یافته‌های یک مطالعه: تغییرات اقلیمی سالانه ۵۶۰ میلیون کودک را در معرض یک ماه گرمای خطرناک اضافی قرار می‌دهد

بحث در مورد تغییرات اقلیمی اغلب حول محور پیش‌بینی‌های اقتصادی دوردست و اهداف دمایی انتزاعی می‌چرخد و این بحران را به عنوان مشکلی برای نسل‌های آینده قاب‌بندی می‌کند. اما یک تحلیل جمعیتی جدید، این گسست زمانی را با یک واقعیت تلخ امروزی حل می‌کند: نسلی که کمترین مسئولیت را در انتشار تاریخی گازهای گلخانه‌ای داشته، در حال حاضر بیشترین بار پیامدهای فیزیکی آن را متحمل می‌شود. در حال حاضر، حدود ۵۶۰ میلیون کودک زیر ۱۰ سال، هر سال حداقل یک ماه اضافی تنش گرمایی خطرناک را به دلیل گرمایش جهانی ناشی از فعالیت‌های انسانی تحمل می‌کنند.[2]

این مطالعه که توسط یک تیم بین‌المللی به رهبری دانشگاه آزاد بروکسل (VUB) در مجله «ساینس ادونسز» (Science Advances) منتشر شده، اولین پژوهشی است که مواجهه با گرما را که مستقیماً به تغییرات اقلیمی نسبت داده می‌شود، در گروه‌های سنی خاص کمی‌سازی می‌کند. پژوهشگران داده‌های جمعیتی را با مدل‌های پیشرفته اقلیمی و علم انتساب ترکیب کردند تا افزایش گرمای مرطوب ناشی از انسان را جدا کنند. آن‌ها دریافتند که ۴۳ درصد از کل کودکان صفر تا ۹ ساله، سالانه ۳۰ روز یا بیشتر گرمای اضافی را تجربه می‌کنند.[1]

این بار به طور نامتناسبی در نسل‌ها توزیع شده است. ۵۶۰ میلیون کودک آسیب‌دیده تقریباً سه برابر ۱۹۰ میلیون فرد ۶۰ تا ۶۹ ساله‌ای هستند که با همین افزایش مواجهه با گرما روبرو هستند. این نابرابری هم به دلیل حجم بالای جمعیت جوان جهانی و هم به دلیل این واقعیت است که سریع‌ترین رشد جمعیت در مناطقی رخ می‌دهد که افزایش گرما ناشی از تغییرات اقلیمی در آن‌ها شدیدتر است.[1]

این مطالعه به طور خاص بر گرمای مرطوب تمرکز دارد که با استفاده از دمای کره مرطوب (Wet-Bulb Globe Temperature یا WBGT) اندازه‌گیری می‌شود. یک روز زمانی به عنوان روز تنش گرمایی طبقه‌بندی می‌شود که WBGT در سایه از ۲۸ درجه سانتی‌گراد (۸۲ درجه فارنهایت) فراتر رود. در این آستانه، رطوبت بالا مانع از تبخیر مؤثر عرق می‌شود و خنک‌سازی بدن انسان را به شدت دشوار می‌کند و خطر فشار حرارتی شدید را افزایش می‌دهد.[1]

کودکان از نظر فیزیولوژیکی به طور منحصر به فردی در برابر این شرایط آسیب‌پذیر هستند. بدن آن‌ها به دلیل نسبت سطح به جرم بالاتر، سریع‌تر از بزرگسالان گرم می‌شود و غدد تعریق آن‌ها در تنظیم دمای مرکزی بدن کارایی کمتری دارند. فراتر از خطرات پزشکی فوری مانند کم‌آبی شدید، گرمازدگی و نارسایی اندام‌ها، قرار گرفتن طولانی‌مدت در معرض گرمای شدید، خواب را مختل می‌کند، فعالیت بدنی در فضای باز را محدود می‌سازد و رشد شناختی و یادگیری را مختل می‌کند.[1][2]

توزیع جغرافیایی این بار گرمایی به شدت به سمت مناطق گرمسیری و کشورهای کم‌درآمد متمایل است. در حال حاضر، جنوب آسیا، جنوب شرق آسیا و غرب آفریقا بیشترین تعداد کودکان در معرض تنش گرمایی خطرناک را دارند.[1]

در این مناطق، جمعیت‌های جوان با مسکن نامناسب، دسترسی محدود به تهویه مطبوع و سیستم‌های بهداشتی تحت فشار تلاقی پیدا می‌کنند و ابزارهای کمی برای خانواده‌ها باقی می‌ماند تا جوان‌ترین اعضای خود را از دماهای سرسام‌آور محافظت کنند.[1]

اگر روندهای فعلی انتشار گازهای گلخانه‌ای ادامه یابد، مسیر به سمت تشدید بیشتر پیش می‌رود. تحت سناریویی که گرمایش جهانی به ۱.۵ درجه سانتی‌گراد بالاتر از سطح پیش از صنعتی شدن برسد—آستانه‌ای که سیاست‌های فعلی به احتمال زیاد آن را نقض خواهند کرد—پیش‌بینی می‌شود تعداد کودکانی که در معرض یک ماه گرمای شدید اضافی قرار می‌گیرند، به ۶۲۰ میلیون نفر افزایش یابد.[1]

در گرمایش ۲ درجه سانتی‌گراد، این رقم به ۶۵۰ میلیون نفر صعود می‌کند که تقریباً ۶۰ درصد از کل کودکان در آن گروه سنی در سراسر جهان را شامل می‌شود. علاوه بر این، تحت سناریوی ۲ درجه سانتی‌گراد، تخمین زده می‌شود که ۴۲۰ میلیون کودک هر سال حداقل پنج ماه کامل تنش گرمایی را تجربه کنند، که اساساً شرایط دوران کودکی را در مناطق آسیب‌دیده تغییر می‌دهد.[2]

پژوهشگران اصلی تأکید می‌کنند که اگرچه داده‌ها تلخ هستند، اما بر اهمیت فوری انسانی سیاست‌های اقلیمی تأکید می‌کنند. کاهش شدید انتشار سوخت‌های فسیلی و افزایش گسترده تأمین مالی اقلیمی برای اقدامات سازگاری—مانند طرح‌های اقدام گرمایی و زیرساخت‌های بهداشت عمومی انعطاف‌پذیر—برای محافظت از جوان‌ترین نسل در برابر آب و هوای فزاینده خصمانه حیاتی است. همانطور که پژوهشگران اشاره می‌کنند، کودکانی که امروز این شرایط شدید را تحمل می‌کنند، همان کسانی هستند که رهبری فشار برای عدالت اقلیمی را در دادگاه‌ها و خیابان‌ها بر عهده دارند. این داده‌ها پشتوانه کمی قاطعی برای خواسته‌های آن‌ها فراهم می‌کند و ثابت می‌کند که بحران اقلیمی یک احتمال آینده نیست، بلکه یک وضعیت اضطراری بهداشت عمومی امروزی برای جوانان جهان است.[1][2]