گزارش مصدومیت‌های دو و میدانی: بازگشت پیروزمندانه ساویرز و یاراجی به صحنه رقابت

واقعیت طاقت‌فرسای دو و میدانی این است که یک اشتباه کوچک می‌تواند یک سال آمادگی را از بین ببرد. اما اولین آخر هفته آگوست ۲۰۲۶ یادآوری عمیقی از ظرفیت این ورزش برای رستگاری ارائه داد، زیرا چندین ورزشکار نخبه بازگشت خود را از مصدومیت‌های ویرانگر با کسب مقام روی سکو جشن گرفتند.[1][2]

در صدر موج بازگشت‌های پیروزمندانه، جازمین ساویرز، پرش‌گر طول انگلیسی قرار داشت که مدال طلای بسیار احساسی را در بازی‌های مشترک‌المنافع در گلاسکو به دست آورد.[2]

ساویرز با عوارض جسمی و روانی پارگی تاندون آشیل که در سال ۲۰۲۴ دچار آن شده بود، دست و پنجه نرم می‌کرد؛ مصدومیتی که اغلب به دلیل از دست دادن دائمی قدرت انفجاری پرش، پایان دوران حرفه‌ای یک پرش‌گر نخبه را رقم می‌زند.[2]

عصر شنبه، او این احتمالات را نادیده گرفت. ساویرز پس از تلاش برای یافتن ریتم خود در دورهای اولیه، در دور چهارم با کمک باد ۶.۹۳ متر پرید و پیشتاز شد و در نهایت مدال طلا را برای تیم انگلستان تضمین کرد.[2]

ساویرز پس از این رویداد، با اشاره به روند توانبخشی طاقت‌فرسایی که او را مجبور کرده بود طی دو سال گذشته در مسابقات قهرمانی بزرگ از خود محافظت کند، اظهار داشت: «این همان چیزی بود که به خودم می‌گفتم آن بخش‌های وحشتناک برای آن ارزش داشتند.»[2]

در همین حال، در بلژیک، جوتی یاراجی، دونده با مانع هندی، گام بزرگی در مسیر بازگشت خود در مسابقات دو و میدانی IFAM Oordegem 2026 برداشت.[1]

یاراجی تقریباً یک سال پس از پارگی رباط صلیبی قدامی (ACL) از میادین دور بود، که یک شکست فاجعه‌بار برای ورزشکاری است که رشته‌اش نیازمند ثبات مطلق زانو و قدرت واکنشی است.[1]

این ورزشکار ۲۶ ساله که برای اولین بار پس از جراحی در خارج از کشور رقابت می‌کرد، زمان چشمگیر ۱۲.۸۵ ثانیه را ثبت کرد تا در دوی ۱۰۰ متر با مانع زنان در برابر یک میدان بین‌المللی رقابتی پیروز شود.[1]

این پیروزی بر پایه بازگشت او در مسابقات قهرمانی دو و میدانی بزرگسالان بین ایالتی در ماه ژوئن بنا شد و نشان می‌دهد که رکورددار ملی در آستانه بازی‌های آسیایی آتی در آیچی-ناگویا، ریتم خود را پیدا کرده است.[1]

یاراجی تنها ورزشکار هندی نبود که در مسابقات اوردگم از شر مصدومیت جدی زانو خلاص شده بود. آویناش سیبل، رکورددار ملی دوی با مانع (استیپل‌چیس)، نیز پس از دوری به دلیل مصدومیت رباط صلیبی خود از جولای ۲۰۲۵، با شرکت در مسابقه ۵۰۰۰ متر به پیست بازگشت.[1]

در سراسر مدار گسترده‌تر اروپا، تمرکز به سمت مسابقات قهرمانی اروپا در بیرمنگام معطوف شده است، جایی که چندین ستاره بزرگ در حال نهایی کردن بهبودی مصدومیت‌های خود هستند.[3]

ماسیمو استانوی ایتالیایی، قهرمان سابق المپیک و جهان در پیاده‌روی سرعت، پس از مصدومیت شدید همسترینگ که او را مجبور به کناره‌گیری از مسابقات قهرمانی جهانی دو و میدانی در توکیو کرد، در حال آماده شدن برای شرکت در مسابقه پیاده‌روی سرعت ماراتن است که به تازگی معرفی شده است.[3]

استانوی اعتراف کرد که پس از ده ماه دوری از رقابت، مجبور شد «همه چیز را بازنشانی کند و از نو شروع کند»، اما نمایش قوی او در مسابقات قهرمانی تیمی پیاده‌روی سرعت جهانی در برازیلیا، او را به سمت کسب مقام در بیرمنگام سوق می‌دهد.[3]

به طور مشابه، راسیدات آدلکه‌ی، دونده سرعت ایرلندی، پس از یک فصل ناامیدکننده در سال ۲۰۲۵ که با مجموعه‌ای از مصدومیت‌های جزئی همراه بود و در نهایت منجر به کشیدگی همسترینگ شد و او را مجبور به کناره‌گیری دیرهنگام از توکیو کرد، در حال آماده شدن برای مسابقات قهرمانی اروپا است.

آدلکه‌ی، که در دانشگاه تگزاس تمرین می‌کند، اشاره کرد که بدن او تحت شدت تمرینات سطح بالا «دچار فروپاشی» شده بود، اما او از آن زمان به پیست بازگشته و به خوبی برای مسابقات بیرمنگام تمرین می‌کند.

این آخر هفته همچنین شاهد بازگشت موفقیت‌آمیز میکولاس آلکنا، رکورددار جهانی پرتاب دیسک لیتوانی بود که کمپین لیگ الماس خود را پس از دوری به دلیل مصدومیت، با یک پیروزی مقتدرانه و پرتاب ۷۱.۰۶ متری آغاز کرد و کریستیان چِه، قهرمان جهان در سال ۲۰۲۲ را شکست داد.

همانطور که توسط Track & Field News اشاره شد، تقویم گسترده‌تر دو و میدانی به طور منحصر به فردی توسط این جدول‌های زمانی بهبودی شکل گرفته است. در سالی که فاقد بازی‌های المپیک یا مسابقات قهرمانی جهانی فضای باز است، ورزشکاران به طور استراتژیک از فصل ۲۰۲۶ برای توانبخشی و هدف قرار دادن عناوین منطقه‌ای خاص استفاده کرده‌اند.[4]

برای ورزشکارانی مانند ساویرز، یاراجی و آلکنا، مسیر بازگشت به پیست اغلب تنها و پر از شکست‌های ناگهانی است. عملکرد آن‌ها در این آخر هفته گواهی بر انعطاف‌پذیری مورد نیاز برای بازپس‌گیری جایگاه خود در اوج دو و میدانی جهانی است.[1][2]