درخشش امباپه و گل دمبله، فرانسه را به نیمه‌نهایی جام جهانی فرستاد؛ مراکش حذف شد

فرانسه در ادامه تعقیب بی‌امان خود برای کسب سومین تاج جهانی، بار دیگر به نیمه‌نهایی جام جهانی صعود کرد. در یک دیدار هیجان‌انگیز مرحله یک‌چهارم نهایی که یادآور رویارویی سال ۲۰۲۲ آن‌ها بود، «خروس‌های آبی» (لقب تیم ملی فرانسه) با قدرت گل‌های تماشایی کیلیان امباپه و عثمان دمبله در نیمه دوم، تیم بسیار سرسخت مراکش را با نتیجه ۲ بر ۰ شکست دادند. این پیروزی در ورزشگاه مملو از تماشاگر آمریکای شمالی، توانایی قدرت حاکم اروپا در جذب فشار و ضربه زدن با دقت مرگبار را به نمایش گذاشت و صحنه را برای یک رویارویی بزرگ در نیمه‌نهایی مقابل تیم در حال اوج اسپانیا آماده کرد.[1][2][3]

فضای داخل ورزشگاه چیزی کم از یک میدان الکتریکی نداشت؛ دریایی عظیم از هواداران مراکشی با لباس‌های قرمز و سبز، پس‌زمینه‌ای پر جنب و جوش و کرکننده ایجاد کرده بودند که باعث می‌شد ورزشگاه شبیه یک بازی خانگی در کازابلانکا به نظر برسد. از سوت آغاز، «شیرهای اطلس» (لقب تیم ملی مراکش) از این انرژی تغذیه کردند، پرس سنگینی انجام دادند و ریتم خط میانی فرانسه را مختل کردند. با وجود جمعیت طرفدار مراکش و فشار شدید اولیه، مردان دیدیه دشان آرامش همیشگی خود را حفظ کردند و برای عبور از طوفان‌های اولیه بدون دادن فرصت‌های خطرناک، به سابقه عمیق خود در تورنمنت‌ها و انضباط تاکتیکی تکیه کردند.[3][4][5]

در ساعت اول بازی، سازماندهی دفاعی مراکش کاملاً بی‌عیب و نقص بود. ولید رگراگی، سرمربی این تیم، یک «بلاک پایین» (Low Block) بسیار منضبط را به کار گرفته بود که مهاجمان فرانسوی را کلافه کرده بود، مسیرهای پاس به محوطه جریمه را قطع می‌کرد و «خروس‌های آبی» را مجبور به شوت‌های کم‌درصد از راه دور می‌کرد. یاسین بونو، دروازه‌بان مراکش، بار دیگر یک ستاره برجسته بود و در نیمه اول دو مهار شیرجه‌ای تماشایی انجام داد تا شوت‌های اورلین شوامنی را مهار کند و نتیجه را تا زمان استراحت مساوی نگه دارد و به تیم ضعیف‌تر امید واقعی برای رقم زدن یک شگفتی تاریخی دیگر بدهد.[2][4]

بن‌بست پرتنش سرانجام در دقیقه ۶۴ با لحظه‌ای از درخشش فردی محض و بی‌نظیر از سوی کاپیتان فرانسه شکسته شد. امباپه در حالی که توپ را در جناح چپ دریافت کرد و به نظر می‌رسید خطر کمی وجود دارد، با یک انفجار سرعت ویرانگر از کنار دو مدافع عبور کرد، به سرعت وارد محوطه جریمه شد و یک شوت کات‌دار با پای راست رها کرد که کاملاً در کنج بالای دروازه جای گرفت. این ضربه بونو را میخکوب کرد و دینامیک تاکتیکی بازی را به طور کامل تغییر داد و مراکش را مجبور کرد تا از لاک دفاعی خود خارج شود.[1][2][5]

مراکش که مجبور به تعقیب بازی و یافتن گل تساوی بود، شجاعانه نفرات خود را به جلو فرستاد و چندین فرصت خطرناک در یک‌سوم دفاعی فرانسه ایجاد کرد. اشرف حکیمی بی‌امان در جناح راست نفوذ می‌کرد و مجموعه‌ای از سانترهای خطرناک را ارسال می‌کرد که زوج مدافع میانی فرانسه، ویلیام سالیبا و دایو اوپامکانو، را به چالش می‌کشید. این زوج دفاعی فرانسه تحت فشار فزاینده، به طرز چشمگیری محکم ایستادند، تهدیدات هوایی را دفع کردند و تکل‌های حیاتی زدند تا برتری ناچیز خود را حفظ کنند، در حالی که خط میانی بی‌وقفه تلاش می‌کرد تا کنترل ریتم بازی را دوباره به دست آورد.[3][4]

در حالی که «شیرهای اطلس» در تلاشی مذبوحانه برای زنده نگه داشتن رویاهای جام جهانی خود، نفرات بیشتری را به حمله اختصاص دادند، فرانسه بی‌رحمانه از فضاهای خالی ایجاد شده بهره برد. در دقیقه ۷۸، یک ضدحمله سریع و دقیق که توسط آنتوان گریزمان همیشه خلاق سازماندهی شد، دمبله را در سمت راست در حال حرکت کامل پیدا کرد. این وینگر با یک لمس توپ خود را تثبیت کرد و سپس با خونسردی توپ را از کنار بونو که به سمتش هجوم آورده بود، عبور داد، برتری را دو برابر کرد و عملاً پیروزی را برای غول‌های اروپایی در مقابل هواداران مبهوت مراکش قطعی ساخت.[1][2][5]

سوت پایان موجی از احساسات متضاد را به زمین آورد. بازیکنان فرانسوی صعود سخت خود را جشن گرفتند و کادر مربیگری خود را در آغوش گرفتند، در حالی که تیم مراکش از خستگی و دلشکستگی بر روی چمن افتاد. با این حال، هنگامی که آن‌ها دور افتخار می‌زدند، بازیکنان مراکش با تشویق ایستاده طولانی و احساسی از تمام نقاط ورزشگاه مواجه شدند. عملکرد تاریخی آن‌ها، که با درخشش تاکتیکی و روحیه تسلیم‌ناپذیر مشخص شد، بار دیگر قلب هواداران را در سراسر قاره آفریقا و جهان عرب تسخیر کرد.[3][4]

فرانسه اکنون تمام توجه خود را به رویارویی سنگین نیمه‌نهایی مقابل اسپانیا معطوف می‌کند، تیمی که تنها یک روز قبل با یک پیروزی دراماتیک دیرهنگام مقابل بلژیک جایگاه خود را تضمین کرده بود. تقابل آتی در آرلینگتون، تگزاس، نوید یک کلاس درس تاکتیکی را می‌دهد که ریتم پیچیده و مبتنی بر مالکیت توپ اسپانیا و استعدادهای جوان نوظهور آن را در برابر سرعت انتقال ویرانگر و تجربه آزموده‌شده فرانسه قرار می‌دهد. این دیداری است که تمام دنیای فوتبال مشتاقانه منتظر آن هستند و می‌تواند مسابقه برتر این تورنمنت باشد.[1][5]

برای دیدیه دشان و تیمش، هدف نهایی کاملاً واضح است: کسب سومین ستاره برای نشان فرانسه و تثبیت میراث آن‌ها به عنوان یکی از بزرگترین سلسله‌های بین‌المللی در تاریخ این ورزش. با وجود طلسم‌شکن حمله‌ای در اوج آمادگی، خط میانی که با انسجام بی‌نقص کار می‌کند، و خط دفاعی که هنوز در مراحل حذفی گلی از جریان بازی دریافت نکرده است، «خروس‌های آبی» دقیقاً همان قدرت شکست‌ناپذیری به نظر می‌رسند که در روسیه و قطر بودند و آماده‌اند تا هر چالشی را که پیش رو دارند، بپذیرند.[1][2][3]