کاترین برید با شنای ۹۰۰ مایلی در سواحل کالیفرنیا تاریخ‌ساز شد

کاترین برید با تبدیل شدن به نخستین فردی که تمام خط ساحلی ۹۰۰ مایلی کالیفرنیا را شنا کرده است، نام خود را در تاریخ ثبت کرد. این شناگر ۳۳ ساله استقامت، سفر بی‌سابقه خود را در تاریخ ۱۹ اکتبر ۲۰۲۶ در ساحل کرونادو در سن دیگو به پایان رساند. او این مسیر طولانی را پس از ۱۱۱ روز حضور مداوم در آب‌های اقیانوس آرام با موفقیت طی کرد.[1][2]

این سفر تاریخی در تاریخ اول جولای از مرز ایالت اورگان آغاز شد و برید به طور میانگین روزانه ۱۰ مایل شنا کرد. او هر روز بین پنج تا هشت ساعت را در آب‌های آزاد می‌گذراند و با امواج سرد و جریان‌های پیش‌بینی‌نشده مبارزه می‌کرد. یک قایق پشتیبانی ۵۲ فوت به همراه تیمی از متخصصان، تغذیه و ایمنی او را در طول این مسیر طولانی تضمین می‌کردند.[2][3]

برید که پیش از این عضو تیم ملی شنای ایالات متحده بود، شغل خود در زمینه فروش تجهیزات پزشکی را رها کرد تا این رویای بزرگ را محقق کند. او در طول مسیر خود از مکان‌های نمادینی چون جنگل‌های کلپ در خلیج مونتری، پل گلدن گیت، سواحل بیگ سور و پوینت کانسپشن عبور کرد. تیم همراه او علاوه بر تامین شیک‌های پروتئینی، وظیفه مستندسازی دقیق مسیر را نیز بر عهده داشتند.[2]

این شناگر پیش از این نیز رکوردهای چشمگیری در کارنامه خود داشت، از جمله عبور از کانال مانش در سال ۲۰۱۸ و کانال شمالی در سال ۲۰۱۹. با این حال، پروژه کالیفرنیا که برنامه‌ریزی آن سه سال زمان برده بود، از نظر مقیاس و خطرات با هیچ‌یک از تجربیات قبلی او قابل مقایسه نبود. او شب‌ها را در قایق پشتیبانی می‌خوابید و صبح‌ها دوباره به آب بازمی‌گشت.[1]

یکی از بزرگ‌ترین موانع در این مسیر، تغییرات اقلیمی ناشی از پدیده تاریخی ال نینو در سال ۲۰۲۶ بود که شرایط اقیانوس آرام را تغییر داد. برید در طول مسیر با جریان‌های ساحلی غیرعادی مواجه شد که به جای حرکت از شمال به جنوب، در جهت مخالف حرکت می‌کردند. این پدیده باعث شد تا پیشروی او کندتر و نیازمند صرف انرژی بسیار بیشتری باشد.[3]

جاش ویلیس، دانشمند ارشد آزمایشگاه پیش‌رانش جت ناسا، توضیح داد که در سال‌های وقوع ال نینو، بادهای ساحلی تغییر جهت می‌دهند. این تغییرات باعث می‌شود جریان‌های آبی نزدیک به ساحل متوقف شده یا به سمت شمال حرکت کنند، که دقیقا همان شرایطی بود که برید با آن دست و پنجه نرم می‌کرد. این پدیده طبیعی فشار فیزیکی مضاعفی بر این ورزشکار وارد آورد.[3]

علاوه بر جریان‌های مخالف، دمای پایین آب نیز چالش بزرگی برای این ورزشکار محسوب می‌شد. او در بخش‌هایی از سواحل شمالی کالیفرنیا روزهای متوالی را در آب‌های سرد ۵۲ درجه فارنهایت (حدود ۱۱ درجه سانتی‌گراد) سپری کرد. با وجود پوشیدن لباس غواصی، این سرمای استخوان‌سوز توان جسمی و ذهنی او را به شدت تحت تاثیر قرار می‌داد و ریکاوری روزانه را دشوارتر می‌ساخت.[3]

در طول این سفر طولانی، برید با حیات وحش شگفت‌انگیز اقیانوس آرام نیز روبه‌رو شد و لحظات بی‌نظیری را تجربه کرد. او در مصاحبه‌های خود به شنا کردن در کنار دلفین‌ها، عبور نهنگ‌ها از زیر بدنش و حتی رویارویی با کوسه‌های سفید جوان اشاره کرده است. این تجربیات نزدیک با طبیعت، انگیزه او را برای ادامه مسیر و محافظت از این اکوسیستم تقویت می‌کرد.[1][2]

هدف برید از این شنای طولانی تنها ثبت یک رکورد ورزشی نبود، بلکه او قصد داشت توجه عمومی را به وضعیت بحرانی اقیانوس‌ها جلب کند. او به عنوان بنیان‌گذار سازمان غیرانتفاعی «سی دریمرز»، در طول مسیر با جوامع ساحلی دیدار کرد تا درباره اهمیت حفاظت از آب‌های محلی صحبت کند. پیام اصلی او ایجاد ارتباط عمیق‌تر بین انسان‌ها و محیط زیست دریایی بود.[2]

با نزدیک شدن به مرز مکزیک در روزهای پایانی، برید با یکی از جدی‌ترین بحران‌های زیست‌محیطی منطقه روبه‌رو شد. او در آب‌های ساحلی سن دیگو و ایمپریال بیچ با حجم عظیمی از زباله‌های پلاستیکی و آلودگی‌های ناشی از فاضلاب مواجه شد. این آلودگی‌ها سال‌هاست که باعث تعطیلی مکرر سواحل این منطقه و به خطر افتادن سلامت ساکنان محلی شده است.[4]

برید در واکنش به این وضعیت اسفبار ابراز تاسف کرد که مردم محلی حتی نمی‌توانند چند دقیقه در آب‌های ساحلی خود شنا کنند. او تاکید کرد که تجربه چهار ماه زندگی در اقیانوس، درک او را از ضرورت اقدام فوری برای پاکسازی و محافظت از این آب‌ها عمیق‌تر کرده است. این مشاهدات عینی، وزن سیاسی و اجتماعی بیشتری به دستاورد ورزشی او بخشید و توجه رسانه‌ها را به این بحران جلب کرد.[4]

اکنون که این سفر ۹۰۰ مایلی به پایان رسیده است، تیم پشتیبانی برید در حال جمع‌آوری و ارائه مستندات دقیق این شنا به مراجع رسمی هستند. تایید نهایی این رکورد به عنوان نخستین شنای مرحله‌ای در تمام طول خط ساحلی کالیفرنیا، نیازمند بررسی داده‌های جی‌پی‌اس و گزارش‌های ناظران مستقل است. این فرآیند ارزیابی ممکن است چندین هفته به طول بینجامد تا رکورد به طور رسمی ثبت شود.[1][2]

برید در پایان این مسیر طاقت‌فرسا از حمایت‌های بی‌دریغ تیم خود و پیام‌های دلگرم‌کننده مردم قدردانی کرد. او اظهار داشت که در روزهای سخت و خسته‌کننده، تنها فکر کردن به مایل‌های پیش رو و تشویق‌های جامعه او را به ادامه راه وامی‌داشت. این دستاورد نشان داد که ترکیب اراده انسانی، برنامه‌ریزی دقیق و کار تیمی می‌تواند غیرممکن‌ترین اهداف را به واقعیت تبدیل کند.[2]

در نهایت، موفقیت کاترین برید نه تنها یک نقطه عطف در تاریخ شنای آب‌های آزاد محسوب می‌شود، بلکه صدای رسایی برای حفاظت از محیط زیست است. او امیدوار است که این سفر تاریخی الهام‌بخش افراد بیشتری، به ویژه زنان و دختران، برای حضور در طبیعت و تلاش برای حفظ اکوسیستم‌های شکننده اقیانوسی باشد. پیام او روشن است: اقیانوس‌ها ارزش جنگیدن و محافظت را دارند.[1][2]