گزارش مصدومیت‌های یو‌اف‌سی: مک‌گرگور توانبخشی ACL را آغاز کرد، سیلوا از آمبولی جان سالم به در برد و آلوارز برای UFC 330 وارد عمل شد

فشار فیزیکی هنرهای رزمی ترکیبی در ماه آگوست کانون توجه قرار گرفته است، زیرا موجی از به‌روزرسانی‌های پزشکی آینده فوری مسابقات قهرمانی مبارزه نهایی (UFC) را تغییر می‌دهد. از قهرمان سابق دو وزن که مسیر طاقت‌فرسای بهبودی را آغاز کرده تا یک مدعی نوظهور که از یک وضعیت اضطراری پزشکی تهدیدکننده حیات جان سالم به در برده است، آخرین گزارش‌های مصدومیت هم شکنندگی و هم انعطاف‌پذیری فوق‌العاده ورزشکاران رزمی را برجسته می‌کنند. در حالی که مصدومیت‌ها معمولاً مسابقات مورد انتظار را به هم می‌ریزند و رتبه‌بندی دسته‌ها را تغییر می‌دهند، همچنین دریچه‌ای برای جایگزین‌های لحظه آخری باز می‌کنند تا مسیر حرفه‌ای خود را دگرگون سازند. چشم‌انداز کنونی گواهی بر ماهیت غیرقابل پیش‌بینی این ورزش است، جایی که بقا و فرصت اغلب دست در دست هم حرکت می‌کنند.[7]

مهم‌ترین به‌روزرسانی پزشکی مربوط به کانر مک‌گرگور، قهرمان سابق دو وزن است که رسماً روند توانبخشی خود را آغاز کرده است. بازگشت مورد انتظار مک‌گرگور به اُکتاگون در UFC 329 با یک اتفاق تلخ در ۱۱ جولای به پایان رسید، زمانی که زانوی او تنها ۶۹ ثانیه پس از شروع مبارزه اصلی مقابل مکس هالووی از کار افتاد. تشخیص رسمی نشان‌دهنده پارگی رباط صلیبی قدامی (ACL) و منیسک بود، مصدومیتی که بلافاصله بازگشت او را متوقف کرد و موجی از شوک را در جامعه هنرهای رزمی ترکیبی ایجاد نمود. در ۳ آگوست، مک‌گرگور تأیید کرد که برای ترمیم آسیب ساختاری تحت عمل جراحی قرار گرفته است، که این پنجمین عمل جراحی بزرگ در دوران حرفه‌ای او محسوب می‌شود.[1][2]

با وجود این شکست ویرانگر، سوپراستار ایرلندی دیدگاهی فوق‌العاده مثبت نسبت به بهبودی و بازگشت نهایی خود به رقابت حفظ کرده است. در ویدئویی که در روز عمل جراحی در شبکه‌های اجتماعی خود منتشر کرد، مک‌گرگور شاداب به نظر می‌رسید و به دنبال‌کنندگانش گفت: «امروز می‌روم برای جراحی. برایم آرزوی موفقیت کنید. قرار است با انرژی مک شارژ شوم. بزن بریم. ما از پسش برمی‌آییم.» این جراحی دقیقاً همان ترکیب پارگی ACL و منیسک را ترمیم می‌کند که مک‌گرگور بیش از یک دهه پیش در اولین رویارویی خود با هالووی متحمل شده بود، البته در پای مخالف. متخصصان پزشکی پیش‌بینی می‌کنند که جدول زمانی بهبودی حدود دوازده ماه طول بکشد تا او بتواند تمرینات برخوردی کامل را از سر بگیرد.[1][3]

جدول زمانی بازگشت مک‌گرگور پیامدهای قراردادی مهمی دارد، زیرا این قهرمان سابق در حال حاضر تنها یک مبارزه دیگر در قرارداد تبلیغاتی خود با یو‌اف‌سی باقی مانده است. مک‌گرگور علناً به تابستان ۲۰۲۷ به عنوان زمان بازگشت احتمالی اشاره کرده است، زمانی که با هفته بین‌المللی مبارزه سالانه یو‌اف‌سی همخوانی دارد. او از هم‌اکنون این مبارزه احتمالی را «رقص آخر» خود نامیده است، که گمانه‌زنی‌های گسترده‌ای را مبنی بر اینکه این می‌تواند مبارزه بازنشستگی یا انتقال او به وضعیت آزاد (Free Agency) باشد، تقویت می‌کند. دانا وایت، رئیس یو‌اف‌سی، قاطعانه اعلام کرده است که تا زمانی که مک‌گرگور به طور کامل توسط تیم پزشکی‌اش تأیید نشود، سازمان وارد هیچ بحثی در مورد مسابقه‌سازی نخواهد شد و تأکید کرد که تمرکز فوری باید کاملاً بر فیزیوتراپی و توانبخشی باقی بماند.[1][4]

در حالی که مک‌گرگور با یک دوره بهبودی ارتوپدی استاندارد، هرچند طاقت‌فرسا، روبرو است، دنی سیلوا، مدعی وزن پر وزن یو‌اف‌سی، در حال بهبودی از یک وضعیت اضطراری پزشکی وحشتناک و تهدیدکننده حیات است. این مبارز ۲۸ ساله، که رکورد ۳ پیروزی و ۱ شکست در اُکتاگون دارد، اخیراً پس از ابتلا به آمبولی ریه ناگهانی در بیمارستان بستری شد. طبق گزارش‌ها، سیلوا در حال تمرین با چیزی بود که تیمش آن را یک آسیب دنده سرسخت می‌دانستند و برای مدیریت ناراحتی موضعی و درد بازو از روش‌های سنتی بهبودی مانند حجامت و خراش‌درمانی استفاده می‌کرد. با این حال، وضعیت به طور چشمگیری در طول یک دویدن معمولی سه مایلی تشدید شد، زمانی که بدن او شروع به از کار افتادن کرد و بلافاصله او را به اورژانس رساندند.[5]

اسکن‌های پزشکی در بیمارستان یک واقعیت وحشتناک را آشکار کردند: یک لخته خونی بزرگ در ورید گردن او تشکیل شده بود، تا حدی شکسته و مستقیماً به ریه سیلوا سفر کرده بود. پزشکان به این مبارز وزن پر گفتند که آمبولی ریه با این شدت، نرخ مرگ و میر ۵۰ درصدی دارد. نکته قابل توجه این است که کادر پزشکی، آمادگی قلبی-عروقی عالی و رژیم تمرینی سختگیرانه سیلوا را عامل نجات جان او دانستند. سیلوا پس از گذراندن سه شب تحت نظر دقیق پزشکی، با حامیان خود به اشتراک گذاشت: «این واقعیت که من در حال تمرین، اسپارینگ و فشار آوردن به خودم بودم، شاید جانم را نجات داده باشد.» او اکنون تحت یک پروتکل دارویی چند ماهه برای حل کردن لخته‌های باقی‌مانده است، که بازگشت او به رقابت‌های حرفه‌ای را کاملاً نامشخص می‌سازد.[5]

فراتر از بهبودی‌های فردی، موج اخیر مصدومیت‌ها فعالانه باعث تغییرات دیرهنگام در رویدادهای آتی پی‌پرویو می‌شود و فرصت‌های مهمی را برای مبارزانی که مایلند در لحظات آخر وارد عمل شوند، ایجاد می‌کند. در UFC 330، که برای ۱۵ آگوست در فیلادلفیا برنامه‌ریزی شده است، جف نیل، مدعی وزن ولترویت، به دلیل مصدومیت نامعلومی مجبور شد از مبارزه برنامه‌ریزی شده خود مقابل چیدی نجوکوانی کناره‌گیری کند. خروج نیل تهدید می‌کرد که شکاف قابل توجهی در کارت اصلی رویداد ایجاد کند، اما سازمان به سرعت جایگزینی را پیدا کرد که از قبل در اوج آمادگی جسمانی بود و آماده استفاده از این جای خالی ناگهانی بود.[6]

در یک سناریوی کلاسیک «نفر بعدی آماده»، جوئل آلوارز، مبارز برجسته اسپانیایی، این مبارزه مقابل نجوکوانی را با حدود دو هفته مهلت پذیرفته است. آلوارز، که رکورد حرفه‌ای قدرتمند ۲۳ پیروزی و ۴ شکست را دارد، به طور منحصر به فردی برای این فرصت آماده بود. او به طور خاص به اردوی تمرینی اسلام ماخاچف، قهرمان وزن سبک، آورده شده بود تا سبک مبارزه یان گَری را پیش از رویداد اصلی UFC 330 شبیه‌سازی کند. آلوارز که هفته‌ها در کنار این مبارز برتر پوند به پوند تمرین کرده است، مستقیماً از اتاق تمرین به صحنه پی‌پرویو منتقل می‌شود و به دنبال آن است که موفقیت خود در اولین حضور در وزن ولترویت را ادامه دهد و یک پیروزی قاطع بر نجوکوانی باتجربه کسب کند.[6]

مشکل مصدومیت بر برنامه بین‌المللی یو‌اف‌سی نیز تأثیر گذاشته است، به ویژه مسابقات اصلی برای بازگشت سازمان به خاورمیانه را تغییر داده است. خلیل رونتري، مدعی وزن نیمه‌سنگین، به دلیل مصدومیت نامعلومی مجبور شد از مبارزه اصلی مورد انتظار خود مقابل ماگومد آنکالایف در UFC ابوظبی کناره‌گیری کند. این مبارزه به طور گسترده به عنوان یک مسابقه بالقوه برای تعیین مدعی عنوان قهرمانی در دسته ۲۰۵ پوندی دیده می‌شد و کناره‌گیری رونتري، حرکت او را پس از یک رشته پیروزی‌های چشمگیر با ناک‌اوت، به طور موقت متوقف می‌کند. برای طرفداران و برگزارکنندگان مسابقات، این به‌روزرسانی‌های پزشکی به عنوان یادآوری آشکار از ماهیت غیرقابل پیش‌بینی این ورزش عمل می‌کنند، جایی که فشار فیزیکی اردوهای تمرینی می‌تواند به همان سرعت یک ضربه ناک‌اوت، چشم‌انداز را تغییر دهد.[7]

در نهایت، واقعیت هنرهای رزمی ترکیبی حکم می‌کند که مبارزه قبل از مبارزه—یعنی جان سالم به در بردن از سختی‌های طاقت‌فرسای یک اردوی تمرینی حرفه‌ای—همچنان مهیب‌ترین حریف این ورزش باقی می‌ماند. خواسته‌های فیزیکی مورد نیاز برای رقابت در بالاترین سطح مسابقات قهرمانی مبارزه نهایی تقریباً هیچ ورزشکاری را بدون آسیب رها نمی‌کند و مبارزان را مجبور می‌کند دائماً تعادل ظریف بین اوج عملکرد و مصدومیت فاجعه‌بار را حفظ کنند. چه یک کهنه‌کار باتجربه مانند مک‌گرگور باشد که پنجمین عمل جراحی خود را تحمل می‌کند، چه یک مدعی جوان مانند سیلوا که از یک ناهنجاری پزشکی نزدیک به مرگ جان سالم به در می‌برد، یا یک مدعی مشتاق مانند آلوارز که فرصت لحظه آخری را غنیمت می‌شمارد، روایت اصلی یکسان باقی می‌ماند: استقامت فوق‌العاده و انعطاف‌پذیری تزلزل‌ناپذیری که برای قدم گذاشتن در اُکتاگون لازم است.[1][5][6]