گزارش مصدومیت‌های دوومیدانی: روخاس، کروزر و جکسون در مسیر طاقت‌فرسای بازگشت به اوج جهانی

فصل ۲۰۲۶ دوومیدانی به همان اندازه که با نبردهای روی پیست تارتان تعریف می‌شود، با مبارزاتی که در اتاق توانبخشی در جریان است نیز شناخته می‌شود. برای چهار نفر از مسلط‌ترین ستارگان جهانی این ورزش، تابستان امسال آزمونی طاقت‌فرسا و پرمخاطره برای انعطاف‌پذیری جسمی آن‌هاست. یولیمار روخاس، رایان کروزر و شریکا جکسون، قهرمانان فعلی المپیک و جهان، همگی در حال پیمودن مسیر پرخطر بازگشت از آسیب‌های ساختاری جدی هستند.[1][3][4]

بازگشت به سطح نخبگان ورزشی به ندرت یک فرآیند خطی است. تاندون‌ها، رباط‌ها و اعصاب جدول زمانی بی‌رحمانه خود را دیکته می‌کنند و ورزشکاران را مجبور می‌سازند تا مکانیک و حجم تمرینات خود را به طور اساسی تغییر دهند. در حالی که مسابقات لیگ الماس به سمت قهرمانی‌های اواخر تابستان شتاب می‌گیرد، این ورزشکاران ثابت می‌کنند که غلبه بر زخم‌های روانی ناشی از مصدومیت اغلب دشوارتر از بهبود بافت فیزیکی است.[2][5]

این واقعیت در زمین پرش سه‌گام بیش از هر جای دیگری مشهود است. یولیمار روخاس از ونزوئلا، ملکه بلامنازع این رشته و رکورددار جهان، در آوریل ۲۰۲۴ دچار پارگی ویرانگر تاندون آشیل شد که شانس او برای دفاع از عنوان المپیک خود در پاریس را از بین برد. این مصدومیت او را برای تقریباً یک سال و نیم از پیست دور نگه داشت و این سؤال را مطرح کرد که آیا او می‌تواند توانایی پرش انفجاری ۱۵ متری خود را دوباره به دست آورد.[1]

روخاس با یک بازگشت سنجیده و روشمند به این تردیدها پاسخ داده است. او در مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۲۵ توکیو به صحنه جهانی بازگشت و با پرشی به طول ۱۴.۷۶ متر مدال برنز را کسب کرد. در مارس ۲۰۲۶، او گام دیگری به جلو برداشت و در مسابقات قهرمانی داخل سالن دوومیدانی جهان در تورون، لهستان، با پرش ۱۴.۸۶ متری، مدال نقره را پس از لیانیس پرز از کوبا به دست آورد و نشان داد که قدرت او به طور پیوسته در حال بازگشت است.[1][2]

روخاس در تورون به خبرنگاران گفت: «در این مدت طولانی بهبودی، روحیه پیروزی قوی‌تری در من شکل گرفت.» او اشاره کرد که پارگی آشیل نه تنها سرعت او را کم نکرد، بلکه او را وادار کرد تا از نو قدر این ورزش را بداند. او اکنون به طور مشخص المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس را هدف قرار داده و از فصل ۲۰۲۶ لیگ الماس برای تنظیم دقیق رویکرد خود و بستن شکاف باریک بین خود و پرز استفاده می‌کند.[1]

در حالی که روخاس در حال بازسازی نیم‌تنه پایین خود است، رایان کروزر، غول پرتاب وزنه آمریکایی، درگیر نبردی طاقت‌فرسا با بازوی پرتاب خود است. رکورددار جهان در حال مدیریت یک درگیری شدید عصب در آرنج خود است، وضعیتی که آنقدر دردناک است که برنامه تمرینی سنتی او را کاملاً مختل کرد. این آسیب در سال ۲۰۲۵ به نقطه بحرانی رسید و کروزر را مجبور به یک ریسک بی‌سابقه کرد.[3]

کروزر با مراقبت از آرنج خود، برنامه مسابقات فصل عادی خود را در سال گذشته به طور کامل کنار گذاشت. او در حالی به مسابقات قهرمانی جهان توکیو رسید که به سختی تمرین کرده بود، با این حال به طرز شگفت‌انگیزی پرتابی به طول ۲۲.۳۴ متر انجام داد تا سومین عنوان متوالی قهرمانی جهان در فضای باز را کسب کند. او کل کمپین ۲۰۲۵ را با دقیقاً شش پرتاب رسمی در کارنامه خود به پایان رساند—که گواهی بر تسلط فنی بی‌نظیر و اراده محض اوست.[3]

با این حال، فصل ۲۰۲۶ ثابت کرده است که آرنج او همچنان یک معمای پیچیده است. کروزر در ماه مه به مسابقات لیگ الماس در شیامن و رباط بازگشت و به ترتیب سوم و دوم شد. پس از مسابقه رباط، او اعتراف کرد که پس از گیر کردن آرنج در یک تلاش اولیه، در دایره پرتاب «محتاط» عمل کرده است. آسیب ساختاری او را مجبور کرده است که چرخش‌های خود را با احتیاط شروع کند و برای اعتماد به بازوی خود با حداکثر سرعت، دچار مشکل شود.[5]

در پیست، شریکا جکسون، ستاره سرعت جامائیکا، رویکردی بسیار محافظه‌کارانه برای بازگشت خود در پیش گرفته است. جکسون در ژوئیه ۲۰۲۴ در یادواره گیولای ایستوان دچار آسیب دیدگی دلخراش همسترینگ شد و مجبور شد تنها چند هفته قبل از بازی‌ها از المپیک پاریس کناره‌گیری کند. بار فیزیکی و عاطفی این شکست، بازنشانی کامل تحت هدایت مربی افسانه‌ای استفان فرانسیس را ضروری ساخت.[4]

جکسون با موفقیت به سکوی قهرمانی در مسابقات جهانی ۲۰۲۵ توکیو بازگشت، اما کمپین ۲۰۲۶ او با احتیاط تعریف شده است. جکسون به جای اینکه بلافاصله پاهای خود را در معرض خواسته‌های انفجاری و گشتاور بالای دوی ۱۰۰ متر قرار دهد، با شروع فصل انفرادی خود در دوی ۴۰۰ متر در مسابقات وِلوسیتی فِست در کینگستون، طرفداران را شگفت‌زده کرد. دوی طولانی‌تر به عنوان یک تمرین حیاتی در اوایل فصل عمل می‌کند و به او اجازه می‌دهد تا قدرت پایه را بسازد و در عین حال از عضلات آسیب‌پذیر خود محافظت کند.[4]

آفت مصدومیت هیچ رشته‌ای را مستثنی نکرده است. کریس نیلسن، پرش‌کار با نیزه آمریکایی، نیز پس از پارگی عضله نزدیک‌کننده (اداکتور) که فصل ۲۰۲۵ او را به طور ناگهانی به پایان رساند، در حال نوشتن فصل بازگشت خود در سال ۲۰۲۶ است. نیلسن در مسابقات پرش با نیزه خیابانی تابی در سوئد دچار پارگی شد، آسیبی که نیازمند مداخله پزشکی جامع بود و او را مجبور کرد مسابقات قهرمانی جهان توکیو را به طور کامل از دست بدهد. او ماه‌های اولیه ۲۰۲۶ را صرف بازسازی دقیق رویکرد دویدن خود کرده است و مصمم است به ارتفاعات سطح سکو بازگردد.[6]

برای همه این ورزشکاران، فصل ۲۰۲۶ یک تعادل ظریف است. آن‌ها باید خواسته‌های حامیان مالی و مدیران مسابقات را برآورده کنند و در عین حال با دقت به علائم هشداردهنده بدن خود گوش دهند. چه تاندون آشیل روخاس باشد، چه آرنج کروزر، چه همسترینگ جکسون، یا عضله نزدیک‌کننده نیلسن، پیروزی نهایی در سال جاری صرفاً اول شدن در خط پایان نیست، بلکه رسیدن سالم به خط شروع است.[1][3][4][6]