واگرایی شدید اوپک و آژانس بین‌المللی انرژی بر سر تقاضای جهانی نفت ۲۰۲۶ در بحبوحه درگیری‌های خاورمیانه

بازار جهانی انرژی در حال حاضر در حال پیمودن یکی از عمیق‌ترین واگرایی‌های پیش‌بینی در تاریخ معاصر است. سازمان کشورهای صادرکننده نفت (اوپک) برای چهارمین ماه متوالی پیش‌بینی رشد تقاضای جهانی نفت خود برای سال ۲۰۲۶ را کاهش داده و آن را به افزایشی در حدود ۵۸۰,۰۰۰ تا ۶۰۰,۰۰۰ بشکه در روز تعدیل کرده است.

این آخرین بازنگری کاهشی که در گزارش ماهانه بازار نفت این کارتل در ماه اوت (آگوست) آمده است، بر دشواری عظیم مدل‌سازی مصرف انرژی در بحبوحه جنگ جاری ایران و بسته شدن مؤثر تنگه هرمز تأکید می‌کند. به بیان ساده: آژانس‌های برتر انرژی جهان دیگر نمی‌توانند در مورد اینکه آیا تقاضای جهانی نفت در حال رشد است یا کوچک شدن، به توافق برسند.[2][4][6]

هسته اصلی این بحث در شکاف عظیم بین مدل انعطاف‌پذیری پایه اوپک و مدل اختلال ژئوپلیتیکی آژانس بین‌المللی انرژی (IEA) نهفته است. در حالی که اوپک معتقد است که مصرف جهانی همچنان رشد مثبتی خواهد داشت – که تقریباً به طور کامل توسط اقتصادهای غیر OECD هدایت می‌شود – آژانس بین‌المللی انرژی دیدگاهی به شدت بدبینانه اتخاذ کرده است.

این آژانس مستقر در پاریس اکنون انقباض شدید تقاضا به میزان ۱.۶ میلیون بشکه در روز را برای سال ۲۰۲۶ پیش‌بینی می‌کند. آژانس بین‌المللی انرژی به تخریب مستقیم تقاضا ناشی از درگیری‌های خاورمیانه اشاره می‌کند و استدلال می‌کند که حذف فیزیکی میلیون‌ها بشکه از تولید منطقه باعث ایجاد شوک قیمتی شده است که به طور فعال مصرف جهانی را سرکوب می‌کند.[1][3]

این واگرایی به شکاف حیرت‌انگیز ۲.۲ میلیون بشکه در روز بین دو آژانس می‌رسد، حجمی که تقریباً معادل کل مصرف روزانه یک کشور صنعتی بزرگ مانند فرانسه یا بریتانیا است. گزارش اوت اوپک از فرضیه رشد خود با اشاره به عملکرد اقتصادی انعطاف‌پذیر جهانی در طول نیمه اول سال ۲۰۲۶ دفاع می‌کند. اقتصاددانان این کارتل پیش‌بینی می‌کنند که تقاضای غیر OECD به میزان ۶۰۰,۰۰۰ بشکه در روز رشد خواهد کرد، که انتظار می‌رود به راحتی کاهش جزئی ۴۰,۰۰۰ بشکه در روز در اقتصادهای پیشرفته OECD را جبران کند.[2][3][6]

در مقابل، آژانس بین‌المللی انرژی استدلال می‌کند که انعطاف‌پذیری استاندارد اقتصاد کلان نمی‌تواند بر محاصره‌های فیزیکی زنجیره تأمین غلبه کند. بسته شدن مؤثر تنگه هرمز – حیاتی‌ترین گلوگاه نفتی دریایی جهان – حجم قابل توجهی از نفت خام خاورمیانه را در خود محبوس کرده است.

این تنگنای فیزیکی باعث افزایش شدید قیمت سوخت‌های پالایش شده شده است که به طور فعال مصرف‌کنندگان، شبکه‌های لجستیک و صنایع سنگین در سراسر جهان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. به گفته آژانس بین‌المللی انرژی، این پویایی کاهش سختی را در مصرف واقعی تحمیل می‌کند، زیرا خریداران در کوتاه‌مدت عملاً قادر به تأمین جایگزین‌های مقرون‌به‌صرفه نیستند.[1][3]

داده‌های اخیر تولید، محدودیت‌های فیزیکی را که در حال حاضر بازار را خفه کرده‌اند، برجسته می‌کند. کل تولید نفت خام اعضای اوپک پلاس در ماه ژوئیه به طور متوسط ۳۷.۶۶ میلیون بشکه در روز بود، اما این ائتلاف برای اجرای افزایش تولیدات برنامه‌ریزی شده قبلی خود با مشکل مواجه شده است.

محاصره ژئوپلیتیکی عملاً امکان افزایش تولید و تحویل مطمئن آن به بازارهای جهانی را برای چندین تولیدکننده اصلی خاورمیانه غیرممکن کرده است. به عنوان مثال، در حالی که عربستان سعودی و کویت موفق شدند تولید را کمی افزایش دهند، کابوس لجستیکی گسترده‌تر در خلیج فارس میلیون‌ها بشکه را پشت منطقه درگیری به دام انداخته است.[2][3][5]

با وجود بازنگری‌های کاهشی کوتاه‌مدت، اوپک نسبت به مسیر میان‌مدت سوخت‌های فسیلی به شدت خوش‌بین باقی می‌ماند. در اقدامی که برخی تحلیلگران بازار را شگفت‌زده کرد، این گروه تولیدکننده در واقع پیش‌بینی رشد تقاضای خود برای سال ۲۰۲۷ را افزایش داد.

اوپک اکنون پیش‌بینی می‌کند که مصرف جهانی در سال آینده ۲.۲ میلیون بشکه در روز افزایش یابد و کل مصرف جهانی نفت را به رقم بی‌سابقه ۱۰۷.۹۰ میلیون بشکه در روز برساند. این تعدیل آینده‌نگر فرض می‌کند که اختلالات ژئوپلیتیکی کنونی در نهایت حل خواهند شد و منجر به جهش شدید در مصرف به تعویق افتاده و بازگشت به رشد ساختاری در بازارهای نوظهور می‌شود.[2][5][6]

برای بازارهای انرژی، این پیش‌بینی‌های متناقض محیطی بسیار پیچیده برای تخصیص سرمایه و برنامه‌ریزی سیاست ایجاد می‌کنند. سرمایه‌گذاران نهادی، کنسرسیوم‌های پالایشی و دولت‌های ملی باید بین فرضیه اوپک مبنی بر یک دست‌انداز ژئوپلیتیکی موقت و هشدار آژانس بین‌المللی انرژی در مورد تخریب ساختاری تقاضا یکی را انتخاب کنند. حل این شکاف پیش‌بینی در نهایت به مدت زمان بسته ماندن تنگه هرمز و توانایی محیط اقتصاد کلان جهانی برای جذب هزینه‌های بالای انرژی بدون سقوط به رکود همزمان بستگی دارد.[1][2][4]

در نهایت، بازار نفت ۲۰۲۶ بدون یک مبنای اجماع عمل می‌کند و فعالان بازار را مجبور می‌کند تا در دوره‌ای از نوسانات شدید به صورت کورکورانه حرکت کنند. در حالی که درگیری همچنان الگوهای مصرف انرژی جهانی را تغییر می‌دهد، مدل‌های سنتی عرضه و تقاضا به شدت توسط محاصره‌های فیزیکی که بر کشش قیمتی استاندارد اقتصادی غلبه می‌کنند، مورد آزمایش قرار می‌گیرند. تا زمانی که چشم‌انداز ژئوپلیتیکی تثبیت نشود، مسیر واقعی تقاضای جهانی نفت در پشت مه جنگ و روایت‌های متضاد نهادهای برتر انرژی جهان پنهان خواهد ماند.[1][2]