ژول ون دونگن، قهرمان دارت، پس از تشخیص بیماری تغییردهنده مسیر شغلی، دوچرخه‌سواری ۳۶۰۰ مایلی در سراسر کشور را به پایان رساند

هنگامی که ژول ون دونگن، بازیکن حرفه‌ای دارت، در ۱۰ ژوئن ۲۰۲۶ وارد یورک‌تاون ویرجینیا شد، او پیروزی در یک تورنمنت را جشن نمی‌گرفت. در عوض، این ورزشکار ۳۵ ساله هلندی-آمریکایی پایان یک سفر طاقت‌فرسای دوچرخه‌سواری ۳۶۴۴ مایلی در سراسر کشور را رقم می‌زد که سه ماه قبل در سانتا مونیکا، کالیفرنیا آغاز شده بود.[1][6]

این سفر اکتشافی که «پدال‌ها و امتیازها ۲۰۲۶» نام داشت، نه به دلیل تمایل به استقامت شدید، بلکه به دلیل یک شکست شغلی ویرانگر متولد شد. ون دونگن دو سال گذشته را صرف مبارزه با یک بیماری مرموز و ناتوان‌کننده کرده بود که توانایی او در انجام عملی را که منبع درآمدش بود – پرتاب دارت – از او سلب کرده بود.[1][5]

ون دونگن که در مدار «شرکت حرفه‌ای دارت» (PDC) با نام «اژدهای هلندی» شناخته می‌شد، پیشرفت سریعش در این ورزش توسط آنچه در دنیای دارت به طور عامیانه «دارتایتیس» (dartitis) نامیده می‌شود، از مسیر خارج شد. با این حال، مبارزه او بسیار فراتر از یک انسداد روانی ساده یا از دست دادن موقت فرم بود.[2][4]

این بحران در مسابقات آزاد بریتانیا در سال ۲۰۲۵ به اوج خود رسید. ون دونگن که در برابر سایمون استیونسون قرار گرفته بود، از نظر فیزیکی قادر به پرتاب روان دارت نبود. او شکست خردکننده‌ای با نتیجه ۶ بر صفر متحمل شد و میانگین ناچیز ۶۱.۱۱ را ثبت کرد، اما فروپاشی آماری در مقایسه با فشار فیزیکی و عاطفی که تحمل می‌کرد، در درجه دوم اهمیت قرار داشت.[2][3]

ون دونگن پس از مسابقه توضیح داد: «مثل یک اتصال کوتاه در دست شماست. من فقط بعد از سه دارت کاملاً از هم پاشیدم. کل مسابقه را با چشمانی اشکبار بازی کردم... یک ساعت بعد دچار حمله پانیک شدم.»[2][3]

پس از ماه‌ها ارزیابی پزشکی – شامل جراحان ارتوپد، متخصصان مغز و اعصاب و فیزیوتراپیست‌ها – ون دونگن سرانجام یک تشخیص قطعی دریافت کرد: دیستونی کانونی مختص وظیفه. این اختلال نادر حرکتی عصبی باعث انقباضات و اسپاسم‌های غیرارادی عضلانی در طول حرکات بسیار تخصصی و تکراری می‌شود.[1][4]

برخلاف یک مشکل صرفاً روانی، دیستونی کانونی نشان‌دهنده یک اختلال فیزیکی در سیناپس‌های مغز است. برای ون دونگن، این عارضه فراتر از خط پرتاب (Oche) گسترش یافت؛ او گزارش داد که قادر به گرفتن اشیاء روزمره با دست راست خود نیست و اغلب مجبور بود کل دستش را دور یک لیوان شراب ساده بپیچد.[3][4]

این تشخیص بهای حرفه‌ای سنگینی داشت. ون دونگن که قادر به رقابت در سطح قبلی خود نبود، نتوانست به مسابقات بزرگ پایان فصل راه یابد و در نهایت کارت تور PDC خود را از دست داد و از جمع ۶۴ نفر برتر نخبه این ورزش خارج شد.[3][4]

ون دونگن در مواجهه با پایان آشکار رویاهای حرفه‌ای خود، از کناره‌گیری آرام خودداری کرد. او که قبلاً سه بار مسابقات آیرون‌من را به پایان رسانده بود، انضباط ورزشی خود را به یک مأموریت جدید هدایت کرد: افزایش آگاهی و جمع‌آوری بودجه برای بیماری‌ای که زندگی او را تغییر داده بود.[1][6]

ون دونگن پس از اتمام دوچرخه‌سواری در سراسر کشور گفت: «من به این وضعیت یک چرخش مثبت دادم و سعی می‌کنم به مردم کمک کنم و آگاهی ایجاد کنم. در سه ماه گذشته از دوچرخه‌سواری لذت زیادی بردم.»[1]

تور «پدال‌ها و امتیازها» به عنوان یک کمپین حمایتی تأثیرگذار عمل کرد. ون دونگن در طول مسیر، توقف‌های مکرری داشت تا مسابقات دارت دوستانه انجام دهد، با گروه‌های حمایت محلی دیستونی ارتباط برقرار کند و مستندی درباره تجربه خود فیلمبرداری کند.[5][6]

تلاش‌های او نتایج ملموسی به همراه داشت. این سفر ۳۶۴۴ مایلی بیش از ۱۴۰۰۰ دلار برای «بنیاد تحقیقات پزشکی دیستونی» (DMRF)، یک سازمان غیرانتفاعی که به تأمین مالی تحقیقات و حمایت از بیمارانی که با این اختلال اغلب اشتباه تشخیص داده شده دست و پنجه نرم می‌کنند، جمع‌آوری کرد.[1][5]

با این حال، داستان ون دونگن صرفاً داستان گذار از ورزشکار به حامی نیست؛ بلکه داستان یک بازگشت ورزشی رادیکال نیز هست. او که مایل به ترک ورزشی که دوست دارد نبود، وظیفه عظیم بازآفرینی خود به عنوان یک بازیکن چپ‌دست را آغاز کرده است.[2][4]

ون دونگن اظهار داشت: «من آنقدر مصمم هستم که دوباره به اوج خود برگردم که اکنون یک چپ‌دست هستم، یا یک چپ‌دست مشتاق.» او با تغییر به دست غیرغالب خود، مسیرهای عصبی خاصی را که باعث اسپاسم‌های دیستونیک در بازوی راستش می‌شوند، دور می‌زند.[1][2]

این گذار دلهره‌آور است. دارت به دقت میلی‌متری و سال‌ها حافظه عضلانی ریشه‌دار نیاز دارد. در حالی که پرتاب چپ‌دست او از نظر مکانیکی روان‌تر و عاری از گرفتگی‌های غیرارادی است، او اذعان می‌کند که از نظر دقت حرفه‌ای اساساً از صفر شروع کرده است.[2][4]

او با خنده و با پذیرش منحنی یادگیری دشوار مورد نیاز برای بازسازی بازی خود، خاطرنشان کرد: «استعداد البته در دست راست است.»[2]

در حال حاضر، ون دونگن از زمان دوری خود از کانون توجه تلویزیونی استفاده می‌کند تا توانایی‌های چپ‌دستی خود را تقویت کند. تحلیلگران معتقدند که اگر او بتواند بر مکانیک این کار مسلط شود، بازگشت به مدار «شرکت دارت قهرمانی آمریکای شمالی» (CDC) – یا حتی PDC – به عنوان یکی از قابل توجه‌ترین بازگشت‌ها در تاریخ این ورزش خواهد بود.[4]

در نهایت، سفر ۳۶۰۰ مایلی ون دونگن در سراسر آمریکا نماد مسیر گسترده‌تر اوست. او که از سلاح اصلی خود محروم شده بود، وسیله نقلیه دیگری برای پیشروی پیدا کرد و ثابت کرد که تاب‌آوری می‌تواند معنای ورزشکار حرفه‌ای بودن را بازتعریف کند.[3][6]