یورش تاریخی مک‌لارن به ردبول در قهرمانی سازندگان فرمول یک

تعطیلات تابستانی فرمول یک فرا رسیده است و قهرمانی سازندگان به طور غیرمنتظره‌ای به یک رقابت واقعی برای کسب عنوان تبدیل شده است. تیم ردبول ریسینگ، که فصل را شکست‌ناپذیر آغاز کرده بود، اکنون با چالشی بی‌امان از سوی تیم اوج‌گرفته مک‌لارن روبرو است.

فاصله بین دو پیشتاز تنها به ۴۲ امتیاز کاهش یافته است. ردبول با ۴۰۸ امتیاز در صدر قرار دارد، در حالی که مک‌لارن با ۳۶۶ امتیاز، که ناشی از کسب سکو و پیروزی‌های متوالی توسط لاندو نوریس و اسکار پیاستری است، صعود کرده است.[1]

تحول مک‌لارن یکی از قابل توجه‌ترین پیشرفت‌های میان‌فصل در تاریخ اخیر فرمول یک است. این تیم پس از شروع سال به عنوان یک مدعی حاشیه‌ای برای سکو، با مجموعه‌ای از به‌روزرسانی‌های بسیار مؤثر در کف و باله، خودروی MCL38 را به خودرویی تبدیل کرد که احتمالاً سریع‌ترین خودروی مسابقات در انواع مختلف پیست‌ها است.

گرندپری مجارستان نقطه عطف مهمی بود. مک‌لارن با کسب رده‌های اول و دوم، یک پایان مقتدرانه را رقم زد، به طوری که پیاستری اولین پیروزی گرندپری خود را جلوتر از نوریس به دست آورد. آن آخر هفته به تنهایی به تیم پاپایا (Papaya) اجازه داد تا ۴۴ امتیاز بزرگ کسب کند و به طور قابل توجهی از برتری ردبول بکاهد.[5]

آسیب‌پذیری ردبول عمدتاً ناشی از عملکرد نامنظم سرجیو پرز است. در حالی که مکس ورشتپن، قهرمان فعلی جهان، همچنان با ۲۷۷ امتیاز در صدر قهرمانی رانندگان قرار دارد، تلاش‌های پرز برای رسیدن مداوم به سکو با مشکل مواجه شده و ردبول را در خط مقدم درگیر نبردی دو به یک کرده است.[4]

فراری همچنان در کورس رقابت باقی مانده و با ۳۴۵ امتیاز در جایگاه سوم قرار دارد. شارل لکلرک و کارلوس ساینز فصل را قوی آغاز کردند، از جمله پیروزی احساسی لکلرک در موناکو، اما اسکودریا اخیراً در تطابق با سرعت توسعه بی‌امان مک‌لارن دچار مشکل شده است.[1][2]

مرسدس نیز در اواخر فصل به فرم خوبی دست یافته و در حال حاضر با ۲۶۶ امتیاز در جایگاه چهارم قرار دارد. پیروزی‌های متوالی جورج راسل در اتریش و لوئیس همیلتون در سیلورستون ثابت کرد که «تیرهای نقره‌ای» (Silver Arrows) بالاخره پتانسیل خودروی W15 خود را آزاد کرده‌اند.[1][5]

خیزش مجدد مرسدس و فراری لایه دیگری از پیچیدگی را به خط مقدم مسابقات اضافه می‌کند. با وجود چهار تیمی که اکنون قادرند در هر یکشنبه‌ای پیروز شوند، ردبول دیگر نمی‌تواند صرفاً به رسیدن آسان به سکو تکیه کند، به این معنی که هر اشتباه استراتژیک به شدت مجازات می‌شود.[3]

قهرمانی رانندگان تصویر کمی متفاوتی را ارائه می‌دهد. سلطه ورشتپن در اوایل فصل – با پیروزی در چهار مسابقه از پنج مسابقه اول – یک حاشیه امن قدرتمند ایجاد کرد. او با ۷۸ امتیاز اختلاف نسبت به نوریس (۱۹۹ امتیاز) پیشتاز است، که کسب چهارمین عنوان متوالی قهرمانی رانندگان را بسیار محتمل می‌سازد، حتی با وجود فشرده‌تر شدن نبرد تیمی.[1]

در رده‌های پایین‌تر، نبرد میان‌میدان به همان اندازه شدید و از نظر مالی مهم است. استون مارتین (۷۳ امتیاز) و آر‌بی (RB) با (۳۴ امتیاز) برای کسب جایگاه‌های پنجم و ششم می‌جنگند، در حالی که هاس (۲۷ امتیاز) از ریسک‌های استراتژیک استفاده کرده تا جلوتر از آلپین (۱۱ امتیاز) و ویلیامز (۴ امتیاز) باقی بماند.[1][2]

منافع مالی برای این جایگاه‌های میان‌میدان بسیار زیاد است. هر جایگاهی که در قهرمانی سازندگان کسب شود، میلیون‌ها دلار جایزه نقدی ارزش دارد؛ وجوهی که برای آمادگی تیم‌ها جهت تغییرات گسترده قوانین در آینده نزدیک حیاتی هستند.[4]

در حالی که پادوک برای تعطیلات اجباری ماه آگوست تعطیل می‌شود، شتاب و انگیزه بدون شک در اختیار مک‌لارن است. اگر آن‌ها بتوانند مسیر امتیازگیری فعلی و برتری عملیاتی خود را حفظ کنند، در مسیر کسب اولین قهرمانی سازندگان خود از سال ۱۹۹۸ قرار دارند و صحنه را برای نیمه دوم فصل مهیج آماده می‌کنند.[5]