آل بلکس احیا شده در کیپ‌تاون به دنبال برتری تاریخی در سری مسابقات؛ اسپرینگ‌باکس در پی جبران شکست

موج شوک ناشی از ژوهانسبورگ همچنان در سراسر دنیای راگبی طنین‌انداز است. هنگامی که تیم آل بلکس به رهبری دیو رنی برای اولین مسابقه تِست تور «بزرگترین رقابت ۲۰۲۶» وارد میدان پرهیبت الیس پارک شد، کمتر کسی انتظار داشت که آن‌ها اسپرینگ‌باکس، قهرمان دو دوره متوالی جهان، را با چنین کارایی بی‌رحمانه‌ای از هم بپاشند. با این حال، پیروزی خیره‌کننده ۳۳-۱۶، ماهیت این سری تاریخی چهار مسابقه‌ای را به طور اساسی تغییر داده است.[1]

اکنون، میدان نبرد به استادیوم DHL در کیپ‌تاون منتقل می‌شود، جایی که دومین مسابقه تِست با اهمیت فوق‌العاده‌ای برگزار خواهد شد. برای نیوزیلند، شنبه فرصتی است تا در توری که اوج این ورزش تلقی می‌شود، به برتری غیرقابل جبران ۲-۰ دست یابد. برای آفریقای جنوبی، این یک نبرد ناامیدانه برای جبران شکست در مقابل تماشاگران خانگی است که چیزی کمتر از تسلط فیزیکی مطلق را نمی‌پذیرند.[1]

اهمیت این سری مسابقات را نمی‌توان نادیده گرفت. این تور که با عنوان «بزرگترین رقابت راگبی» شناخته می‌شود، اولین تور کامل بین دو کشور از زمان کارزار افسانه‌ای سال ۱۹۹۶ است. با مسابقاتی که از پرتوریا و دوربان در برابر تیم‌های باشگاهی تا یک مسابقه تِست تاریخی نهایی در بالتیمور آمریکا را در بر می‌گیرد، این تور جشنی از فرمت‌های راگبی قدیمی همراه با نبردهای تاکتیکی مدرن است.[3]

مسابقه تِست افتتاحیه یک تضاد تاکتیکی جذاب را به نمایش گذاشت که مسابقه برگشت کیپ‌تاون را تعریف خواهد کرد. در مراحل اولیه در الیس پارک، اسپرینگ‌باکسِ راسی اراسموس برنامه بازی سنتی خود را بی‌نقص اجرا کرد. آن‌ها بر مالکیت توپ و قلمرو مسلط بودند و فشار زیادی بر اسکرام نیوزیلند وارد کردند. با این حال، آن تسلط اولیه بر قلمرو تنها منجر به یک برتری ناچیز شد، زیرا میزبان بارها از زدن پنالتی‌های قابل تبدیل به امتیاز صرف نظر کرد و به دنبال ضربات حذفی بود که هرگز محقق نشد.[1]

پاسخ نیوزیلند یک شاهکار در تکمیل حملات بود. آل بلکس پس از تحمل طوفان اولیه، ریتم خود را پیدا کرد و شروع به بهره‌برداری از فضاهای کناری کرد. ویل جردن، که دو بار از خط امتیاز عبور کرد و تعداد ترای‌های تِست خود را به ۵۲ رساند، اصلی‌ترین بهره‌بردار بود، در حالی که رهبری آردی ساویا در خط حمله تضمین کرد که مهمانان حتی یک اینچ هم در برخوردهای فیزیکی عقب‌نشینی نکردند. در سوت پایان، نیوزیلند با پنج ترای در مقابل یک ترای، قهرمانان جهان را شکست داده بود.

معیارهای اساسی آن پیروزی، نشان‌دهنده یک تغییر تاکتیکی عمدی تحت نظر دیو رنی است. آل بلکس سرعت راک‌های بسیار سریع را در اولویت قرار داده است تا تیم‌های سنگین‌تر را با دوندگی از پا درآورد. داده‌های کمپین‌های اخیر آن‌ها نشان می‌دهد که نیوزیلند اکثریت قریب به اتفاق توپ‌های راک خود را در کمتر از سه ثانیه به دست می‌آورد، که در تضاد کامل با سرعت کندتر و روشمندتر راک مورد علاقه اسپرینگ‌باکس است.[1][2]

خود اراسموس این تغییر را تأیید کرده و اشاره کرده است که مردان رنی به طور قابل توجهی بیشتر از دوران مربیان قبلی توپ را در اختیار دارند. آل بلکس با دو برابر کردن حجم راک‌ها و تعداد پاس‌های خود، فعالانه از جنگ سنگر به سنگر در ست‌پیس‌ها که آفریقای جنوبی معمولاً در آن برتری دارد، اجتناب می‌کند. چالش اسپرینگ‌باکس در کیپ‌تاون این خواهد بود که ساختار حمله خود را قبل از اینکه بازی به یک مسابقه دو سرعت تبدیل شود، تحمیل کند.[2]

تغییر محل برگزاری یک متغیر محیطی حیاتی را معرفی می‌کند. ارتفاع بالای منطقه های‌ولد در الیس پارک به طور سنتی تیم‌های مهمان را در کوارتر پایانی خفه می‌کند، با این حال این اسپرینگ‌باکس بود که در اواخر بازی، با اوج‌گیری نیوزیلند، خسته به نظر می‌رسید. انتقال به سطح دریا در استادیوم DHL ممکن است بیشتر به نفع آل بلکس باشد، زیرا محیطی با اکسیژن متراکم‌تر فراهم می‌کند که کاملاً با برنامه بازی پرسرعت و هوازی آن‌ها سازگار است.[1]

«جوخه بمب» مشهور آفریقای جنوبی (مهاجمان ذخیره‌ای که وظیفه دارند مسابقات نزدیک را به پایان برسانند) تأثیر خود را در ژوهانسبورگ خنثی دیدند. بازیکنان تعویضی نیوزیلند، از جمله جورج بوور و فلچر نیوول، با شدت بازی اسپرینگ‌باکس مطابقت داشتند و تسلط خط حمله در اواخر بازی را که مشخصه دوران اراسموس بوده است، خنثی کردند.

نبردهای کلیدی فردی بار دیگر در روز شنبه در مرکز توجه قرار خواهند گرفت. بازی‌سازی دیمین مک‌کنزی از خط عقب و غرایز شکارچی ویل جردن، سیستم دفاعی اسپرینگ‌باکس را که به طور غیرمعمولی در کناره‌ها آسیب‌پذیر به نظر می‌رسید، به چالش خواهند کشید. در مقابل، آفریقای جنوبی به شدت به رهبری سیا کولیزی و حملات خشن پیتر-استف دو تویت برای بازگرداندن نظم در مناطق برخورد متکی خواهد بود.[1]

زوج هاف‌بک نیز تحت نظارت شدید قرار خواهد گرفت. بازی تاکتیکی کیک زدن اسپرینگ‌باکس، که معمولاً یک سلاح برای تسلط بر قلمرو است، در مسابقه تِست اول نتایج دلخواه را به همراه نداشت. اینکه آیا اراسموس تداوم را انتخاب می‌کند یا برای تزریق غیرقابل پیش‌بینی بودن بیشتر در حمله، بازی‌سازان خود را جابجا می‌کند، یکی از موضوعات داغ مورد بحث در میان جامعه راگبی آفریقای جنوبی در این هفته است.[1][2]

برای آل بلکس، پیروزی در الیس پارک بیانیه‌ای از قصد بود که منتقدانی را که مسیر آن‌ها را پس از جام جهانی ۲۰۲۳ زیر سوال برده بودند، ساکت کرد. به نظر می‌رسد رنی حس و حال و اعتماد به نفس را به تیم بازگردانده است و استعداد تهاجمی سنتی نیوزیلند را با یک لبه سخت و عمل‌گرایانه در خط حمله ترکیب کرده است.[1]

در همین حال، اسپرینگ‌باکس با سختی بیگانه نیست. این تیمی است که با ذهنیت «ما در برابر دنیا» رشد می‌کند، و نیش یک شکست سنگین خانگی بدون شک باعث یک واکنش شدید و خشن خواهد شد. غرور قهرمانان جهان جریحه‌دار شده است، و تاریخ نشان می‌دهد که آن‌ها در خطرناک‌ترین حالت خود قرار دارند، زمانی که به گوشه رینگ رانده می‌شوند.[1][2]

در حالی که دنیای راگبی چشمان خود را به سایه کوه تیبل می‌دوزد، مسابقه تِست دوم نوید یک برخورد حماسی از سبک‌ها، فلسفه‌ها و اراده محض را می‌دهد. با توجه به اینکه سرنوشت سری مسابقات در خطر است، کیپ‌تاون قرار است میزبان فصلی از این رقابت باشد که برای دهه‌ها مورد تجزیه و تحلیل و بحث قرار خواهد گرفت.[3]