برودریک تامپسون، اسکی‌باز کانادایی، پس از بهبودی معجزه‌آسا از آسیب مغزی، بازنشستگی خود را اعلام کرد

برودریک تامپسون، اسکی‌باز آلپاین کانادایی در جام جهانی، رسماً بازنشستگی خود را از مسابقات حرفه‌ای اعلام کرد و به دوران حرفه‌ای خود که با حضور در المپیک، کسب مقام‌های سکو و یکی از قابل توجه‌ترین بهبودی‌های پزشکی در ورزش‌های زمستانی مدرن تعریف شده بود، پایان داد. این متخصص سرعت ۳۲ ساله، تصمیم خود را پیش از چرخه المپیک ۲۰۲۶-۲۰۲۷ تأیید کرد و ترجیح داد سلامت شناختی بلندمدت خود را بر خطرات ذاتی مسیر دانهیل اولویت دهد.[1][2]

بازنشستگی تامپسون، پایانی پیروزمندانه و نه غم‌انگیز برای یک سفر دشوار دو و نیم ساله است. در ۲۹ نوامبر ۲۰۲۳، زندگی او در جریان یک تمرین دانهیل در پیست بدنام «Birds of Prey» در بیور کریک، کلرادو، برای همیشه تغییر کرد. یک تصادف فاجعه‌بار باعث آسیب شدید نخاعی و آسیب مغزی تروماتیک در او شد. او ابتدا با هلیکوپتر به مرکز تروما در دنور منتقل شد و سپس به مرکز توانبخشی GF Strong در ونکوور انتقال یافت.[1][2][6]

پیش‌آگهی اولیه تیره و تار بود. متخصصان پزشکی به تامپسون هشدار دادند که ممکن است هرگز نتواند دوباره اسکی کند و هفته‌های اول بهبودی او در حالی سپری شد که گردن‌بند طبی داشت. فشار جسمی بسیار زیاد بود، اما عدم قطعیت عصبی حتی دلهره‌آورتر بود. تامپسون که خاطرات یک سال منتهی به تصادف را از دست داده بود، مجبور شد عملکردهای حرکتی اولیه، از جمله راه رفتن و رانندگی را دوباره بیاموزد، در حالی که با توقف ناگهانی اوج دوران ورزشی‌اش دست و پنجه نرم می‌کرد.[1][2]

با وجود پیش‌بینی‌های پزشکی، این ورزشکار دو دوره المپیک نپذیرفت که تصادف بیور کریک پایان کار او در این ورزش باشد. تامپسون که توسط اشتیاق مادام‌العمرش به اسکی – ورزشی که به محض راه رفتن شروع کرده بود – هدایت می‌شد، یک برنامه توانبخشی طاقت‌فرسا را آغاز کرد. دقیقاً یک سال پس از حادثه تقریباً مرگبارش، او با بازگشت به پیست اسکی، انتظارات را زیر پا گذاشت و یک به‌روزرسانی آرام برای هوادارانش منتشر کرد که بالاخره دوباره روی اسکی ایستاده است.[1][3][5]

تامپسون به جای اینکه بلافاصله به دنبال سرعت‌های ۱۳۰ کیلومتر در ساعت در مسیرهای دانهیل جام جهانی باشد، یک بازگشت سنجیده و محلی را برنامه‌ریزی کرد. در طول فصل ۲۰۲۵-۲۰۲۶، او در مجموعه‌ای از مسابقات اسلالوم سطح پایین‌تر FIS در سراسر بریتیش کلمبیا شرکت کرد، از جمله در پانوراما، کیمبرلی و کوهستان خانگی‌اش، ویستلر. رشته فنی اسلالوم محیطی امن‌تر و کندتر را برای آزمایش محدودیت‌های جسمی و شناختی او فراهم کرد.[2][4]

اوج این بازگشت در آوریل ۲۰۲۶ در پیست سان پیکس رقم خورد. در حالی که سه شروع اول او در مسابقات FIS با نتیجه «به پایان نرساند» (DNF) همراه بود، تامپسون با موفقیت مسیر دو مرحله‌ای اسلالوم در سان پیکس را طی کرد و در جایگاه چهل و چهارم از خط پایان گذشت. این نتیجه بسیار دور از مقام‌های سکوی جام جهانی دوران اوجش بود، اما سالم پایین آمدن از کوهستان، یک پیروزی شخصی بزرگ و پایانی بود که او برای ادامه مسیر به آن نیاز داشت.[2][4]

با پشت سر گذاشتن آن مسابقه نهایی، تامپسون در مورد آینده خود در یک نقطه عطف قرار گرفت. او در اعلامیه بازنشستگی خود اعتراف کرد که هنوز از نظر بدنی احساس می‌کند قادر است فردا از دروازه شروع افسانه‌ای کیتزبوهل بیرون بپرد. با این حال، خطر تجمعی تحمل ضربه دیگری به سر بسیار زیاد است. تامپسون با قدردانی از پزشکانی که جان او را نجات دادند، نوشت که به علم و مراقبتی که دریافت کرده احترام می‌گذارد.[1][2]

تصمیم برای کناره‌گیری از رقابت‌های نخبه، یک چرخش حساب‌شده به سمت طول عمر است. تامپسون با بازنشستگی به میل خود، سلامتی‌اش را برای آینده‌ای حفظ می‌کند که شامل مربیگری نسل بعدی اسکی‌بازان سرعت کانادا و لذت بردن از کوهستان با «فرودهای نرم‌تر» است. او از حامیان خود عمیقاً تشکر کرد و خاطرنشان ساخت که از خطر فاصله می‌گیرد تا پاداش‌های دیگری بیابد و اجازه دهد زندگی‌اش تکامل یابد.[1][2]

تامپسون میراثی بسیار محترم در آلپاین کانادا از خود به جای گذاشت. او در طول یک دهه حضور در تیم ملی، ۷۸ بار در جام جهانی شرکت کرد، نماینده کانادا در بازی‌های المپیک زمستانی پیونگ‌چانگ ۲۰۱۸ و پکن ۲۰۲۲ بود و یک مدال برنز سوپر جی جام جهانی به یاد ماندنی را در بیور کریک در سال ۲۰۲۱ کسب کرد. مقاومت او در برابر چندین آسیب تهدیدکننده شغلی – از جمله پارگی شدید زانو در سال ۲۰۱۸ – شهرت او را به عنوان ستون اصلی برنامه سرعت کانادا تثبیت کرد.[3][5]

جامعه بین‌المللی مسابقات اسکی از اعلامیه تامپسون حمایت کرده و بقا و تأثیر او بر این ورزش را جشن گرفته‌اند. الکساندر آموت کیلده، ستاره سرعت نروژی، یکی از همکاران متعددی بود که به او ادای احترام کرد و علناً برای تامپسون در آن سوی مسابقات حرفه‌ای آرزوی موفقیت نمود. در حالی که چرخه جام جهانی برای بازی‌های زمستانی میلان-کورتینا ۲۰۲۶ آماده می‌شود، تامپسون با خیال راحت از کنار پیست تماشا خواهد کرد، زیرا مهم‌ترین نبرد زندگی خود را قبلاً برده است.[1][2][3]