علم توان دوچرخه‌سواری: کرنش‌سنج‌ها چگونه کار می‌کنند و توان نرمال‌شده، TSS و IF واقعاً چه چیزی را اندازه‌گیری می‌کنند؟

اگر می‌خواهید دقیقاً بدانید که چقدر سخت روی دوچرخه کار می‌کنید، ضربان قلب به شما می‌گوید که بدن شما چگونه واکنش نشان می‌دهد، اما وات‌سنج دقیقاً به شما می‌گوید که بدن شما چه چیزی تولید می‌کند.

با استفاده از کرنش‌سنج‌های میکروسکوپی برای اندازه‌گیری خمیدگی بسیار کوچک فلز در پدال‌ها یا طبق قامه شما، وات‌سنج‌ها یک عدد عینی و فوری بر حسب وات ارائه می‌دهند. سپس الگوریتم‌ها آن وات‌های خام را گرفته و توان نرمال‌شده (NP)، ضریب شدت (IF) و نمره استرس تمرین (TSS) را محاسبه می‌کنند تا هزینه فیزیولوژیکی واقعی یک سواری را آشکار سازند.[4][6]

اساس این دقت، یک اصل فیزیکی به طرز شگفت‌آوری ساده است: وقتی به یک جسم فلزی جامد فشار وارد می‌کنید، خم می‌شود. در دوچرخه‌سواری، این خمیدگی در طبق قامه، محور پدال یا توپی عقب رخ می‌دهد. برای اندازه‌گیری آن، مهندسان یک الگوی فویل کوچک به نام کرنش‌سنج را مستقیماً به سطح فلز متصل می‌کنند.[1]

هنگام رکاب زدن، فلز به صورت میکروسکوپی تغییر شکل می‌دهد. کرنش‌سنج همگام با فلز زیر خود کشیده یا فشرده می‌شود، که به طور قابل پیش‌بینی مقاومت الکتریکی آن را تغییر می‌دهد. با عبور دادن یک ولتاژ کوچک و پیوسته از طریق کرنش‌سنج، مدار داخلی وات‌سنج می‌تواند این تغییر مقاومت را اندازه‌گیری کرده و گشتاور دقیقی را که توسط پاهای دوچرخه‌سوار اعمال می‌شود، محاسبه کند.[1][2]

با این حال، گشتاور به تنهایی توان نیست. توان ترکیبی از میزان سختی فشار شما (گشتاور) و سرعت چرخش پدال‌ها (آهنگ رکاب‌زنی یا کادنس) است. وات‌سنج‌های مدرن این داده‌های چرخشی را ده‌ها یا حتی صدها بار در ثانیه نمونه‌برداری می‌کنند و یک جریان ثابت و بسیار دقیق از داده‌های وات را به واحد نمایشگر روی فرمان ارسال می‌کنند.[2]

اما وات خام یک نقص اساسی در تحلیل یک سواری کامل دارد: با همه وات‌ها به طور مساوی رفتار می‌کند. اگر برای یک ساعت با توان کاملاً ثابت ۲۰۰ وات رکاب بزنید، توان متوسط شما ۲۰۰ وات است. اگر برای یک ساعت بین اسپرینت‌های ۴۰۰ واتی و استراحت‌های صفر واتی نوسان کنید، توان متوسط شما نیز ممکن است از نظر ریاضی ۲۰۰ وات باشد.[5]

از نظر فیزیولوژیکی، این دو سواری تجربیات کاملاً متفاوتی برای بدن انسان هستند. سواری ثابت یک تلاش هوازی متوسط است که عمدتاً با چربی و اکسیژن تأمین می‌شود. سواری با اسپرینت و استراحت یک تمرین بی‌هوازی طاقت‌فرسا است که گلیکوژن را تخلیه کرده و عضلات را با لاکتات پر می‌کند. اینجاست که مفهوم توان نرمال‌شده (NP) برای ترجمه خروجی مکانیکی به واقعیت بیولوژیکی ضروری می‌شود.[4][6]

توان نرمال‌شده از یک الگوریتم خاص برای در نظر گرفتن هزینه متابولیکی نامتناسب تلاش‌های با شدت بالا استفاده می‌کند. به جای یک میانگین ساده، این الگوریتم میانگین متحرک ۳۰ ثانیه‌ای توان خروجی شما را می‌گیرد، آن مقادیر را به توان چهارم می‌رساند، میانگین آن‌ها را محاسبه می‌کند و سپس ریشه چهارم نتیجه را می‌گیرد.[4][5]

رساندن توان به توان چهارم، جادوی ریاضی این فرمول است. این کار به شدت نوسانات و جهش‌های ناگهانی را جریمه می‌کند. یک تلاش ۴۰۰ واتی فقط دو برابر سخت‌تر از یک تلاش ۲۰۰ واتی در نظر گرفته نمی‌شود؛ بلکه به صورت تصاعدی در محاسبه وزن بیشتری پیدا می‌کند. نتیجه این امر یک NP است که به طور دقیق فشار فیزیولوژیکی واقعی یک سواری متغیر را منعکس می‌کند و عددی را ارائه می‌دهد که نشان می‌دهد اگر با سرعت کاملاً ثابتی رکاب زده بودید، توان متوسط شما چقدر می‌شد.[4][5]

هنگامی که یک توان نرمال‌شده دقیق دارید، می‌توانید ضریب شدت (IF) خود را محاسبه کنید. IF به سادگی توان نرمال‌شده شما تقسیم بر توان آستانه عملکردی (FTP) شماست – که حداکثر توان ثابتی است که می‌توانید برای یک ساعت حفظ کنید.[3]

اگر FTP شما ۲۵۰ وات باشد و NP شما برای یک سواری معین ۲۰۰ وات باشد، IF شما ۰.۸۰ است. این معیار به دوچرخه‌سواران اجازه می‌دهد تا صرف نظر از مدت زمان، شدت نسبی یک تمرین را به سرعت بسنجند. IF معادل ۰.۷۵ نشان‌دهنده یک سواری استقامتی خوب است، در حالی که IF معادل ۱.۰۵ به این معنی است که شما به شدت فشار آورده‌اید، که احتمالاً در طول یک مسابقه یا جلسه اینتروال کوتاه و شدید رخ می‌دهد.[3][6]

در نهایت، همه این معیارها در نمره استرس تمرین (TSS) به اوج خود می‌رسند. در حالی که IF میزان شدت یک سواری را اندازه‌گیری می‌کند، TSS با در نظر گرفتن مدت زمان تلاش، حجم کلی کار را اندازه‌گیری می‌کند. این معیار نهایی برای کمی‌سازی میزان خستگی ایجاد شده توسط یک سواری خاص است.[3]

خط پایه برای TSS این است که یک ساعت رکاب زدن دقیقاً در FTP شما (یک IF معادل ۱.۰) دقیقاً برابر با ۱۰۰ TSS است. یک سواری دو ساعته با شدت بسیار کمتر نیز ممکن است ۱۰۰ TSS به همراه داشته باشد. با پیگیری TSS در طول هفته‌ها و ماه‌ها، دوچرخه‌سواران و مربیان می‌توانند بار تمرینی بلندمدت خود را مدیریت کنند و اطمینان حاصل کنند که به اندازه کافی فشار وارد می‌کنند تا سازگار شوند و قوی‌تر شوند، بدون اینکه به سمت تمرین بیش از حد سقوط کنند.[3][6]

برای دوچرخه‌سواران عادی، این حجم از داده نباید منبع اضطراب یا پیچیدگی باشد. این صرفاً ابزاری برای وضوح است. حدس و گمان را از تمرین حذف می‌کند. دیگر لازم نیست تعجب کنید که آیا باد مخالف سواری شما را سخت‌تر از آنچه احساس می‌شد کرده است یا خیر؛ کرنش‌سنج‌ها حقیقت عینی را ارائه می‌دهند و به شما این امکان را می‌دهند که هوشمندانه‌تر تمرین کنید، مؤثرتر ریکاوری کنید و قوی‌تر رکاب بزنید.[6]