دمی فولرینگ قهرمان مسابقات جاده زنان در مسابقات جهانی دوچرخه‌سواری مونترال شد

دمی فولرینگ اکنون قهرمان مسابقات جاده زنان جهان در سال ۲۰۲۶ است. این دوچرخه‌سوار هلندی روز شنبه در مونترال، با پیشی گرفتن از کاسیا نیویادوما از لهستان در پایان یک مسیر طاقت‌فرسای ۱۸۰.۱ کیلومتری، برای اولین بار پیراهن رنگین‌کمانی قهرمانی را از آن خود کرد.[1][2][3]

این پیروزی، پایان‌بخش فصلی درخشان برای این ورزشکار ۲۹ ساله است که پیش از این در تور دو فرانس زنان، جیرو دیتالیا زنان و چندین مسابقه کلاسیک یک‌روزه بهاره نیز قهرمان شده بود. پیروزی او در کانادا نیازمند استقامت بدنی و انعطاف‌پذیری تاکتیکی بالایی بود، چرا که حمله انفرادی زودهنگام او توسط گروه تعقیب‌کننده خنثی شد.[1]

فولرینگ در ابتدا و در فاصله ۳۸.۵ کیلومتری مانده به پایان، با افزایش سرعت در نزدیکی قله مسیر Voie Camillien-Houde از گروه اصلی جدا شد. او توانست ۲۰ ثانیه برتری ایجاد کند و بیش از ۲۰ کیلومتر را به تنهایی رکاب بزند، اما در نهایت گروه تعقیب‌کننده با هدایت نیویادوما و الیزا لونگو بورگینی از ایتالیا، در ۱۵ کیلومتری پایان به او رسیدند.[1][2][4]

فولرینگ به جای اینکه پس از این تلاش انفرادی خسته و تسلیم شود، در جلوی گروه پیشتازِ تازه‌شکل‌گرفته باقی ماند. در کیلومتر پایانی، نیویادوما او را مجبور کرد تا پیشتازِ رقابت سرعت باشد و خودش در ۱۷۵ متری پایان سرعتش را افزایش داد. با این حال، فولرینگ واکنش نشان داد و با غلبه بر رقیب لهستانی، با زمان ۴ ساعت و ۴۵ دقیقه و ۹ ثانیه از خط پایان گذشت. لونگو بورگینی نیز ۴ ثانیه بعد به خط پایان رسید و مدال برنز را کسب کرد.[1][3][4]

این پایان سرنوشت‌ساز پس از یک نیمه اول پر هرج‌ومرج رقم خورد. در فاصله ۹۵ کیلومتری مانده به پایان، یک تصادف زنجیره‌ای بزرگ در میانه گروه اصلی باعث زمین خوردن حدود ۱۵ دوچرخه‌سوار شد؛ اتفاقی که ترکیب مدعیان و شرایط تاکتیکی تیم هلند را به طور اساسی تغییر داد.[1][5]

مگدلین والیرس، مدافع عنوان قهرمانی از کانادا، و پائولا بلاسی، مدعی اسپانیایی، هر دو در این تصادف گرفتار شدند. والیرس سعی کرد با لباس‌های پاره به مسابقه ادامه دهد، اما در نهایت در فاصله ۶۰ کیلومتری از ادامه رقابت انصراف داد. کارولین اندرسون، دوچرخه‌سوار سوئدی، در محل حادثه بی‌حرکت شد، با گردن‌بند طبی ثابت گردید و به بیمارستان محلی منتقل شد؛ در حالی که لورتا هانسون استرالیایی نیز به مراقبت‌های پزشکی فوری نیاز پیدا کرد.[1][5]

غیبت رقبای کلیدی باعث شد تیم هلند کنترل گروه اصلی را در دست بگیرد و زمینه را برای حمله نهایی فولرینگ فراهم کند. فولرینگ با یادآوری لحظات تردیدآمیزی که فرار اولیه‌اش خنثی شد، به فشارهای روانی این تعقیب و گریز اشاره کرد. او پس از پایان مسابقه گفت: «من برای این هدف بسیار سخت تلاش کردم و برای باور واقعی به آن، شجاعت زیادی لازم است.»[1]

در حالی که تیم هلند این دستاورد تاریخی را جشن می‌گیرد، تیم‌های پزشکی همچنان در حال بررسی وضعیت دوچرخه‌سواران آسیب‌دیده در تصادف میانه مسابقه هستند. این حادثه خطرات ذاتی حرکت در سراشیبی‌های پرسرعت در یک گروه متراکم و در یک مسیر شهری فنی را برجسته کرد و به طرفداران یادآور شد که در بالاترین سطح این ورزش، چه فداکاری‌های جسمانی بزرگی لازم است.[5]