بسته شواهد: ارزیابی گزارش‌ها درباره تشدید تنش روسیه و گفتگوهای هسته‌ای تاکتیکی

به دنبال فروپاشی چارچوب‌های دیپلماتیک پشت پرده در این ماه، سه منبع نزدیک به کرملین گزارش می‌دهند که دولت روسیه در حال آماده‌سازی برای یک تشدید تنش متعارف بزرگ در اوکراین است. مسکو به این نتیجه رسیده است که مذاکرات صلح کنونی به بن‌بست قطعی رسیده، طرفین درگیر را به مواضع اولیه خود بازگردانده و باعث تغییر رویکرد به سمت حملات موشکی بالستیک شدیدتر شده است.[1][3]

پیامد فوری این ارزیابی، برنامه‌ریزی برای تشدید حملات متعارف است. گزارش‌ها حاکی از آن است که برنامه‌ریزان نظامی روسیه در حال بررسی افزایش قابل توجه حملات موشکی بالستیک به کی‌یف، از جمله مرکز پایتخت، در کنار حملات گسترده‌تر به زیرساخت‌های حیاتی در سایر شهرهای اوکراین هستند. این تغییر، استراتژی فرسایشی را رسمیت می‌بخشد که بر این فرض استوار است که بمباران هوایی پایدار می‌تواند حمایت غرب را تضعیف کرده و مقاومت اوکراین را از بین ببرد.[1][3][4]

در کنار تشدید تنش متعارف، یک روایت موازی در مورد آستانه هسته‌ای روسیه پدیدار شده است. گزارش‌ها نشان می‌دهند که تعداد فزاینده‌ای از مقامات روسی و تندروهای کرملین در حال بحث در مورد استفاده بالقوه از تسلیحات هسته‌ای تاکتیکی به عنوان آخرین راه‌حل نظری در صورت عدم موفقیت ابزارهای متعارف برای تأمین اهداف مسکو هستند.[2][5]

با این حال، شواهد حامی استفاده قریب‌الوقوع هسته‌ای تقریباً وجود ندارد. اطلاعات غربی و تحلیلگران مستقل به طور یکسان تأکید می‌کنند که در حال حاضر هیچ نشانه فیزیکی یا تله‌متری ماهواره‌ای وجود ندارد که نشان دهد روسیه در حال آماده‌سازی نیروهای هسته‌ای غیرراهبردی خود برای استقرار است.[1][4]

الکساندر گابویف، مدیر مرکز کارنگی روسیه-اوراسیا، ارزیابی می‌کند که احتمال عبور مسکو از آستانه هسته‌ای همچنان بسیار پایین است. اجماع در میان تحلیلگران نظامی این است که روسیه هنوز گزینه‌های متعارف قابل توجهی برای تشدید درگیری در اختیار دارد، که باعث می‌شود هزینه‌های سیاسی و استراتژیک شکستن تابوی هسته‌ای جهانی در این مرحله از جنگ غیرضروری باشد.[1][3][4]

معماری فیزیکی زرادخانه هسته‌ای تاکتیکی روسیه، زمینه بیشتری برای این بحث‌ها فراهم می‌کند. طبق گزارش بولتن دانشمندان اتمی، روسیه تخمیناً ۱۷۹۴ کلاهک هسته‌ای غیرراهبردی در انبار خود نگهداری می‌کند. این تسلیحات که برای استفاده در میدان نبرد طراحی شده‌اند، نه بازدارندگی راهبردی، دارای برد کوتاه‌تر و قدرت تخریبی کمتری هستند، اما استقرار آنها همچنان باعث آلودگی رادیواکتیو فاجعه‌بار و واکنش شدید ژئوپلیتیکی بی‌سابقه‌ای خواهد شد.[4][6]

به نظر می‌رسد کاتالیزور موضع سخت‌تر مسکو، موفقیت پایدار حملات دوربرد اوکراین علیه زیرساخت‌های داخلی روسیه باشد. اوکراین به طور سیستماتیک پالایشگاه‌های نفت، مراکز لجستیکی و تأسیسات نظامی روسیه را هدف قرار داده و به طور مؤثر هزینه‌های اقتصادی جنگ را به آن سوی مرز کشانده و فشار بر لجستیک روسیه را افزایش داده است.[1][4]

کرملین به طور فزاینده‌ای این حملات را نه صرفاً عملیات اوکراینی، بلکه حملات مستقیم کشورهای عضو ناتو می‌داند و به ارائه تسلیحات پیشرفته و اطلاعات هدف‌گیری توسط این ائتلاف به کی‌یف استناد می‌کند. ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، اخیراً با هشدار درباره عواقب حملات به حساس‌ترین بخش‌های اقتصادی روسیه، سیگنال پاسخی سخت‌تر را داده است.[1][4]

همزمان، مسیرهای دیپلماتیک محدودتر شده‌اند. گزارش شده است که کرملین اتکای خود را به تفاهمی که گمان می‌کرد در جریان نشست آلاسکا در آگوست گذشته حاصل شده، کنار گذاشته است؛ تفاهمی که مسکو امیدوار بود واشنگتن را وادار کند تا اوکراین را برای امتیازات ارضی در منطقه دونتسک تحت فشار قرار دهد. اوکراین به طور مداوم این خواسته‌ها را رد کرده و مقامات آمریکایی نیز روایت روسیه از آن مذاکرات را مورد مناقشه قرار داده‌اند.[4][5]

در نهایت، شواهد به جای یک بحران هسته‌ای قریب‌الوقوع، به سمت یک فاز فرسایشی متعارف طولانی‌مدت اشاره دارند. در حالی که حجم لفاظی‌ها در مورد تسلیحات هسته‌ای تاکتیکی در میان تندروهای روسی افزایش یافته است، واقعیت عملیاتی نشان می‌دهد که استراتژی فوری مسکو متکی بر غلبه بر پدافند هوایی و شبکه انرژی اوکراین از طریق رگبارهای موشکی متعارف پایدار است.[3][5]