فاستر + پارتنرز با کمک ۴ میلیون یورویی، ساخت و ساز رباتیک از بالا به پایین را توسعه می‌دهد

تصور کنید در حال عبور از یک سایت ساختمانی تجاری در محله خود هستید. به جای آن همهمه معمول جرثقیل‌های دیزلی، چکش‌های بادی و فریادهای دستور، تنها صدای آرام زمزمه موتورهای الکتریکی به گوش می‌رسد. ناوگانی از روبات‌های زمینی یک صفحه کف چوبی عظیم را به موقعیت می‌آورند، در حالی که دسته‌ای از پهپادها در بالا پرواز می‌کنند و بی‌صدا هندسه کار را هماهنگ می‌کنند. هیچ‌کس در ارتفاع پانزده متری از یک مهار آویزان نیست. برای هر کسی که تا به حال کنار یک پروژه ساختمانی زندگی کرده است—یا نگران ردپای کربن عظیم بتن ریخته شده در آن بوده—آینده توسعه شهری قرار است به طور قابل توجهی آرام‌تر، سبزتر و عجیب‌تر شود.

این چشم‌انداز علمی-تخیلی به تازگی تزریق عمده‌ای از بودجه‌های نهادی را دریافت کرده است. شرکت معماری بزرگ بریتانیایی فاستر + پارتنرز به یک کنسرسیوم آکادمیک گسترده بریتانیا و اتحادیه اروپا پیوسته تا پروژه سوئیفت-بیلد (SWIFT-BUILD) را توسعه دهد؛ یک طرح تحقیقاتی ۴ میلیون یورویی که توسط برنامه «پت‌فایندر» شورای نوآوری اروپا تأمین مالی می‌شود. هدف این پروژه سه ساله این است که نحوه مونتاژ ساختمان‌ها را کاملاً زیر و رو کند، کلاه‌های ایمنی انسانی را با ازدحام رباتیک خودکار جایگزین کرده و بتن دائمی را با چوب مدولار عوض کند.[1][2][4]

رادیکال‌ترین بخش سوئیفت-بیلد فقط این نیست که چه کسی ساخت و ساز را انجام می‌دهد، بلکه نحوه انجام آن است. این کنسرسیوم در حال پیشگامی در یک روش ساخت «معکوس» است—به این معنی که آنها از بالا به پایین می‌سازند. روبات‌های زمینی ابتدا بالاترین طبقه سازه را درست در سطح زمین مونتاژ می‌کنند. سپس واحدهای بالابر مکانیکی کل آن طبقه تکمیل شده را به سمت بالا می‌کشند و فضای خالی زیر آن را برای روبات‌ها ایجاد می‌کنند تا طبقه بعدی را در پایین مونتاژ کنند.[1][3]

این یک باله مکانیکی بسیار طراحی شده است. در حالی که روبات‌های زمینی وظیفه بلند کردن سنگین و مونتاژ ماژول‌های چوبی را بر عهده دارند، پهپادهای هوایی به عنوان ناظران سایت عمل می‌کنند. این پهپادها عملیات را در زمان واقعی نظارت می‌کنند و داده‌ها را به یک سیستم هوش مصنوعی یکپارچه بازمی‌گردانند که به ازدحام رباتیک اجازه می‌دهد بدون نیاز به دخالت مداوم انسان، با مشکلات سازگار شود. به گفته آیرین گالو، شریک ارشد فاستر + پارتنرز، این ترکیب از رباتیک پیشرفته و هوش مصنوعی به سیستم اجازه می‌دهد تا در انواع مختلف ساختمان‌ها مقیاس‌پذیر باشد.[1][2][3]

فراتر از رباتیک، این پروژه یک شرط‌بندی بزرگ بر روی معماری چرخه‌ای (Circular Architecture) است. سازه‌های چوبی با اتصالات مکانیکی برگشت‌پذیر طراحی شده‌اند. هنگامی که دیگر نیازی به یک ساختمان نباشد، در میان ابری از گرد و غبار سمی تخریب نمی‌شود؛ بلکه به سادگی توسط همان روبات‌ها باز می‌شود، قطعاتش جدا می‌شود و چوب آن برای پروژه بعدی بازیابی می‌شود. این رویکرد، ساختمان‌ها را کمتر شبیه بناهای یادبود دائمی و بیشتر شبیه بلوک‌های ساختمانی غول‌پیکر و پایدار می‌بیند.[1][4]

فاستر + پارتنرز تنها شریک صنعتی در یک ترکیب آکادمیک قدرتمند است که شامل دانشگاه بریستول، دانشگاه فنی مونیخ و دانشگاه فناوری دلفت، در میان دیگران، می‌شود. طی سه سال آینده، این تیم از تئوری به واقعیت حرکت خواهد کرد که اوج آن یک نمایش در مقیاس کامل خواهد بود که در آن ازدحام رباتیک به طور خودکار یک سازه چوبی قابل جداسازی را می‌سازد.[1][2][3]

صنعت ساخت و ساز به کندی در تکامل بدنام است و اغلب به همان تکنیک‌های اساسی—و مواجهه با همان خطرات اساسی—که یک قرن پیش داشت، متکی است. همچنین یکی از بدترین متهمان اقلیمی جهان است، به طوری که محیط ساخته شده تقریباً ۴۰٪ از انتشار کربن جهانی سالانه را تولید می‌کند. این مشکل با کمبود شدید نیروی کار ماهر ساختمانی در بازارهای اروپا و آمریکای شمالی تشدید می‌شود. یک سیستم خودکار که کارگران را از محیط‌های خطرناک و ارتفاعات بالا بیرون می‌کشد، در حالی که از چوب جاذب کربن استفاده می‌کند، مستقیماً به تنگناهای زیست‌محیطی و اقتصادی توسعه مدرن رسیدگی می‌کند.

اما آیا یک سیستم چوبی رباتیک از بالا به پایین واقعاً برای بازار جهانی ساخت و ساز تریلیون دلاری منطقی است، یا فقط یک نمایش آکادمیک بسیار طراحی شده است؟ برای درک اهمیت سرمایه‌گذاری شورای نوآوری اروپا، باید مصالحه‌های عملی را بسنجیم. انتقال از بتن از پایین به بالا به چوب از بالا به پایین شامل مصالحه‌های پیچیده‌ای در مورد مقیاس‌پذیری، هزینه‌های اولیه و محدودیت‌های ساختاری است. تحلیل زیر دقیقاً نشان می‌دهد که رویکرد سنتی هنوز کجا جایگاه خود را حفظ کرده است و مدل سوئیفت-بیلد کجا می‌تواند قوانین توسعه شهری را کاملاً بازنویسی کند.