فرانک گاگلیانو، مربی افسانه‌ای دوومیدانی و المپیکی‌ها، در ۸۹ سالگی درگذشت

فرانک گاگلیانو، یکی از تاثیرگذارترین مربیان تاریخ دوومیدانی آمریکا که در طول شش دهه فعالیت خود ده‌ها دونده المپیکی را پرورش داد، روز یکشنبه ۲۵ اکتبر ۲۰۲۶ در سن ۸۹ سالگی درگذشت. او که در دنیای ورزش با نام مستعار «گگز» شناخته می‌شد، پس از یک دوره بیماری طولانی چشم از جهان فروبست.[1][2][4]

گاگلیانو در طول دوران حرفه‌ای خود بیش از ۱۵ ورزشکار المپیکی و بالغ بر ۴۰ دونده‌ای که مسافت یک مایل را زیر ۴ دقیقه دویده‌اند، هدایت کرد. میراث او از مسابقات دبیرستانی تا رقابت‌های قهرمانی جهان و المپیک گسترده است و نام او با موفقیت‌های بزرگ گره خورده است.[2][3]

مرگ او پایان یک عصر طلایی در دوومیدانی محسوب می‌شود. فدراسیون دوومیدانی آمریکا در بیانیه‌ای اعلام کرد که گاگلیانو نه تنها یک مربی برجسته، بلکه یک حامی بزرگ برای سلامت و موفقیت ورزشکارانش بود. او تا سال ۲۰۲۳ و در دهه هشتم زندگی‌اش همچنان به مربیگری ادامه می‌داد.[3][4]

فرانک گاگلیانو در ۲۰ مارس ۱۹۳۷ در منطقه برانکس نیویورک متولد شد و در ابتدا هیچ ارتباطی با دوومیدانی نداشت. او یک بازیکن موفق فوتبال آمریکایی در پست کوارتربک بود که در دانشگاه ریچموند درخشید و حتی مدت کوتاهی در لیگ فوتبال کانادا بازی کرد.[3][4]

ورود تصادفی به دوومیدانی و دوران طلایی دانشگاهی

ورود او به دنیای دوومیدانی کاملا تصادفی بود. در سال ۱۹۶۰، او با هدف راه‌اندازی تیم فوتبال به دبیرستان کاتولیک روزل در نیوجرسی پیوست. اما وقتی این برنامه لغو شد، مدیریت مدرسه از او خواست تا هدایت تیم دوومیدانی را بر عهده بگیرد؛ تصمیمی که مسیر زندگی او را تغییر داد.[2][4]

گاگلیانو در مصاحبه‌ای قدیمی گفته بود: «من در دانشگاه فوتبال بازی می‌کردم و هرگز در مسابقات دوومیدانی شرکت نکرده بودم. اما آن‌ها به یک مربی نیاز داشتند، بنابراین شروع به مطالعه و یادگیری درباره این ورزش کردم.» او به سرعت این دبیرستان را به یک قدرت منطقه‌ای تبدیل کرد.[4]

موفقیت‌های اولیه باعث شد تا او در سال ۱۹۶۹ به عنوان مربی کمکی به کالج منهتن بپیوندد. در آنجا، او نقش کلیدی در قهرمانی تیم منهتن در مسابقات داخل سالن انجمن ملی ورزشکاران دانشگاهی در سال ۱۹۷۳ ایفا کرد و رکورد جهانی دوی امدادی را به ثبت رساند.[1][4]

پس از دوره‌ای در دانشگاه راتگرز، گاگلیانو در سال ۱۹۸۳ هدایت تیم دانشگاه جورج‌تاون را بر عهده گرفت و ۱۸ سال در آنجا ماند. در این مدت، او تیمش را به ۲۳ عنوان قهرمانی در کنفرانس بیگ ایست رساند و ۱۴۰ ورزشکار را در سطح برترین‌های آمریکا پرورش داد.[2][4]

پرورش ستارگان حرفه‌ای و تمرکز بر ریکاوری

تمرکز او در این سال‌ها تنها بر روی سرعت نبود، بلکه به ریکاوری اصولی و تمرینات قدرتی اهمیت ویژه‌ای می‌داد. این رویکرد علمی به ورزشکارانش کمک می‌کرد تا در طول فصل‌های طولانی مسابقات دانشگاهی، از آسیب‌دیدگی دور بمانند و اوج آمادگی خود را حفظ کنند.[2]

گاگلیانو در سنین بالاتر، زمانی که بسیاری از مربیان بازنشسته می‌شوند، به مربیگری در سطح حرفه‌ای روی آورد. او باشگاه‌های تمرینی معتبری مانند ریباک انکلیو، نایکی فارم تیم و اورگان ترک کلاب را هدایت کرد و ستارگان بزرگی را به دنیای ورزش معرفی نمود.[2][3]

از جمله شاگردان برجسته او می‌توان به نیک سیموندز، جولی کولی و دان کابرال اشاره کرد. در مسابقات انتخابی المپیک ۲۰۰۸ در یوجین، سیموندز و کریستین اسمیت، دو تن از شاگردان او، توانستند سهمیه‌های ارزشمند تیم ملی آمریکا در ماده ۸۰۰ متر مردان را از آن خود کنند.[1][2]

در سال‌های پایانی فعالیتش، او باشگاه دوومیدانی نیوجرسی-نیویورک را تاسیس کرد. این تیم در سال ۲۰۱۸ موفق شد رکورد جهانی دوی امدادی ۴ در ۸۰۰ متر داخل سالن را با زمان ۷:۱۱.۳۰ در دانشگاه بوستون بشکند؛ دستاوردی که نشان‌دهنده تداوم نبوغ مربیگری او بود.[1]

ارتباط انسانی و میراثی ماندگار

آنچه گاگلیانو را از سایر مربیان متمایز می‌کرد، ارتباط عمیق و انسانی او با شاگردانش بود. دیلجیت تیلور، مربی فعلی تیم زنان دانشگاه بریگام یانگ و از شاگردان سابق او، می‌گوید: «او کاری می‌کرد که احساس کنید تنها ورزشکاری هستید که برایش اهمیت دارید.»[3]

گاگلیانو همواره تاکید داشت که موفقیت ورزشکارانش بزرگترین پاداش اوست. او در مصاحبه‌ای با نشریه دانشگاه جورج‌تاون گفته بود: «من فقط کسی هستم که مربیگری می‌کند و ورزشکاران برای من همه چیز هستند. بسیار خوشحالم که در حرفه مربیگری موفق بوده‌ام.»[4]

به پاس خدمات بی‌نظیرش، او در سال ۲۰۰۳ به تالار مشاهیر مربیان دوومیدانی آمریکا راه یافت. همچنین در جولای ۲۰۲۶، فدراسیون دوومیدانی آمریکا مسابقات قهرمانی ۸۰۰ متر مردان خود را به افتخار او نامگذاری کرد تا یاد این مربی افسانه‌ای برای همیشه در تاریخ ورزش جاودانه بماند.[1][2]

فرانک گاگلیانو در حالی از دنیا رفت که روبرتا، همسرش که ۶۵ سال با او زندگی کرد، به همراه چهار فرزند و چندین نوه او را به یادگار گذاشته‌اند. میراث او در پیست‌های دوومیدانی و در قلب هزاران ورزشکاری که مسیر زندگی‌شان را تغییر داد، همچنان زنده خواهد ماند.[3][4]