علم مبارزه با دوپینگ شبانه: کارایی در برابر ریکاوری ورزشکار

مقامات مبارزه با دوپینگ و دوچرخه‌سواران نخبه در یک بن‌بست بیولوژیکی گرفتار شده‌اند. نرخ بالای پاکسازی داروهای نیروزای مدرن، مستلزم آن است که آزمایش‌کنندگان در نیمه‌شب مراجعه کنند، که مستقیماً ساختار خواب عمیقی را که ورزشکاران برای تحمل مسابقات استقامتی سه هفته‌ای به آن وابسته هستند، از بین می‌برد.[4]

آزمایش‌های اخیر و پر سر و صدای ضد دوپینگ شبانه در تور دو فرانس، بحثی شدید را در مورد رفاه ورزشکاران دوباره شعله‌ور کرده است. اما در زیر تیترها، یک محال بودن ریاضی نهفته است که مقامات ضد دوپینگ دو دهه است بی‌سروصدا با آن مبارزه می‌کنند و آن‌ها را مجبور به انتخاب بین شناسایی تقلب‌های پیچیده و حفظ سلامت ورزشکاران می‌کند.[4]

هسته اصلی این مسئله اریتروپویتین انسانی نوترکیب (rhEPO) است، هورمونی که تولید گلبول‌های قرمز خون را تحریک می‌کند. در اواخر دهه ۱۹۹۰، ورزشکاران از دوزهای عظیم برای افزایش مصنوعی ظرفیت هوازی خود استفاده می‌کردند. امروزه، این استراتژی به «میکرو دوزینگ» (تزریق مقادیر بسیار کم، اغلب حدود ۹۰۰ واحد بین‌المللی) تکامل یافته است تا مقادیر خونی بالا را بدون به صدا درآوردن آژیرهای گذرنامه بیولوژیکی ورزشکار حفظ کند.[2]

نیمه‌عمر بیولوژیکی یک میکرو دوز وریدی rhEPO به طور استثنایی کوتاه است. تحقیقات نشان می‌دهد که این دوزهای کوچک می‌توانند ظرف ۱۲ تا ۱۸ ساعت از سیستم پاک شده و عملاً در ادرار و خون غیرقابل تشخیص شوند.[2]

این پاکسازی سریع یک نقطه ضعف آشکار ایجاد می‌کند. اگر ورزشکاری در ساعت ۱۰:۰۰ شب یک میکرو دوز تزریق کند و مقامات ضد دوپینگ اکیداً از آزمایش تا ساعت ۶:۰۰ صبح روز بعد منع شده باشند، دارو بخش عمده‌ای از چرخه عمر قابل تشخیص خود را قبل از اینکه آزمایش‌کننده حتی در بزند، به پایان رسانده است.[4]

برای مقابله با این وضعیت، آژانس جهانی مبارزه با دوپینگ (WADA) و اتحادیه بین‌المللی دوچرخه‌سواری (UCI) یک استثنای خاص در مقررات خود ایجاد کردند. بر اساس استاندارد بین‌المللی آزمایش‌ها و تحقیقات (ISTI)، ساعات بین ۱۱:۰۰ شب تا ۶:۰۰ صبح عموماً محافظت می‌شوند تا اطمینان حاصل شود که ورزشکاران می‌توانند استراحت کنند.[1]

با این حال، ماده ۵.۲.۲ از قوانین UCI و ISTI وادا اجازه می‌دهد تا در طول این بازه شبانه آزمایش انجام شود، مشروط بر اینکه مقامات «ظن جدی و خاصی» مبنی بر دوپینگ ورزشکار داشته باشند. این استثنا تنها سازوکار قانونی موجود برای گرفتن یک پروتکل میکرو دوزینگ در حین عمل است.[1]

در طرف دیگر معادله، فشار فیزیولوژیکی غیرقابل انکار یک تور بزرگ (Grand Tour) سه هفته‌ای قرار دارد. دوچرخه‌سواران روزانه تا ۲۰۰ کیلومتر را طی می‌کنند، هزاران کالری می‌سوزانند و آسیب شدید عضلانی ایجاد می‌کنند که تنها در طول استراحت قابل ترمیم است.[3]

ریکاوری کاملاً به خواب وابسته است. در مراحل عمیق چرخه خواب، بدن هورمون رشد انسانی ترشح می‌کند، پارگی‌های ریز در بافت عضلانی را ترمیم کرده و سیستم عصبی مرکزی را بازیابی می‌کند. برای ورزشکاران عادی، این واقعیت عملی را برجسته می‌کند: قوی‌ترین ابزار ریکاوری نه یک مکمل، بلکه یک بازه خواب هشت ساعته ثابت است.

پزشکان ورزشی اشاره می‌کنند که از دست دادن حتی یک یا دو ساعت خواب در طول یک مسابقه چند مرحله‌ای می‌تواند اثرات تجمعی داشته باشد. اگر خواب یک دوچرخه‌سوار به طور مداوم مختل شود، زمان واکنش او کند می‌شود، سیستم ایمنی‌اش ضعیف می‌گردد و توان خروجی کلی او می‌تواند ۵ تا ۱۰ درصد کاهش یابد. در حالی که یک شب بی‌خوابی رویداد آخر هفته یک دوچرخه‌سوار تفریحی را خراب نمی‌کند، کمبود مزمن خواب به طور فعال سازگاری‌های قلبی عروقی را تضعیف می‌کند.

یک مطالعه شبیه‌سازی شده تور بزرگ که توسط مؤسسه ملی بهداشت (National Institutes of Health) انجام شد، ۲۱ دوچرخه‌سوار مرد را طی ۳۹ روز ردیابی کرد. داده‌ها نشان داد که هم کمیت و هم کیفیت خواب به طور طبیعی با انباشته شدن خستگی فیزیکی مسابقه کاهش می‌یابد و منجر به افت قابل اندازه‌گیری در خلق و خو، نشاط و وضعیت فیزیکی می‌شود.[3]

بیدار کردن یک ورزشکار خسته در ساعت ۲:۰۰ بامداد یا ۵:۰۰ صبح برای گرفتن نمونه خون، صرفاً یک ساعت استراحت را از او نمی‌گیرد؛ بلکه ساختار خواب او را در هم می‌شکند. بسیاری از ورزشکاران گزارش می‌دهند که پس از افزایش آدرنالین ناشی از یک کنترل دوپینگ اعلام نشده، نمی‌توانند دوباره به خواب بروند و این امر آن‌ها را برای فرودهای کوهستانی روز بعد به شدت خسته و در معرض خطر قرار می‌دهد.

این وضعیت ورزش را در موقعیتی حل نشدنی قرار می‌دهد. اولویت دادن به خواب بدون وقفه عملاً یک پناهگاه امن برای میکرو دوزینگ فراهم می‌کند، در حالی که آزمایش‌های شبانه تهاجمی، سلامت و ایمنی ورزشکارانی را که سیستم برای محافظت از آن‌ها طراحی شده است، به خطر می‌اندازد.[4]