چگونه تنش‌های دوباره در خاورمیانه میانگین قیمت بنزین در آمریکا را به ۳.۸۸ دلار رساند

برای میلیون‌ها آمریکایی که در اواسط ماه جولای عازم سفرهای جاده‌ای تابستانی شده بودند، این فصل رانندگی نوید یک آسودگی مالی خوشایند را می‌داد. پس از رسیدن به اوج ۴.۵۶ دلار در هر گالن در اواخر ماه می، میانگین ملی بنزین معمولی بدون سرب به مدت هشت هفته متوالی رو به کاهش بود.[1][2]

اما این روند آسودگی این هفته به طور ناگهانی پایان یافت. میانگین ملی پس از فروپاشی آتش‌بس موقت میان ایالات متحده و ایران، مسیر خود را معکوس کرد و دوباره به ۳.۸۸ دلار در هر گالن صعود کرد.[1][3]

این جهش ناگهانی قیمت در پمپ بنزین، نمونه‌ای بارز از این است که سفرهای جاده‌ای محلی آمریکایی‌ها تا چه حد با ژئوپلیتیک جهانی در هم تنیده شده است. در حالی که افزایش پنج سنتی یک شبه ممکن است برای یک راننده در اوهایو یا فلوریدا بی‌معنی به نظر برسد، اما این افزایش بازتاب‌دهنده زنجیره‌ای پیچیده از ارزیابی ریسک، لجستیک دریایی و تجارت کالا است که هزاران مایل دورتر در حال وقوع است.[2][5]

برای درک اینکه چرا قیمت پمپ بنزین اینقدر سریع تغییر کرد، لازم است به ساختار هزینه زیربنایی بنزین نگاه کنیم. بر اساس گزارش اداره اطلاعات انرژی ایالات متحده، قیمت نفت خام تقریباً ۵۱ درصد از آنچه مصرف‌کنندگان برای هر گالن بنزین می‌پردازند را تشکیل می‌دهد.[2][6]

۴۹ درصد باقیمانده بین هزینه‌های پالایش، توزیع و بازاریابی، و مالیات‌های فدرال و ایالتی تقسیم می‌شود. از آنجایی که سه دسته آخر ماه به ماه نسبتاً ثابت می‌مانند، نوسانات در قیمت خرده‌فروشی بنزین تقریباً به طور کامل توسط بازار جهانی نفت خام هدایت می‌شود.[6]

هنگامی که آتش‌بس آمریکا و ایران در اوایل جولای فروپاشید، بازارهای جهانی نفت فوراً واکنش نشان دادند. قیمت نفت خام برنت – معیار بین‌المللی نفت – تقریباً ۵ درصد افزایش یافت و در معاملات شبانه به نزدیکی ۷۹ دلار در هر بشکه رسید.[4]

این جهش ناشی از کمبود فوری نفت نبود، بلکه به دلیل قیمت‌گذاری ریسک آینده بود. درگیری مجدد بر سر تنگه هرمز متمرکز است، یک آبراه باریک که خلیج فارس را به دریای عمان متصل می‌کند.[3][4]

تنگه هرمز حیاتی‌ترین گلوگاه انرژی جهان است. تقریباً ۲۰ درصد از کل مصرف نفت جهانی از این کریدور عبور می‌کند. هنگامی که خصومت‌ها از سر گرفته می‌شوند، خطر برای کشتیرانی تجاری به شدت افزایش می‌یابد.[2][3]

همزمان که ترافیک دریایی از طریق تنگه کند می‌شود – و به پایین‌ترین سطح روزانه خود از اواخر ماه ژوئن می‌رسد – شرکت‌های بیمه حق بیمه تانکرهای نفتی را افزایش می‌دهند و معامله‌گران کالا قیمت نفت خام موجود را برای محافظت در برابر اختلالات احتمالی عرضه بالا می‌برند.[2][4]

یک سوال رایج از سوی مصرف‌کنندگان این است که چرا قیمت خرده‌فروشی بنزین بلافاصله پس از شروع درگیری افزایش می‌یابد، با توجه به اینکه سوختی که در حال حاضر در مخازن زیرزمینی پمپ بنزین قرار دارد، هفته‌ها پیش با قیمت پایین‌تری خریداری شده است.[4]

پاسخ در یک استراتژی خرده‌فروشی معروف به قیمت‌گذاری «هزینه جایگزینی» نهفته است. اپراتورهای پمپ بنزین با حاشیه سود بسیار کمی برای سوخت کار می‌کنند و اغلب تنها چند سنت در هر گالن سود می‌برند.[4][6]

هنگامی که قیمت جهانی نفت خام افزایش می‌یابد، هزینه عمده‌فروشی تحویل بعدی سوخت ایستگاه نیز افزایش می‌یابد. برای اطمینان از اینکه سرمایه کافی برای خرید آن محموله بعدی را دارند، صاحبان ایستگاه باید فوراً قیمت سوختی را که در حال حاضر می‌فروشند، بالا ببرند.[4]

این نوسانات ژئوپلیتیکی با اوج تقاضای داخلی در حال برخورد است. ماه جولای به طور سنتی شلوغ‌ترین ماه برای سفرهای جاده‌ای آمریکایی است و تقاضای بنزین اخیراً از ۹.۱ میلیون بشکه در روز فراتر رفته است.[1]

علاوه بر این، مقررات زیست محیطی پالایشگاه‌ها را ملزم می‌کند که در طول ماه‌های گرم‌تر، بنزین خاصی به نام «ترکیب تابستانی» تولید کنند. این فرمولاسیون برای کاهش تبخیر ایجادکننده دود در گرمای زیاد طراحی شده است، اما پالایش آن پیچیده‌تر است و می‌تواند ۱۰ تا ۲۵ سنت به هزینه هر گالن اضافه کند.[2][6]

ترکیب تقاضای بالای تابستانی، ترکیبات سوخت فصلی گران‌قیمت، و بی‌ثباتی ناگهانی ژئوپلیتیکی، طوفانی کامل برای نوسانات قیمت ایجاد می‌کند. تحلیلگران هشدار می‌دهند که اگر اختلال در تنگه هرمز ادامه یابد، میانگین ملی ممکن است قبل از روز کارگر (Labor Day) دوباره از مرز ۴.۰۰ دلار عبور کند.[3][4]

برای رانندگانی که به دنبال کاهش این هزینه‌ها هستند، بهره‌وری در اولویت قرار می‌گیرد. تنظیمات ساده، مانند اطمینان از باد مناسب تایرها و اجتناب از شتاب‌گیری تهاجمی، می‌تواند مصرف سوخت خودرو را تا ۱۰ درصد بهبود بخشد.[5]

علاوه بر این، استفاده از فناوری برای یافتن رقابتی‌ترین قیمت‌های محلی می‌تواند صرفه‌جویی قابل توجهی به همراه داشته باشد. از آنجایی که پمپ بنزین‌ها سوخت خود را بر اساس قراردادهای عرضه خاص و رقابت محلی قیمت‌گذاری می‌کنند، قیمت‌ها می‌توانند تا ۴۰ سنت در یک کد پستی واحد متفاوت باشند.[1][5]

در نهایت، قیمتی که روی تابلوی پمپ بنزین محلی نمایش داده می‌شود، به عنوان یک دماسنج روزانه برای ثبات جهانی عمل می‌کند. تا زمانی که خطوط کشتیرانی در خاورمیانه به عملیات عادی بازگردند، مسافران جاده‌ای آمریکایی احتمالاً همچنان باید برای این عدم قطعیت هزینه اضافی بپردازند.[3][4]