فدراسیون جهانی تکواندو جریمه دو امتیازی برای انفعال در ۱۰ ثانیه پایانی اعمال می‌کند

سال‌ها بود که ۱۰ ثانیه پایانی مسابقات تکواندوی رقابتی از یک سناریوی قابل پیش‌بینی و اغلب خسته‌کننده پیروی می‌کرد. تماشاگران و مبتدیان معمولاً تصور می‌کنند که لحظات پایانی یک مبارزه رزمی باید پر از ضربات چرخشی و ناک‌اوت‌های دراماتیک باشد. اما واقعیت معمولاً یک توقف تاکتیکی بود. ورزشکارانی که با اختلاف کمی پیش بودند، عمداً از محدوده خارج می‌شدند، درگیری‌های بیش از حد ایجاد می‌کردند یا صرفاً فرار می‌کردند و با خوشحالی یک جریمه جزئی یک امتیازی را می‌پذیرفتند تا زمان را به پایان برسانند و پیروزی را تضمین کنند.[1]

آن دوران بازی‌های دفاعی و وقت‌کشی اکنون رسماً به پایان رسیده است. پس از مجمع عمومی فدراسیون جهانی تکواندو در تاشکند، مجموعه‌ای گسترده از تغییرات قوانین در سطح جهانی به اجرا درآمده که اساساً محاسبات استراتژی دقایق پایانی مسابقه را دگرگون کرده است. مهم‌ترین تعدیل مستقیماً ۱۰ ثانیه پایانی را هدف قرار می‌دهد: هر «گام‌جئوم» (Gam-jeom) یا جریمه‌ای که به دلیل رفتار انفعالی صادر شود، اکنون به جای یک امتیاز، دو امتیاز به حریف واگذار می‌کند.[1][2]

این جریمه دو امتیازی، ورزشکاران، مربیان و داوران را مجبور به بازنگری کامل محاسبات خود می‌کند. رفتار انفعالی تحت چارچوب جدید به صراحت تعریف شده است. این رفتار شامل فرار کردن، درگیری بیش از حد، پریدن برای درگیری، گرفتن حریف، پشت کردن به حریف و افتادن عمدی است. پیش از این، ورزشکاری که دو امتیاز جلو بود می‌توانست در ثانیه‌های پایانی دو بار از محدوده خارج شود. اکنون، یک تخلف مرزی یا یک درگیری تاکتیکی، بلافاصله برتری دو امتیازی را از بین می‌برد.[1]

قوانین مربوط به محدوده زمین نیز سخت‌تر شده‌اند تا از اعمال نظر داور کاسته شود. در سیستم قبلی، داوران تا حدی اختیار داشتند که تشخیص دهند آیا ورزشکار واقعاً از منطقه رقابت خارج شده است یا خیر. اکنون، اگر هر بخشی از پای ورزشکار از خط مرزی عبور کند، یک «گام‌جئوم» خودکار اعمال می‌شود. این قانون، در ترکیب با جریمه دو امتیازی در ۱۰ ثانیه پایانی، لبه تشک را از یک پناهگاه امن برای وقت‌کشی به یک تله پرخطر تبدیل کرده است.[2]

برای ایجاد تعادل در این سیستم جریمه سخت‌گیرانه‌تر، فدراسیون جهانی تکواندو ارزش امتیازدهی تکنیک‌های تهاجمی را نیز تنظیم کرده و به ورزشکارانی که ریسک می‌کنند پاداش می‌دهد. ارزش ضربه چرخشی به سر (هوگو) از پنج امتیاز به شش امتیاز افزایش یافته است. این بدان معناست که یک تکنیک پیچیده و کاملاً اجرا شده می‌تواند کسری بزرگ از امتیازات را جبران کند و مسابقات را تا سوت پایان رقابتی نگه دارد.[1]

به دلیل این فرصت‌های امتیازدهی بالاتر، اختلاف امتیازی که برای پایان دادن زودهنگام به یک راند لازم است نیز افزایش یافته است. پیش از این، اختلاف ۱۲ امتیازی باعث توقف خودکار می‌شد. اکنون این آستانه به ۱۵ امتیاز افزایش یافته است. این امر تضمین می‌کند که افزایش ارزش امتیازات ضربات چرخشی منجر به کوتاه شدن مصنوعی مسابقات نشود و به ورزشکاران عقب‌افتاده زمان بیشتری برای جبران و بازگشت بدهد.[1]

فناوری و اعتراضات نیز مورد بازنگری قرار گرفته‌اند تا تأخیرها کاهش یابد و سرعت مبارزه حفظ شود. مربیان اکنون به یک کارت فنی سبز مجهز هستند که به آن‌ها اجازه می‌دهد در هر زمانی به خطاهای سیستمی، مشکلات ساعت یا اشتباهات اپراتور اعتراض کنند. با این حال، این امر ریسک استراتژیک خاص خود را دارد: اگر هیئت بازبینی درخواست فنی را رد کند، ورزشکار به دلیل سوء رفتار با یک «گام‌جئوم» جریمه می‌شود. اگر این اعتراض ناموفق در ۱۰ ثانیه پایانی رخ دهد، دو امتیاز برای ورزشکار هزینه خواهد داشت.[1]

اجرای این قوانین نشان‌دهنده یک تغییر فلسفی آشکار برای این ورزش، پیش از بازی‌های المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس است. فدراسیون جهانی تکواندو فعالانه در حال طراحی محصولی است که عمل پیوسته، تعادل ورزشی و هویت رزمی را بر مدیریت زمان ارجحیت می‌دهد. برای تکواندوکاران در تمام سطوح، پیام روشن است: امن‌ترین راه برای حفظ برتری دیگر اجتناب از مبارزه نیست، بلکه کنترل آن از طریق درگیری فعال در مرکز رینگ است.[2]