کامبک دراماتیک الوحده در آسیا؛ پیروزی ۳-۲ در شب نیمکت‌نشینی محمد قربانی

برای کادر فنی الوحده، نیمکت‌نشین کردن هافبک آماده‌ای چون محمد قربانی در نخستین گام آسیایی فصل ۲۰۲۶-۲۰۲۷ یک استراحت تاکتیکی ضروری برای حفظ قوای تیم در ماراتن مسابقات بود؛ اما برای هوادارانی که در هشت دقیقه ابتدایی شاهد فروپاشی خط هافبک و دریافت دو گل پیاپی بودند، این تصمیم یک قمار مرگبار به نظر می‌رسید. تقابل این دو نگاه، سایه سنگین خود را بر تمام دقایق بازی الوحده امارات و الکویت کویت در ورزشگاه آل‌نهیان انداخته بود.[1][2]

محمد قربانی ۲۵ ساله، ملی‌پوش ایرانی الوحده، در هفته‌های منتهی به این رقابت آسیایی در اوج آمادگی قرار داشت. او در سه هفته ابتدایی لیگ برتر امارات، نقشی کلیدی در سه پیروزی متوالی تیمش مقابل تیم‌های بنی‌یاس، الظفره و الشارجه ایفا کرده بود. حضور فیزیکی او در میانه میدان و توانایی‌اش در تخریب بازی‌سازی حریف، الوحده را به یکی از منسجم‌ترین تیم‌های مسابقات داخلی تبدیل کرده بود. به همین دلیل، غیبت او در ترکیب اصلی دیدار شامگاه ۲۵ شهریور ۱۴۰۵ برای بسیاری از ناظران غافلگیرکننده بود.[1]

الکویت کویت، قهرمان لیگ داخلی این کشور، از این خلأ در میانه میدان نهایت استفاده را برد و بازی را طوفانی آغاز کرد. در اتفاقی عجیب و برخلاف انتظار، نماینده کویت در همان دقایق ابتدایی کنترل نبض بازی را در دست گرفت. آن‌ها در دقایق ۵ و ۸ دروازه میزبان اماراتی را باز کردند تا استادیوم آل‌نهیان در بهت و سکوت فرو برود. فضای خالی بین خط دفاع و حمله میزبان، دقیقاً همان منطقه‌ای که قربانی معمولاً پوشش می‌داد، به پاشنه آشیل آن‌ها تبدیل شده بود.[1][2]

دریافت دو گل زودهنگام، کادر فنی الوحده را مجبور به تغییر سریع استراتژی کرد. آن‌ها که انتظار چنین شروع هجومی و بی‌محابایی را از حریف کویتی نداشتند، تلاش کردند با استفاده از ارسال‌های بلند و دور زدن خط میانی، فشار را از روی مدافعان خود بردارند. این تغییر تاکتیک خیلی زود نتیجه داد و موسی دیارا در دقیقه ۲۳ موفق شد یکی از گل‌های خورده را جبران کند تا امیدها برای بازگشت شاگردان میزبان زنده شود.[1]

با وجود گل دیارا، بازی تا اواسط نیمه دوم با برتری نسبی و دفاع هوشمندانه الکویت دنبال می‌شد. نقطه عطف این مسابقه اما در دقیقه ۶۰ رقم خورد؛ جایی که با اخراج یکی از بازیکنان کلیدی الکویت، ساختار دفاعی این تیم دچار فروپاشی شد. پایگاه خبری «ورزش سه» در گزارش خود از این مسابقه می‌نویسد: «اخراج بازیکن الکویت در دقیقه ۶۰ کار الوحده را برای بازگشت به بازی راحت کرد.» از این لحظه به بعد، فشار حملات نماینده امارات به شکل فزاینده‌ای دوچندان شد.[1]

در حالی که الوحده برای زدن گل تساوی به آب و آتش می‌زد، سرمربی این تیم دست به تعویض‌های تهاجمی زد. رنه ریواس که از ابتدای نیمه دوم به میدان آمده بود، به عنوان یک نیروی تازه‌نفس در جناحین، خط دفاعی ده‌نفره الکویت را آزار می‌داد. در دقیقه ۶۷ نیز کریستین بنتکه، مهاجم نام‌آشنا و ستاره سابق باشگاه‌های لیورپول و استون ویلا، وارد زمین شد تا قدرت سرزنی الوحده در محوطه جریمه حریف به حداکثر برسد.[1][2]

مقاومت الکویت سرانجام در دقایق پایانی در هم شکست. در دقیقه ۸۷، رنه ریواس موفق شد با یک حرکت انفرادی و ضربه‌ای دقیق، گل تساوی را به ثمر برساند. اما این پایان کار نبود؛ در حالی که داور مسابقه وقت‌های اضافه طولانی را محاسبه کرده بود، کریستین بنتکه در دقیقه ۷+۹۰ زهر خود را ریخت و نخستین گل فصل خود را به ثمر رساند. این گل پیروزی‌بخش، استادیوم آل‌نهیان را منفجر کرد و بازگشت رویایی اماراتی‌ها را تکمیل ساخت.[1][2]

با این پیروزی دراماتیک ۳ بر ۲، الوحده با کسب ۳ امتیاز کامل در صدر جدول گروه A لیگ قهرمانان آسیا ۲ ایستاد. در دیگر دیدار این گروه که همزمان برگزار شد، تیم‌های نسف قارشی ازبکستان و الخالدیه بحرین به تساوی بدون گل رضایت دادند و هر کدام ۱ امتیاز گرفتند. الکویت نیز با وجود نمایش درخشان در نیمه اول، بدون امتیاز در قعر جدول گروه قرار گرفت.[3]

با وجود اهمیت این کامبک و التهاب بالای مسابقه، هیچ‌یک از مربیان دو تیم پس از سوت پایان اظهارنظر رسمی و مستقیمی در رسانه‌ها نداشته‌اند و جزئیات تصمیمات تاکتیکی آن‌ها مسکوت مانده است. حالا باید دید در دیدارهای آینده آسیایی، آیا محمد قربانی بار دیگر به ترکیب اصلی بازخواهد گشت تا ثبات را به خط میانی الوحده بازگرداند، یا کادر فنی این تیم سیستم چرخشی و پرریسک خود را در این تورنمنت ادامه خواهد داد.[1]