رفتن به محتوای اصلی
روان‌شناسی روابطآدام گرانت· 5 دقیقه مطالعه· در سبک زندگی

دیدگاه جدید آدام گرانت: چرا ارتباط کمتر می‌تواند به حفظ و تقویت روابط دوستی کمک کند؟

آدام گرانت، روان‌شناس سازمانی، در مصاحبه‌ای جدید توضیح می‌دهد که برخلاف تصور رایج، تماس مداوم و شباهت کامل برای حفظ دوستی‌ها ضروری نیست. او استدلال می‌کند که درک انتظارات متفاوت و پذیرش ارتباط کمتر اما معنادارتر، کلید داشتن روابطی سالم‌تر است.

به قلم نیلوفر احمدی

این خبر را به اشتراک بگذارید

گوش‌ دهید

بسیاری از ما گمان می‌کنیم که برای حفظ یک دوستی عمیق، باید همیشه در تماس باشیم و در تمام لحظات زندگی یکدیگر حضور داشته باشیم. اما آدام گرانت، روان‌شناس سازمانی، در مصاحبه‌ای جدید با روزنامه گاردین در نوامبر ۲۰۲۶ این باور خسته‌کننده را به چالش می‌کشد. او تأکید می‌کند که تماس مداوم لزوماً به معنای صمیمیت بیشتر نیست.[1]

گرانت پس از انتشار کتاب جدیدش در اکتبر ۲۰۲۶ با عنوان «وایب»، توضیح می‌دهد که انتظارات بیان‌نشده یکی از بزرگ‌ترین عوامل سرد شدن دوستی‌هاست. ممکن است شما انتظار یک تماس تلفنی هفتگی داشته باشید، در حالی که دوستتان با یک دورهمی گرم سالانه هم احساس راحتی می‌کند. این ناهماهنگی، اغلب به اشتباه به عنوان بی‌توجهی تفسیر می‌شود.[1]

او در مقاله‌ای برای نیویورک‌تایمز با عنوان «پرونده‌ای علمی برای ارتباط کمتر با دوستان»، به بررسی این موضوع پرداخته است. تحقیقات نشان می‌دهد که تبدیل شدن یک آشنا به یک دوست معمولی به حدود ۵۰ ساعت زمان نیاز دارد و برای ساختن یک دوستی نزدیک بیش از ۲۰۰ ساعت وقت لازم است، اما در بزرگسالی فرکانس تعاملات تعیین‌کننده کیفیت رابطه نیست.[2]

چهار نوع ارتباط انسانی

برای درک بهتر این پویایی، گرانت پیوندهای انسانی را به چهار دسته اصلی تقسیم می‌کند: آشنایان، هم‌پیمانان، رفیق‌ها و همراهان. آشنایان کسانی هستند که نیازهای روزمره ما را برآورده می‌کنند و منابع را تبادل می‌کنند. هم‌پیمانان افرادی هستند که در اهداف و مسیرهای مشخصی با ما هم‌سو و همراه هستند.[1]

چهار نوع اصلی ارتباط انسانی بر اساس دیدگاه آدام گرانت.

دسته سوم یعنی رفیق‌ها، کسانی هستند که علایق مشترکی با ما دارند و می‌دانند چگونه با هم وقت بگذرانند و تفریح کنند. در نهایت، همراهان کسانی هستند که پیوند عمیق‌تری مبتنی بر مراقبت و ارزش‌های مشترک با ما دارند. مشکل از جایی آغاز می‌شود که ما این دسته‌بندی‌ها را نادیده می‌گیریم.[1]

در فرهنگ مدرن، ما تمایل داریم بار سنگینی را بر دوش یک یا چند نفر محدود بگذاریم. ما انتظار داریم شریک عاطفی یا بهترین دوستمان، هم‌زمان هم‌پیمان، رفیق و همراه ما باشد. گرانت هشدار می‌دهد که این انتظار غیرواقع‌بینانه، فشار مضاعفی به روابط وارد می‌کند و اغلب به ناامیدی ختم می‌شود.[1]

قدرت پیوندهای ضعیف

علاوه بر دوستان نزدیک، پیوندهای ضعیف‌تر نیز نقش حیاتی در سلامت روان ما ایفا می‌کنند. آشنایان دورتر یا همکارانی که شاید هرگز با آن‌ها درددل نکنیم، می‌توانند ایده‌های جدید، فرصت‌های تازه و حس تعلق به یک جامعه بزرگ‌تر را برای ما به ارمغان بیاورند. این روابط نیازی به نگهداری مداوم ندارند.[2]

همچنین، احیای روابط خاموش و دوستان قدیمی اغلب ساده‌تر از ساختن یک دوستی جدید است. وقتی با دوستی که سال‌ها از او بی‌خبر بوده‌اید برای نوشیدن یک قهوه قرار می‌گذارید، پایه و اساس اعتماد از قبل وجود دارد. نیازی نیست هر روز با آن‌ها صحبت کنید تا این پیوند دوباره ارزشمند و اثربخش شود.[2]

گفت‌وگوی صریح درباره انتظارات

یکی از راهکارهای کلیدی برای حفظ روابط، ایجاد فضایی برای گفت‌وگوی صریح و بدون قضاوت است. گرانت معتقد است رابطه‌ای که در آن نتوانید درباره نیازهای ارتباطی خود صادق باشید، یک رابطه واقعی نیست. ما باید یاد بگیریم که درباره میزان و نحوه ارتباطمان با دوستانمان به طور شفاف صحبت کنیم.[1]

پرسیدن سوالاتی مانند «آیا از میزان ارتباطمان راضی هستی؟» می‌تواند از انباشته شدن دلخوری‌ها جلوگیری کند. وقتی دو طرف بدانند که پیام ندادن روزانه به معنای کاهش علاقه نیست، بلکه صرفاً اقتضای روزهای شلوغ زندگی است، دوستی‌ها با آرامش بیشتری ادامه می‌یابند و از تنش‌های بیهوده کاسته می‌شود.[1]

افسانه تضادها و شباهت‌ها

گرانت همچنین به افسانه «جذب شدن تضادها به یکدیگر» می‌پردازد و آن را از نظر علمی رد می‌کند. تحقیقات نشان می‌دهد افرادی که ویژگی‌های کاملاً متضادی دارند، در نهایت روابط بهتری نمی‌سازند. از سوی دیگر، اگرچه شباهت‌ها افراد را به هم جذب می‌کنند، اما لزوماً باعث ایجاد یک پیوند عمیق و ماندگار نمی‌شوند.[1]

تصویرسازی: گفت‌وگوی صریح درباره میزان نیاز به ارتباط، از سوءتفاهم‌ها جلوگیری می‌کند.

آنچه واقعاً افراد را به هم پیوند می‌دهد، هم‌سویی در انرژی لحظه‌ای و در درازمدت، هم‌سویی در نیازها، اهداف و ارزش‌هاست. این هم‌سویی نیازی به تماس روزانه ندارد. شما می‌توانید با فردی هم‌سو باشید و تنها چند بار در سال او را ببینید، اما همچنان او را یک دوست واقعی بدانید.[1]

ساختن یک جامعه کوچک

در نهایت، اگر به دنبال تقویت حس تعلق و ساختن یک جامعه هستید، گرانت پیشنهاد ساده‌ای دارد: دوستانتان را به یکدیگر معرفی کنید. معرفی کردن ۳ تا ۵ نفر از دوستانتان به یکدیگر و تبدیل کردن ارتباطات یک‌به‌یک به یک گروه منسجم، همبستگی را به شکل چشمگیری افزایش می‌دهد.[1]

آدام گرانت در مصاحبه خود با گاردین می‌گوید: «این بدان معناست که افرادی وجود دارند که ما آن‌ها را دوست خود نمی‌دانیم، اما آن‌ها ما را دوست خود می‌دانند؛ بنابراین ما ممکن است ارتباطات بالقوه بیشتری از آنچه تصور می‌کنیم داشته باشیم.» این تغییر نگرش می‌تواند نگاه ما را به شبکه اجتماعی‌مان دگرگون کند.[1]

گرانت در کتاب خود به نمونه‌های جالبی از دنیای واقعی اشاره می‌کند. برای مثال، او داستان گروهی از فضانوردان را روایت می‌کند که در یک ماموریت طولانی یاد گرفتند چگونه به افرادی که حتی از آن‌ها خوششان نمی‌آمد، اعتماد کنند. این نشان می‌دهد که برای داشتن یک هم‌پیمانی قوی، نیازی به صمیمیت عاطفی نیست.

مثال دیگر او درباره یک گروه کمدی است که پس از ۱۰ سال فعالیت مشترک، راز ماندگاری خود را در فاصله گرفتن‌های مقطعی می‌دانند. آن‌ها متوجه شدند که گذراندن زمان‌های طولانی دور از هم، به جای آسیب زدن به گروه، باعث تجدید قوا و تقویت خلاقیت آن‌ها می‌شود.

ترمیم روابط آسیب‌دیده

بسیاری از ما تصور می‌کنیم که ترمیم یک رابطه تنها پس از یک بحران بزرگ آغاز می‌شود. اما گرانت تأکید می‌کند که ترمیم واقعی در لحظات کوچک روزمره اتفاق می‌افتد. وقتی به دوستمان اجازه می‌دهیم حقیقت را بگوید و همچنان در کنارش می‌مانیم، در واقع در حال ساختن ظرفیتی برای عبور از روزهای سخت هستیم.[1]

بسیاری از ما تصور می‌کنیم که ترمیم یک رابطه تنها پس از یک بحران بزرگ آغاز می‌شود.

در نهایت، هدف این نیست که همه اطرافیانمان را به بهترین دوستان خود تبدیل کنیم. هدف این است که درک عاقلانه‌تری از روابط موجود داشته باشیم. با کاهش فشارهای غیرضروری برای ارتباط مداوم و پذیرش تنوع در دوستی‌ها، می‌توانیم شبکه حمایتی سالم‌تر و پایدارتری برای خود و دیگران بسازیم.[1]

نکات کلیدی

  • برخلاف تصور رایج، تماس مداوم و فرکانس بالای ارتباط، تعیین‌کننده کیفیت و عمق یک دوستی نیست.
  • آدام گرانت روابط را به چهار دسته آشنایان، هم‌پیمانان، رفیق‌ها و همراهان تقسیم می‌کند تا انتظارات واقع‌بینانه‌تر شوند.
  • تفاوت در نیازهای ارتباطی افراد طبیعی است و گفت‌وگوی صریح درباره این نیازها از سوءتفاهم جلوگیری می‌کند.
  • ارتباط کمتر اما هدفمندتر می‌تواند فشار را از روابط برداشته و تعاملات را معنادارتر و لذت‌بخش‌تر کند.

آنچه نمی‌دانیم

  • هنوز مشخص نیست که کاهش ارتباطات در درازمدت چه تأثیری بر نسل‌هایی می‌گذارد که منحصراً با شبکه‌های اجتماعی بزرگ شده‌اند.
  • مرز دقیق میان «ارتباط کمتر اما معنادار» و «غفلت از رابطه» برای افراد با تیپ‌های شخصیتی مختلف کاملاً روشن نیست.
روان‌شناسان سازمانی 40%مروجان ارتباطات سنتی 30%پژوهشگران اجتماعی 30%
روان‌شناسان سازمانی
تمرکز بر هم‌سویی، نقش‌ها و مدیریت انتظارات برای کاهش تنش در روابط انسانی.
مروجان ارتباطات سنتی
باور به اینکه تماس مداوم و گذراندن زمان مشترک زیاد برای حفظ پیوندهای نزدیک ضروری است.
پژوهشگران اجتماعی
تأکید بر ارزش پیوندهای ضعیف، شبکه‌سازی و داشتن یک سبد متنوع از روابط اجتماعی.

دیدگاه‌هایی که این گزارش پوشش نداده

  • افرادی که به دلیل اضطراب اجتماعی یا انزوا، به تماس‌های مکرر برای احساس امنیت نیاز دارند.

منابع

پوشش منابع

3 منبع

3 دیدگاه شناسایی‌شده

روان‌شناسان سازمانی 40%مروجان ارتباطات سنتی 30%پژوهشگران اجتماعی 30%
  1. [1]The Guardianروان‌شناسان سازمانی

    'Opposites don't attract': Adam Grant on how to strengthen friendships and make new ones faster

    مطالعه در The Guardian →
  2. [2]The New York Timesروان‌شناسان سازمانی

    The Scientific Case for Being Less in Touch With Your Friends

    مطالعه در The New York Times →
  3. [3]تیم سردبیری کوهستان

    تحلیل تیم سردبیری کوهستان

    مطالعه در تیم سردبیری کوهستان →
گوش‌ دهید

نظرات

همیشه در جریان باشید

هر زاویه. هر روز.

اخبار سبک زندگی با پوشش کامل منابع و تحلیل دیدگاه‌ها، هر روز و رایگان.