گزارش جهانی مصدومیت‌های دوچرخه‌سواری: با افزایش تصادفات تابستانی، پلوتون به فناوری جدید ایربگ و علم توانبخشی روی می‌آورد

اواسط ماه جولای، نقطه اوج و آزمون نهایی تقویم دوچرخه‌سواری حرفه‌ای است. در حالی که مردان با سرعت بی‌امان تور دو فرانس دست و پنجه نرم می‌کنند و زنان در جیرو دیتالیا زنان طاقت‌فرسا رقابت می‌کنند، این ورزش در شرایط سخت، بالاترین عملکرد فیزیکی را می‌طلبد. همانطور که انتظار می‌رود، با مبارزه پلوتون با موج گرمای شدید و پایان‌های سرعتی پرشتاب، گزارش‌های پزشکی نیز طولانی‌تر می‌شوند.

با این حال، روایت فصل ۲۰۲۶ در حال تغییر از فرسایش محض به حفاظت فعال است. در حالی که تصادفات مهم همچنان نبردهای رده‌بندی کلی را تغییر می‌دهند، این ورزش همزمان شاهد یک انقلاب آرام در فناوری ایمنی سوارکاران و پروتکل‌های توانبخشی روشمند است.

در تور دو فرانس مردان، ماهیت بی‌رحم مسابقه از همان آخر هفته افتتاحیه مشهود بود. کلمان برته (Clément Berthet) از تیم Groupama-FDJ پس از یک حادثه عجیب در مرحله اول تایم تریل تیمی در بارسلونا، اولین نفری بود که رسماً از مسابقه کنار کشید.[2][7]

فیلم‌های ویدئویی نشان دادند که برته و چندین سوارکار از تیم XDS Astana در حالی که با سرعت نزدیک به ۶۰ کیلومتر در ساعت حرکت می‌کردند، با یک دریچه فاضلاب علامت‌گذاری شده برخورد کردند. این ضربه دوچرخه‌های آن‌ها را تکان داد و باعث یک تصادف زنجیره‌ای با سرعت بالا شد که برته را از شروع مرحله دوم بازداشت.[2]

فرسایش در هفته اول ادامه یافت. در طول پایان آشفته مرحله ۵ در پو (Pau)، الکس مولنار (Alex Molenaar) از تیم Caja Rural در یک تصادف چند نفره تنها پنج کیلومتر مانده به خط پایان گرفتار شد.[1][7]

اگرچه مولنار موفق شد از خط پایان عبور کند، اما بلافاصله برای پروتکل ضربه مغزی از مسابقه خارج شد، زیرا گزارش شده بود که به کارکنان تیم گفته است هیچ خاطره‌ای از تصادف ندارد. ارزیابی‌های پزشکی بعدی شکستگی دست او را تأیید کرد و این سوارکار هلندی را مجبور کرد تا از اولین حضور خود در تور کناره‌گیری کند.[1]

آب و هوای شدید نیز در کاهش تعداد نفرات پلوتون نقش داشته است. کلند اوبراین (Kelland O'Brien) از تیم Jayco-AlUla اولین سوارکاری بود که در مرحله ۴ نتوانست در محدوده زمانی (time cut) تعیین شده قرار گیرد و تسلیم موج گرمای شدید جنوب فرانسه شد که پلوتون را تا مرزهای فیزیولوژیکی خود تحت فشار قرار داده است.[7]

تور جهانی زنان نیز با موجی از شکست‌های اواسط تابستان مواجه شده است. کت فرگوسن (Cat Ferguson)، ستاره نوظهور بریتانیایی تیم Movistar، پس از تشخیص دیرهنگام مصدومیت، رسماً از حضور در تور دو فرانس فم (Tour de France Femmes) پیش رو کنار گذاشته شد.[3]

فرگوسن در مرحله افتتاحیه جیرو دیتالیا زنان تصادف کرد. اگرچه در ابتدا مشخص شد که آسیب مغزی تروماتیک ندیده است، اما روند بهبودی او متوقف شد. هفته‌ها بعد، اسکن‌های بیشتر دو شکستگی در مچ پایش را نشان داد که ناگهان فصل درخشانی را که قبلاً سه پیروزی برای او به ارمغان آورده بود، متوقف کرد.[3]

جیرو دیتالیا زنان همچنین شیرین ون آنروی (Shirin van Anrooij) از تیم Lidl-Trek را از دست داد، که به دلیل یک بیماری ویروسی ناگهانی مجبور شد قبل از تایم تریل کوهستانی مرحله ۴ از مسابقه کنار بکشد و پلوتون را از یک استعداد کلیدی در کوهستان محروم کرد.[4]

در پاسخ به این موج بی‌وقفه آسیب‌ها، صنعت دوچرخه‌سواری تلاش خود را برای تجهیزات ایمنی یکپارچه تسریع کرده است. این هفته، برند پوشاک ایتالیایی کاستلی (Castelli)، با همکاری تیم Soudal Quick-Step، از یک سیستم ایربگ نمونه اولیه انقلابی رونمایی کرد که به طور خاص برای پلوتون حرفه‌ای طراحی شده است.[5]

برخلاف جلیقه‌های حجیم مورد استفاده دوچرخه‌سواران عادی، سیستم جدید تنها ۷۰ گرم وزن دارد—تقریباً معادل دو ژل انرژی‌زا. این دستگاه به طور نامحسوس زیر جیب‌های پیراهن قرار می‌گیرد و مهندسی شده است تا در ۲۰۰ میلی‌ثانیه باز شود و حفاظت هدفمندی را برای ستون فقرات در هنگام برخوردهای با سرعت بالا فراهم کند.[5]

اتحادیه جهانی دوچرخه‌سواری (UCI) علاقه زیادی به ایجاد یک چارچوب نظارتی برای این دستگاه‌ها نشان داده است، که این امر حاکی از آن است که ایربگ‌های پوشیدنی می‌توانند از فصل آینده به یک جزء استاندارد در مسابقات تور جهانی تبدیل شوند.[5]

برای سوارکارانی که قبلاً کنار گذاشته شده‌اند، تمرکز بر کار طاقت‌فرسا و پنهان توانبخشی باقی می‌ماند. رویکرد مدرن به ریکاوری دوچرخه‌سواری به طور قابل توجهی تکامل یافته است و حفظ فوری آمادگی قلبی-عروقی با حداقل فشار را بر استراحت کامل ترجیح می‌دهد.

استفن ویلیامز (Stephen Williams) از تیم NSN Cycling شاهدی بر این رویکرد روشمند ارائه داد و به‌روزرسانی مثبتی در مورد توانبخشی یک ساله زانوی خود منتشر کرد. با استفاده از دوچرخه‌سواری ثابت کنترل‌شده و بدون درد، سوارکارانی مانند ویلیامز می‌توانند موتورهای هوازی خود را حفظ کنند در حالی که آسیب‌های ساختاری بهبود می‌یابند، و اطمینان حاصل می‌کنند که وقتی بالاخره به خط شروع بازمی‌گردند، آماده رقابت هستند.[6]