مضاعف آب قرار گیرند.[1][3]

برند آکواستار (Aquastar) در مستندات فنی سال ۲۰۲۶ خود اشاره می‌کند: «استاندارد ISO 6425 معیار نهایی برای یک ساعت غواصی واقعی است.» این فرآیند تست سخت‌گیرانه، هزینه‌های تولید را به‌شدت افزایش می‌دهد و به همین دلیل است که بسیاری از برندهای لوکس، حتی برای مدل‌های ورزشی خود، به همان رتبه‌بندی استاندارد ISO 22810 بسنده می‌کنند.[3]

تست فشار مضاعف ۱۲۵ درصدی، هسته اصلی این استاندارد است. برای رتبه‌بندی ۲۰۰ متری، ساعت در یک محفظه آب قرار می‌گیرد و به مدت دو ساعت تحت فشار ۲۵ بار (معادل ۲۵۰ متر) قرار می‌گیرد. این فشار مداوم، یکپارچگی شیشه، واشر قاب پشتی و درزگیرهای کوک ساعت را می‌سنجد.[1][4]

پس از دو ساعت غوطه‌وری، فشار در عرض یک دقیقه به‌سرعت تا ۰.۳ بار کاهش می‌یابد و ساعت یک ساعت دیگر در همان حالت می‌ماند. این کار تغییرات سریع فشار هنگام بالا آمدن به سطح آب را شبیه‌سازی می‌کند تا اطمینان حاصل شود که شیشه ساعت به دلیل فشار محبوس‌شده داخلی به بیرون نمی‌پرد.[1]

برند ساعت هلم (HELM Watches)، تولیدکننده‌ای که به این استاندارد پایبند است، درباره این سخت‌گیری توضیح می‌دهد: «تک‌تک ساعت‌ها در آب تا ۱۲۵ درصد عمق اسمی تست می‌شوند.» اگر حتی یک ساعت در این تست فردی مردود شود، اوراق یا بازسازی می‌شود تا اطمینان حاصل شود که هیچ محصول معیوبی به دست خریدار نمی‌رسد.[5]

فراتر از فشار، استاندارد ISO 6425 یک تست سخت‌گیرانه برای تراکم رطوبت نیز الزامی می‌کند. ساعت روی یک صفحه داغ تا دمای ۴۰ درجه سانتی‌گراد (۱۰۴ درجه فارنهایت) گرم می‌شود. سپس یک قطره آب با دمای ۱۸ تا ۲۵ درجه سانتی‌گراد روی شیشه آن قرار می‌گیرد.[1][6]

پس از یک دقیقه، آب پاک می‌شود. اگر هرگونه رطوبتی در داخل شیشه متراکم شود، ساعت در تست مردود است. این کار تضمین می‌کند که هنگام مونتاژ هیچ رطوبتی داخل قاب محبوس نشده باشد؛ رطوبتی که می‌تواند به‌مرور زمان باعث زنگ‌زدگی موتور ساعت شود یا هنگام غواصی در آب سرد، صفحه ساعت را بخارآلود کند.[1]

مقاومت مغناطیسی یکی دیگر از عوامل حیاتی است. این استاندارد ایجاب می‌کند که ساعت پس از قرار گرفتن در معرض میدان مغناطیسی جریان مستقیم با شدت ۴۸۰۰ آمپر بر متر (A/m)، دقت خود را با خطای کمتر از ۳۰ ثانیه در روز حفظ کند. این ویژگی از مغناطیسی شدن فنر رقاصک توسط تجهیزات قایق غواصی یا ابزارهای زیر آب جلوگیری می‌کند.[1][4]

نشریه کرونو ادیت (The Chrono Edit) گزارش می‌دهد: «مقاومت ساعت در برابر آب به‌زبان ساده به این برمی‌گردد که درزگیرها پیش از تغییر شکل، چقدر فشار را می‌توانند تحمل کنند.» اما استاندارد ISO 6425 سخت‌افزار بیرونی را نیز تست می‌کند تا مطمئن شود ساعت به دست غواص متصل می‌ماند.[2]

بند یا دستبند ساعت باید بتواند نیروی کششی معادل ۲۰۰ نیوتن (حدود ۲۰ کیلوگرم نیرو) را که به هر طرف از نقاط اتصال وارد می‌شود، تحمل کند. این تست تضمین می‌کند که اگر ساعت به صخره، لاشه کشتی یا تجهیزات سنگین غواصی گیر کرد، پین‌ها از مچ غواص پاره نشوند.[1][5]

میزان دید در این استاندارد به‌دقت کمّی‌سازی شده است. یک ساعت غواصی باید در تاریکی مطلق از فاصله ۲۵ سانتی‌متری (۹.۸ اینچی) خوانا باشد. این امر نیازمند استفاده از مواد شب‌نما روی عقربه‌ها، نشانگرها و زه چرخان یک‌طرفه (که وجود آن الزامی است) می‌باشد.[1][3]

خود زه چرخان باید در برابر چرخش تصادفی محافظت شود. اگر ساعت غواص به کپسول هوا برخورد کند، زه فقط می‌تواند در خلاف جهت عقربه‌های ساعت بچرخد؛ این یعنی زمان باقی‌مانده در زیر آب کمتر نشان داده می‌شود نه بیشتر. این یک طراحی ایمن است که از بیماری برداشت فشار جلوگیری می‌کند.[1][6]

برند لیو واچز (LIV Watches) واقعیت را برای خریداران روشن می‌کند: «درک درست ساعت‌های غواصی یعنی بدانید که رتبه‌بندی مقاومت ۲۰۰ متری روی یک ساعت رسمی، به این معنا نیست که باید با آن غواصی کنید.» عدم انجام تست‌های فردی روی این ساعت‌ها، استفاده از آن‌ها را به یک قمار تبدیل می‌کند، چرا که یک نقص میکروسکوپی در تولید تنها یک واشر می‌تواند به نفوذ آب منجر شود.[7]

برای خریداران، نوشته «غواصی» (Diver's) روی صفحه ساعت ارزش پرداخت هزینه بیشتر را دارد، زیرا تولیدکننده هزینه تست تک‌تک ساعت‌ها و دور انداختن موارد معیوب را به جان خریده است. تست فشار مضاعف ۱۲۵ درصدی، یک ساعت را از یک طراحی تئوری به یک ابزار اثبات‌شده تبدیل می‌کند و دقیقاً زمانی که شرایط محیطی ایجاب کند، کارایی بی‌نقص خود را ارائه می‌دهد.[8]