فدراسیون جهانی ورزش‌های آبی برگزاری نیمه‌نهایی و فینال‌های ۱۰ خطی را در مسابقات قهرمانی ۲۰۲۶ آزمایش می‌کند

این تصور غلط رایج وجود دارد که استخر شنای هشت خطی یک قانون تغییرناپذیر در این ورزش است—هندسه‌ای ثابت که تنها تعداد محدودی از ورزشکاران می‌توانند از محاسبات بی‌رحمانه نیمه‌نهایی‌های بین‌المللی جان سالم به در ببرند. در حقیقت، استخر استعدادهای جهانی به سادگی از ظرفیت استخر فیزیکی فراتر رفته است. برای رفع این گلوگاه، فدراسیون جهانی ورزش‌های آبی (World Aquatics) در حال بازنویسی محاسبات سنتی این ورزش است و یک آزمایش تاریخی را برای استفاده از ۱۰ خط در نیمه‌نهایی و فینال‌های مسابقات جهانی مسافت کوتاه ۲۰۲۶ پکن اعلام کرده است.[1][2]

این تغییر که برای تمام رویدادهای انفرادی ۴۰۰ متر و کوتاه‌تر اعمال می‌شود، به گونه‌ای طراحی شده است که فوراً تعداد ورزشکارانی را که فرصت رقابت زیر درخشان‌ترین نورها را پیدا می‌کنند، افزایش دهد. دهه‌هاست که جهش از مرحله مقدماتی—که گاهی اوقات برای عبور از میدان‌های بزرگ از ۱۰ خط استفاده می‌کند—به جلسات عصرگاهی هشت خطی، یک گلوگاه جدی ایجاد کرده است. با حفظ ۱۰ خط تا مسابقات مدال‌آوری، نهاد حاکم عملاً سطح بالای این ورزش را یک شبه ۲۵ درصد گسترش می‌دهد.[1][3]

حسین المسلم، رئیس فدراسیون جهانی ورزش‌های آبی، این تصمیم را به عنوان یک تحول ضروری برای فهرست رو به رشد جهانی توصیف کرد. هدف صریح این است که اطمینان حاصل شود که نمایندگی گسترده‌تری از شناگران در خطوط شروع حضور دارند و به فدراسیون‌های عضو بیشتری اجازه می‌دهد تا ورزشکاران خود را در اوج این ورزش ببینند. در حالی که فرمت ۱۰ خطی در مسابقات سرعت و مسافت‌های متوسط آزمایش خواهد شد، رویدادهای طاقت‌فرسای ۸۰۰ متر و ۱۵۰۰ متر، به همراه تمام مسابقات امدادی، برای مدت زمان این آزمایش در پیکربندی سنتی هشت خطی باقی خواهند ماند.[1][4]

در کنار گسترش فیزیکی استخر، نهاد حاکم در حال معرفی یک سیستم جدید سهمیه «وایلد کارت» برای دموکراتیک‌تر کردن دسترسی است. شناگرانی که در تور سه‌مرحله‌ای جام جهانی «جاده ابریشم» در اکتبر امسال—با توقف‌هایی در باکو، تاشکند و آستانه—رقابت می‌کنند، در صورت کسب زمان استاندارد «A» در رشته‌های مربوطه، فرصت کسب سهمیه مستقیم برای مسابقات قهرمانی پکن را خواهند داشت.[2][4]

این تغییر وایلد کارت به ویژه برای کشورهای دارای عمق شنای بالا اطمینان‌بخش است. تحت چارچوب جدید، یک فدراسیون عضو می‌تواند به طور بالقوه تا سه شناگر اضافی فراتر از محدودیت‌های استاندارد فهرست خود را اعزام کند. برای کشورهایی با مسابقات انتخابی داخلی بسیار رقابتی، این بدان معناست که یک ورزشکار در سطح جهانی که به سختی از کسب مقام اول یا دوم در داخل کشور باز می‌ماند، همچنان می‌تواند از طریق مسیر جام جهانی به مسابقات جهانی راه یابد، فصل خود را زنده نگه دارد و به عملکرد ثابت بین‌المللی پاداش دهد.[2][3]

از منظر عملی، آزمایش ۱۰ خطی عدم قطعیت هیدرودینامیکی را به همراه دارد. شناگران در بیرونی‌ترین خطوط—خط صفر و خط نهم—اغلب با افزایش تلاطم موجی که از دیواره‌های استخر بازمی‌گردد، مواجه می‌شوند، که می‌تواند در مسابقاتی که با صدم ثانیه تعیین می‌شوند، یک نقطه ضعف باشد. با این حال، طرح‌های مدرن استخرهای قهرمانی دارای سیستم‌های پیشرفته ناودانی هستند که به طور خاص برای جذب این انرژی مهندسی شده‌اند، و مقامات به دقت نظارت خواهند کرد که آیا میدان گسترش‌یافته، عدالت مسابقه را به خطر می‌اندازد یا خیر.[1][2]

پیامد گسترده‌تر این آزمایش، تغییر به سمت یک تقویم رقابتی پویاتر و ورزشکارمحور است. فدراسیون جهانی ورزش‌های آبی با پیوند مستقیم مسیر جام جهانی به کسب سهمیه مسابقات جهانی، شناگران سطح بالا را ترغیب می‌کند تا در طول سال بیشتر رقابت کنند، نه اینکه صرفاً برای یک مسابقه انتخابی داخلی به اوج برسند. در صورت موفقیت، فرمت ۱۰ خطی و سیستم وایلد کارت می‌تواند اساساً نحوه برنامه‌ریزی بزرگترین ستاره‌های این ورزش برای فصل‌های خود را تغییر دهد.[2][3]

در نهایت، این آزمایش نشان‌دهنده یک رویکرد سالم و تجربی برای حکمرانی ورزشی است. فدراسیون جهانی ورزش‌های آبی به جای پایبندی سختگیرانه به سنت، در حال آزمایش یک تغییر ساختاری است که مستقیماً به نفع ورزشکاران است. اگر مسابقات قهرمانی پکن ثابت کند که فینال‌های ۱۰ خطی مسابقات هیجان‌انگیز و عادلانه‌ای را بدون تحت‌الشعاع قرار دادن برنامه پخش تلویزیونی ارائه می‌دهند، می‌تواند راه را برای گسترش دائمی فرصت‌ها در تمام رقابت‌های بزرگ بین‌المللی شنا هموار کند.[1][3][4]