اسکات ویلیامز با غلبه بر «دارتایتیس» به اوج آمادگی در بزرگترین صحنه دارت بازگشت

در دنیای دارت حرفه‌ای، یک کلمه وجود دارد که هیچ‌کس نمی‌خواهد آن را به زبان بیاورد: دارتایتیس (Dartitis). این عارضه‌ای است که به دوران حرفه‌ای بسیاری پایان داده و قهرمانان جهان را به سایه‌ای از خودشان تبدیل کرده است. برای اسکات ویلیامز، ستاره نوظهور PDC، این کابوس در اواخر سال ۲۰۲۵ به یک واقعیت بسیار علنی تبدیل شد و تهدید کرد که حرفه امیدوارکننده او را درست زمانی که داشت جایگاه خود را در میان نخبگان این ورزش تثبیت می‌کرد، از مسیر خارج کند.[2]

لحظه وحشتناک در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۵، در مسابقات قهرمانی بازیکنان ۳۳ (Players Championship 33) رخ داد. ویلیامز در خط پرتاب (Oche) مقابل رایان جویس ایستاده بود که ناگهان متوجه شد نمی‌تواند دارت را رها کند. در مقابل اتاقی پر از همکاران حرفه‌ای، بازویش خشک شد. مغزش سیگنال رها کردن را می‌فرستاد، اما دستش به سادگی پاسخ نمی‌داد.[1][2]

ویلیامز از تخته فاصله گرفت، خود را جمع و جور کرد و در نهایت موفق شد سه دارت خود را پرتاب کند، اما آسیب وارد شده بود. او مسابقه را ۶-۱ باخت و میانگین ناامیدکننده ۷۸.۳۹ را ثبت کرد. برای بازیکنی که تنها یک سال قبل به نیمه‌نهایی مسابقات جهانی رسیده بود، از دست دادن ناگهانی عملکرد حرکتی پایه، زنگ خطری جدی بود.[2][4]

دارتایتیس به طور گسترده به عنوان نوعی دیستونی کانونی (Focal Dystonia) شناخته می‌شود، یک اختلال حرکتی عصبی که باعث انقباض غیرارادی عضلات می‌شود. مشابه «یپس» (Yips) در گلف یا تیراندازی با کمان، این عارضه بازیکنان را مجبور می‌کند تا بیش از حد روی مکانیک‌هایی تمرکز کنند که زمانی کاملاً طبیعی بودند. مغز شروع به مدیریت دقیق گرفتن، عقب کشیدن و نقطه رهاسازی می‌کند و در نتیجه منجر به لکنت فیزیکی یا ناتوانی کامل در رها کردن دارت می‌شود.[2][6]

تاریخ این ورزش مملو از قربانیان این عارضه است. اریک بریستو، قهرمان پنج دوره جهان، زمانی که دارتایتیس پرتاب روان او را در اواخر دهه ۱۹۸۰ از بین برد، شاهد محو شدن تسلط مطلق خود بود. اخیراً نیز بازیکنانی مانند بری ون پیر و ژول ون دونگن با این عارضه مبارزات بسیار علنی داشته‌اند، به طوری که ون دونگن در نهایت کارت تور PDC خود را به دلیل مشکلاتش از دست داد.[2][4]

پس از حادثه مقابل جویس، ویلیامز از کانون توجه کناره‌گیری کرد تا به صورت خصوصی با این مشکل مقابله کند. جامعه دارت نفس خود را در سینه حبس کرده بود، زیرا به خوبی می‌دانستند که دارتایتیس اغلب قبل از بهتر شدن، بدتر می‌شود. خود بریستو این عارضه را به عنوان یک فلج آهسته و خزنده در پرتابش توصیف کرده بود. سوال این بود که آیا ویلیامز می‌تواند مکانیک خود را به موقع برای بزرگترین رویداد تقویم بازسازی کند.[2][5]

پاسخ به شیوه‌ای قاطع در مسابقات جهانی دارت PDC 2026 در ماه دسامبر رسید. ویلیامز با ورود به صحنه نمادین «الکساندرا پالاس» برای مسابقه دور اول خود مقابل پائولو نبریدا، با آزمون نهایی پرتاب بازسازی شده خود زیر نور شدید دوربین‌های تلویزیونی روبرو شد.[1][3]

ویلیامز به جای نشان دادن علائم تردید، یک کلاس درس در مورد سرپیچی و جسارت ارائه داد. او در لگ‌های ابتدایی یک پرتاب ۱۸۰ امتیازی «بدون نگاه» (no-look) به سبک خاص خود انجام داد و دقیقاً همان نمایش‌گری را که او را به یکی از محبوب‌ترین‌های هواداران تبدیل کرده، ساطع کرد. او نبریدا را با میانگین سه دارت خیره‌کننده ۹۹.۲۵ شکست داد و به طور کامل ارواح ماه اکتبر را از بین برد.[3][4]

ویلیامز در مصاحبه پس از مسابقه، با صراحت خاص خود به موضوع اصلی پرداخت. او با پوزخندی جسورانه به دوربین‌ها گفت: «این نتیجه را پس از اینکه ظاهراً دو ماه پیش دارتایتیس داشتم، می‌پذیرم.» این عملکرد ثابت کرد که انسداد ذهنی به همان سرعتی که ظاهر شده بود، برچیده شده است.[3][4]

اگرچه ویلیامز در نهایت در دور دوم و در یک ست تعیین‌کننده حذف شد، اما نتیجه در درجه دوم اهمیت قرار داشت. او نشان داده بود که دارتایتیس لزوماً حکم مرگ برای دوران حرفه‌ای یک بازیکن نیست. توانایی او در حفظ آرامش، کسب امتیاز بالا و اجرای برنامه در الکساندرا پالاس تنها چند هفته پس از خشک شدن دستش در خط پرتاب، یکی از قابل توجه‌ترین بهبودی‌های روانی در تاریخ اخیر دارت محسوب می‌شود.[1][5]

این بازگشت سریع، چراغ امیدی برای سایر حرفه‌ای‌هایی که با شیاطین مشابه مبارزه می‌کنند، فراهم کرده است. در حالی که بازیکنانی مانند ناتان آسپینال همچنان دوره‌های ابتلای خود به این عارضه را از طریق هیپنوتراپی و روانشناسی ورزشی مدیریت می‌کنند، موفقیت ویلیامز بر اهمیت انعطاف‌پذیری ذهنی در ورزشی که حاشیه خطا در آن بسیار ناچیز است، تأکید می‌کند.[2][6]

ویلیامز با ورود به فصل ۲۰۲۶، با همان اعتماد به نفس مطلقی که حرفه اولیه او را تعریف می‌کرد، به تور حرفه‌ای بازگشته است. دشمن نامرئی ممکن است همیشه در سایه‌های دارت حرفه‌ای کمین کند، اما «شگی» (لقب ویلیامز) ثابت کرده است که می‌توان در بزرگترین صحنه با آن روبرو شد و شکستش داد.[1][3]