برنامه اقدام تهران و البرز؛ گامی امیدبخش برای مهار بحران پایتخت
مصوبه جدید دولت برای ساماندهی و تمرکززدایی از تهران و البرز، با هدف کنترل بارگذاری جمعیتی و حفاظت از منابع زیستی ابلاغ شد. این برنامه با ایجاد محدودیتهای هدفمند، به دنبال تغییر مسیر توسعه پایتخت و جلوگیری از تشدید بحرانهای آب و ترافیک است.
به قلم یاسر یوسفی
این خبر را به اشتراک بگذارید
در اواخر مهرماه ۱۴۰۵، هیئت وزیران مصوبهای ۲۴ مادهای را به دستگاههای اجرایی ابلاغ کرد که هدف آن تغییر مسیر توسعه در متراکمترین پهنه جمعیتی ایران است. «برنامه اقدام برای ساماندهی، پالایش عملکردی و تمرکززدایی از استانهای تهران و البرز»، سندی است که با همافزایی ۱۵ وزارتخانه تدوین شده تا ترمز توسعه بیضابطه پایتخت را بکشد.[1][2]
این تصمیم در شرایطی اتخاذ شده است که سالهاست ساکنان تهران و البرز با پدیدهای به نام «زندگی در تنش» دستوپنجه نرم میکنند. مشکلات عمیق آبی، آلودگی هوای مزمن، ترافیکهای نفسگیر و فرونشست زمین، ظرفیت زیستی این دو استان را به شدت تحلیل برده است.[1][2]
در دهههای گذشته، الگوهای توسعه مبتنی بر گسترش کالبدی و بارگذاریهای جمعیتی بدون توجه به محدودیتهای اکولوژیکی، پایتخت را در لبه یک بحران بومشناختی قرار داده بود. اکنون، این سند جدید تلاش میکند تا با یک نگاه جامع و فرابخشی، راهکاری عملی برای عبور از این بنبست ارائه دهد.[1][2]
تغییر پارادایم در مدیریت شهری
یکی از مهمترین ارکان این مصوبه، پذیرش رسمی محدودیتهای زیرساختی و زیستمحیطی مجموعه شهری تهران و البرز است. برای نخستین بار، تعیین سقف تامین آب شرب، گاز، برق و بنزین به عنوان مبنای اصلی برنامهریزی جمعیتی و کاربری زمین در نظر گرفته شده است.[2]
این رویکرد که از آن به عنوان «برنامهریزی حساس به آب و محیطزیست» یاد میشود، گامی ارزشمند در راستای تحقق اهداف سند ملی آمایش سرزمین مصوب سال ۱۳۹۹ است. دولت اراده کرده است تا جهتگیریهای کلان اسناد بالادستی را به احکام اجرایی مشخص، الزامآور و قابل پیگیری تبدیل کند.[2]
بر اساس ماده دوم این مصوبه، هرگونه تغییر کاربری اراضی زراعی و باغی در استانهای تهران و البرز به طور مطلق ممنوع اعلام شده است. وزارت جهاد کشاورزی مکلف شده تا با استفاده از تمام ظرفیتهای قانونی خود، با تخلفات این حوزه برخورد کرده و از سرمایههای طبیعی باقیمانده صیانت کند.[1][2]
همچنین، هرگونه بارگذاری جمعیتی و فعالیتی که فراتر از ظرفیتهای تعیینشده در طرحهای جامع، تفصیلی و هادی روستایی باشد، متوقف خواهد شد. این اقدام فرصتی مغتنم برای افزایش اعتبار و تحققپذیری طرحهای شهری مصوب فراهم میآورد و از گسترش حاشیهنشینی جلوگیری میکند.[1][2]
جدال بر سر پیامدهای اقتصادی
با وجود استقبال کارشناسان، ابلاغ این مصوبه با واکنشهای انتقادی و نگرانیهایی در میان اعضای شورای اسلامی شهر تهران مواجه شد. در جلسات اخیر این شورا در آبانماه، بحثهای داغی پیرامون پیامدهای اقتصادی و اجتماعی اعمال این محدودیتهای جدید در گرفت.[1]
برخی از مدیران شهری هشدار دادند که توقف یا محدودسازی ساختوساز در حریم پایتخت میتواند به کاهش عرضه مسکن و در نتیجه افزایش شدید قیمت زمین و آپارتمان منجر شود. آنها معتقدند که این تصمیم ممکن است زمینهساز ایجاد رانتهای جدید در بازار مستغلات شود.[1]
علاوه بر این، نگرانیهایی درباره تضعیف اختیارات شهرداریها و کاهش درآمدهای محلی ناشی از صدور پروانههای ساختمانی مطرح شد. اعضای شورا تاکید کردند که هرگونه برنامه تمرکززدایی باید با در نظر گرفتن واقعیتهای اقتصادی خانوارها و نیاز مبرم به تامین مسکن ارزانقیمت تدوین شود.[1]
در پاسخ به این دغدغهها، غلامرضا کاظمیان، معاون شهرسازی و معماری وزارت راه و شهرسازی، با حضور در صحن علنی شورای شهر تهران به تشریح دقیق ابعاد این برنامه ۲۴ مادهای پرداخت. او تلاش کرد تا مرز میان «ساماندهی» و «توقف توسعه» را برای نمایندگان مردم شفاف کند.[1]
تداوم تولید مسکن در محدودههای قانونی
کاظمیان با تاکید بر اینکه هدف دولت به هیچ وجه توقف ساختوساز یا قفل کردن بازار مسکن نیست، توضیح داد که برنامه جدید سه محور اصلی ساماندهی، پالایش عملکردی و تمرکززدایی را به صورت همزمان و متوازن دنبال میکند.[1]
بر اساس توضیحات وی، توسعه در محدودههای قانونی شهرها، اجرای پروژههای بازآفرینی در بافتهای فرسوده و استفاده بهینه از اراضی رهاشده داخل بافت شهری همچنان با قدرت و حمایت دولت ادامه خواهد یافت. هدف اصلی، جلوگیری از دستاندازی به اراضی بکر و توسعه خارج از ظرفیت است.[1]
تحلیلگران و پژوهشگران حوزه شهرسازی، این تقابل دیدگاهها را فراتر از یک مناقشه ساده اداری ارزیابی میکنند. علی سرو امانالهی، پژوهشگر معماری، در یادداشتی تحلیلی این مصوبه را یکی از تصمیمهای واقعبینانه و اثرگذار نظام حکمرانی در سالهای اخیر توصیف کرده است.[2]
به باور کارشناسان مستقل، الزام به رعایت دقیق مقررات ملی ساختمان در حوزه مدیریت مصرف آب و انرژی، و همچنین هدفگذاری برای جایگزینی منابع آب فضای سبز با پساب تصفیهشده، نشاندهنده یک بلوغ در سیاستگذاری شهری ایران است.[2]
چشمانداز تمرکززدایی از پایتخت
موفقیت این برنامه بلندپروازانه نه با تعداد محدودیتهای کاغذی اعمالشده، بلکه با میزان واقعی کاهش فشار بر منابع طبیعی و بهبود ملموس کیفیت زندگی شهروندان سنجیده خواهد شد. اجرای این سند نیازمند یک اراده سیاسی مستمر است.[1]
اگر ۱۵ وزارتخانه و نهاد عالی درگیر در این طرح بتوانند همافزایی خود را در مرحله اجرا حفظ کنند، میتوان امیدوار بود که روند مهاجرت معکوس و توزیع عادلانه ثروت و فرصتها در سایر استانهای کشور شتاب بگیرد.[1][2]
در نهایت، ساماندهی تهران و البرز تنها یک انتخاب مدیریتی نیست، بلکه یک الزام حیاتی برای بقای پایتخت است. عبور از نگاههای کوتاهمدت درآمدزا و حرکت به سمت توسعه پایدار، تنها راهی است که میتواند آیندهای روشنتر برای نسلهای بعدی در این کلانشهرها تضمین کند.[1][2]
سابقه تلاش برای تمرکززدایی از تهران به دهههای پیش بازمیگردد. از دهه پنجاه خورشیدی و تشکیل شورای نظارت بر گسترش شهر تهران تا مصوبه سال ۱۳۷۴ هیئت وزیران درباره مدیریت مجموعههای شهری، همواره دغدغه کنترل جمعیت پایتخت وجود داشته است، اما در عمل موفقیت چندانی حاصل نشد.[1]
تفاوت عمده مصوبه آبان ۱۴۰۵ با تلاشهای پیشین، در ضمانتهای اجرایی و رویکرد چندوجهی آن نهفته است. این بار، پالایش عملکردی به معنای انتقال فعالیتهای ناسازگار و فاقد مزیت از تهران به سایر نقاط کشور، با مشوقهای اقتصادی و تنبیههای قانونی مشخصی همراه شده است.[1][2]
در بخش دیگری از این برنامه، توسعه حملونقل عمومی یکپارچه میان تهران و شهرهای اقماری استان البرز به عنوان یک پیششرط اساسی برای کاهش ترافیک و آلودگی هوا مورد تاکید قرار گرفته است. اتصال شبکههای ریلی و ارتقای ناوگان اتوبوسرانی، از محورهای کلیدی این تحول خواهد بود.[1][2]
نکات کلیدی
- تصویب برنامه ۲۴ مادهای دولت برای توقف بارگذاری جمعیتی خارج از ظرفیت در تهران و البرز.
- تعیین سقف مصرف آب، برق و گاز به عنوان مبنای اصلی برنامهریزی شهری در پایتخت.
- ممنوعیت کامل تغییر کاربری اراضی کشاورزی و باغی برای جلوگیری از تخریب محیط زیست.
- تاکید وزارت راه بر تداوم تولید مسکن در بافتهای فرسوده و محدودههای قانونی شهرها.
آنچه نمیدانیم
- میزان دقیق تاثیر این مصوبه بر قیمت مسکن و زمین در حریم پایتخت در کوتاهمدت مشخص نیست.
- نحوه نظارت یکپارچه بر عملکرد ۱۵ وزارتخانه مختلف در اجرای این سند هنوز به طور کامل شفاف نشده است.
- با توجه به محدودیت منابع، پوشش رسانهای درباره جزئیات اجرایی این طرح در سایر استانهای همجوار اندک است.
روند رویداد
دهه ۱۳۵۰
تشکیل شورای نظارت بر گسترش شهر تهران برای کنترل جمعیت پایتخت.
سال ۱۳۷۴
تصویب طرحریزی و مدیریت مجموعههای شهری کشور توسط هیئت وزیران.
سال ۱۳۹۹
تصویب سند ملی آمایش سرزمین با تاکید بر محدودیتهای اکولوژیکی.
مهر ۱۴۰۵
تصویب و ابلاغ برنامه اقدام ۲۴ مادهای برای ساماندهی تهران و البرز.
آبان ۱۴۰۵
آغاز بررسیهای انتقادی و اجرایی مصوبه در شورای اسلامی شهر تهران.
- دولت و سیاستگذاران کلان
- معتقدند توقف بارگذاری خارج از ظرفیت برای نجات اکولوژی تهران حیاتی است.
- تحلیلگران توسعه پایدار
- این مصوبه را گامی علمی و واقعبینانه برای عبور از مدیریت جزیرهای میدانند.
- مدیریت شهری محلی
- نگران کاهش درآمدهای شهری و تبعات اقتصادی محدودیت ساختوساز بر بازار مسکن هستند.
دیدگاههایی که این گزارش پوشش نداده
- انبوهسازان و فعالان بخش خصوصی مسکن
- ساکنان حاشیهنشین و متقاضیان مسکن ارزانقیمت
منابع
[1]ایسنامدیریت شهری محلیجدال دولت و مدیریت شهری بر سر آینده تهران
مطالعه در ایسنا →
[2]پایگاه خبری وزارت راه و شهرسازیتحلیلگران توسعه پایداربرنامه اقدام تهران و البرز؛ گامی امیدبخش در مسیر توسعه متوازن
مطالعه در پایگاه خبری وزارت راه و شهرسازی →
بیشتر در دیدگاه
مشاهده همه →جوایز سال آسیا
بیرانوند و جعفری بر بام آسیا؛ چرا درخشش فردی سرپوشی بر بحران ساختاری فوتبال ایران است؟
2 منبع
تنشهای امنیتی
پیام ۲۷ سال حبس برای عامل نیابتی؛ چرا پرونده ترور ترامپ فراتر از یک حکم قضایی است؟
4 منبع
استقلال مرجعیت
آیتالله وحید خراسانی، مرجع تقلید منتقد و مستقل شیعه در ۱۰۵ سالگی درگذشت
2 منبع
تغییر آرایش بازار انرژی آسیا؛ چرا جایگزینی نفت ایران با عراق در چین موقتی نیست؟
6 منبع
نظرات
هر زاویه. هر روز.
اخبار دیدگاه با پوشش کامل منابع و تحلیل دیدگاهها، هر روز و رایگان.





