فدراسیون جدید با حمایت میلیاردرها برای یکپارچه‌سازی مدیریت MMA و تلاش برای ورود به المپیک راه‌اندازی شد

هنرهای رزمی ترکیبی (MMA) دنیای ورزش حرفه‌ای را تسخیر کرده است و میلیاردها دلار درآمد ایجاد می‌کند و سالن‌ها را از لاس وگاس تا ابوظبی پر می‌کند. با این حال، این ورزش رزمی که سریع‌ترین رشد را در جهان دارد، از صحنه نهایی جهانی یعنی بازی‌های المپیک دور مانده است. اکنون، یک نهاد حاکم جدید با حمایت یک میلیاردر تلاش می‌کند تا ساختار اصلی این ورزش را بازنویسی کند تا بتواند کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) را متقاعد سازد.[2]

فدراسیون بین‌المللی هنرهای رزمی ترکیبی (FIMMA) رسماً کمپین خود را برای یکپارچه‌سازی رده‌های آماتور پراکنده این ورزش و تضمین ورود آن به المپیک آغاز کرده است. این سازمان که توسط گوردون تانگ، میلیاردر املاک و مستغلات مستقر در سنگاپور، حمایت می‌شود، قصد دارد نسخه‌ای تصفیه‌شده و بسیار قانونمند از MMA را ارائه دهد که با استانداردهای سخت‌گیرانه IOC در زمینه ایمنی و حکمرانی مطابقت داشته باشد.[1][2][4][5]

تانگ، که همچنین رئیس انجمن هنرهای رزمی ترکیبی آسیا (AMMA) است، سرمایه سیاسی قابل توجهی را برای این تلاش به ارمغان می‌آورد. تحت رهبری او، AMMA با موفقیت لابی کرد تا MMA به عنوان یک ورزش مدالی در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ در ناگویا، ژاپن، گنجانده شود. FIMMA قصد دارد از این نقطه عطف قاره‌ای به عنوان یک اثبات مفهوم برای IOC استفاده کند و نشان دهد که این ورزش می‌تواند با خیال راحت در یک رویداد بزرگ چندورزشی مدیریت شود.[4][5]

برای جلب رضایت مقامات المپیک، FIMMA اصلاحات ایمنی گسترده‌ای را معرفی می‌کند که اساساً نحوه ارائه این ورزش را تغییر می‌دهد. بارزترین تغییر، حذف قفس سنتی است که مدت‌ها با رده‌های حرفه‌ای مسابقات قهرمانی مبارزه نهایی (UFC) مرتبط بوده است. در عوض، مسابقات FIMMA در یک رینگ باز یا روی یک تشک سنتی هنرهای رزمی برگزار خواهد شد.[2][3]

قوانین نیز دستخوش تغییرات چشمگیری شده‌اند تا ایمنی ورزشکاران در اولویت قرار گیرد. FIMMA ضربه زدن به سر حریف زمین‌خورده را به شدت ممنوع کرده است – که یکی از تاکتیک‌های اصلی «زمین‌زدن و ضربه‌زدن» (Ground-and-pound) حرفه‌ای است. علاوه بر این، این فدراسیون محدودیت‌هایی را در ساختار مسابقات اعمال می‌کند تا از مبارزه چندباره ورزشکاران در یک روز بدون ترخیص پزشکی کافی جلوگیری کند، همچنین اقدامات سختگیرانه‌ای برای رعایت قوانین ضد دوپینگ در نظر گرفته شده است.[1][2][3][5]

طرفداران قوانین جدید استدلال می‌کنند که این تغییرات، مهارت فنی ورزشکاران را به جای خشونت خام که اغلب با این ورزش مرتبط است، برجسته می‌کند. FIMMA امیدوار است با تمرکز بر انتقال یکپارچه بین ضربه زدن، کشتی و گلاویزی تسلیمی، MMA را به عنوان یک تکامل مدرن از ورزش‌های رزمی سنتی المپیک مانند جودو، تکواندو و کشتی معرفی کند.[5]

با این حال، FIMMA در مسیر یکپارچه‌سازی یک چشم‌انداز حکمرانی که به شدت متفرق است، با نبردی دشوار روبرو است. این ورزش در حال حاضر دو نهاد بین‌المللی تثبیت شده دارد که برای به رسمیت شناخته شدن المپیک رقابت می‌کنند: فدراسیون بین‌المللی هنرهای رزمی ترکیبی (IMMAF)، که در سال ۲۰۱۲ با حمایت UFC تأسیس شد، و انجمن جهانی هنرهای رزمی ترکیبی (GAMMA).[1]

IMMAF در حال حاضر دارای فدراسیون‌های عضو در بیش از ۱۲۰ کشور است و بیش از یک دهه را صرف ایجاد زیرساخت‌های پایه کرده است. معرفی FIMMA یک پویایی سیاسی پیچیده ایجاد می‌کند. در حالی که رهبران FIMMA علناً تمایل خود را برای همکاری با IMMAF و GAMMA برای ارائه یک جبهه متحد اعلام کرده‌اند، وجود چندین فدراسیون رقیب دقیقاً همان نوع سردرد حکمرانی است که IOC معمولاً از آن اجتناب می‌کند.[1][2][5]

تاریخچه اخیر IOC با ورزش‌های رزمی، آرزوهای المپیکی MMA را پیچیده‌تر می‌کند. بوکس، یک ورزش بنیادی المپیک، با رسوایی‌های داوری و بحران‌های حکمرانی دست و پنجه نرم کرده است، که منجر به سلب به رسمیت شناخته شدن انجمن بین‌المللی بوکس (IBA) توسط IOC شد. کاراته، با وجود مشارکت گسترده جهانی، پس از اولین حضور خود در بازی‌های توکیو ۲۰۲۰ از برنامه المپیک حذف شد.[2]

شکاکان المپیک اشاره می‌کنند که خشونت ذاتی MMA، حتی در یک قالب آماتور تصفیه‌شده، ممکن است با مأموریت IOC برای ترویج ورزش به عنوان ابزاری برای صلح در تضاد باشد. تصویر ورزشکارانی که خفه می‌شوند یا دچار ضربه مغزی می‌شوند، همچنان یک مانع مهم برای اعضای محافظه‌کار کمیته المپیک است.[2]

با وجود این چالش‌ها، جذابیت تجاری MMA غیرقابل انکار است. این ورزش مخاطبان جوان و بسیار درگیر را به خود جذب می‌کند – دقیقاً همان مخاطبی که IOC برای حفظ ارتباط و قراردادهای پخش سودآور خود به شدت به دنبال آن است. گنجاندن اسکیت‌بوردینگ، موج‌سواری و بریکینگ در بازی‌های اخیر، تمایل IOC را برای پذیرش ورزش‌های غیرسنتی در صورت وعده افزایش بیننده و تعامل دیجیتال، برجسته می‌کند.

استراتژی FIMMA متکی بر ایجاد شتاب غیرقابل انکار از طریق رویدادهای چندورزشی منطقه‌ای است. پس از اولین حضور در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ و بازی‌های داخل سالن و هنرهای رزمی آسیا ۲۰۲۶، این فدراسیون قصد دارد برای گنجاندن در بازی‌های پان‌آمریکن و بازی‌های اروپایی تلاش کند. منطق ساده است: اگر MMA به یک عنصر اصلی در هر رقابت بزرگ قاره‌ای تبدیل شود، IOC در نهایت مجبور خواهد شد که در را باز کند.[3][4]

با نهایی شدن برنامه ورزشی برای بازی‌های لس آنجلس ۲۰۲۸، زودترین هدف واقع‌بینانه برای اولین حضور المپیکی MMA، بازی‌های بریزبن ۲۰۳۲ است. همچنین، بازی‌های ۲۰۳۶ – که در حال حاضر توسط کشورهایی مانند هند و قطر دنبال می‌شوند – می‌توانند مسیر واقع‌بینانه‌تری را برای این ورزش فراهم کنند تا حکمرانی خود را یکپارچه کرده و سابقه ایمنی خود را اثبات کند.

در حال حاضر، راه‌اندازی FIMMA نشان‌دهنده پرهزینه‌ترین و سیاسی‌ترین تلاش تا به امروز برای پر کردن شکاف بین قفس و سکوی المپیک است. اینکه آیا این ورزش می‌تواند تصویر خود را بدون از دست دادن هویت اصلی‌اش تصفیه کند، آزمون نهایی است، زیرا MMA برای جایگاه خود در میان قدیمی‌ترین سنت‌های ورزشی جهان می‌جنگد.[1][5]