حمید علیدوستی، مهاجم پیشین تیم ملی و چهره متفاوت فوتبال ایران در ۷۰ سالگی درگذشت

حمید علیدوستی، مهاجم پیشین تیم ملی فوتبال ایران و یکی از برجسته‌ترین چهره‌های ورزشی دهه‌های ۵۰ و ۶۰ خورشیدی، روز یکشنبه ۱۰ آبان ۱۴۰۵ در سن ۷۰ سالگی درگذشت. او که از چند ماه پیش از ابتلای خود به سرطان پروستات و استخوان خبر داده بود، در بیمارستان عرفان نیایش تهران بر اثر ایست قلبی جان به جان‌آفرین تسلیم کرد. این خبر جامعه ورزش و هنر ایران را در اندوهی عمیق فرو برد و واکنش‌های گسترده‌ای را به همراه داشت.

علیدوستی در دوران حرفه‌ای خود ۲۷ بار پیراهن تیم ملی ایران را بر تن کرد و با ثبت ۱۵ گل، نام خود را در میان برترین گلزنان تاریخ فوتبال ملی کشور جاودانه ساخت. او در دو دوره جام ملت‌های آسیا در سال‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۸۴ از بازیکنان کلیدی و ثابت تیم ملی بود و در بازی‌های آسیایی ۱۹۸۲ و ۱۹۸۶ نیز به میدان رفت. در رده باشگاهی، او سال‌ها در خط حمله تیم هما درخشید و افتخارات متعددی را کسب کرد.[1][2]

این مهاجم نامدار از معدود ستارگان نسل خود بود که بدون بازی در دو تیم پرطرفدار پایتخت، یعنی استقلال و پرسپولیس، به محبوبیت ملی و فراگیر دست یافت. او با تکیه بر هوش بازی، تکنیک ناب و قدرت گلزنی بالای خود، احترام تمامی هواداران فوتبال را برانگیخت. علیدوستی همیشه به عنوان بازیکنی بی‌حاشیه و متعهد در مستطیل سبز شناخته می‌شد که اخلاق را فدای رقابت نمی‌کرد.

حضور او در فوتبال اروپا نیز نقطه عطفی در کارنامه‌اش به شمار می‌رود. علیدوستی در سال ۱۳۶۵ با پیوستن به تیم زالمروهر در بوندس‌لیگای ۲ آلمان، یکی از نخستین لژیونرهای فوتبال ایران پس از انقلاب لقب گرفت. او در ۳۰ بازی برای این تیم آلمانی به میدان رفت و توانست ۱۰ گل به ثمر برساند که نشان‌دهنده توانایی‌های بالای او در تطبیق با استانداردهای بین‌المللی بود.[1]

پس از بازگشت به ایران و ادامه بازی در تیم‌های دارایی و کشاورز، علیدوستی تا ۴۰ سالگی در سطح اول فوتبال کشور حضور داشت. او در سال‌های پایانی دوران بازیگری‌اش با پیراهن سایپا موفق شد دو بار پیاپی عنوان قهرمانی لیگ ایران را بالای سر ببرد. پس از آویختن کفش‌ها، او بلافاصله وارد عرصه مربیگری شد و تجربیات ارزشمند خود را به نسل جوان منتقل کرد.[1][2]

در دوران مربیگری، علیدوستی هدایت تیم‌هایی چون سایپا، پیکان، هما، تراکتور و تیم‌های ملی جوانان و نوجوانان ایران را بر عهده داشت. او همواره تلاش می‌کرد تا علاوه بر مسائل فنی، دیسیپلین و اخلاق حرفه‌ای را به شاگردانش بیاموزد. تا سال گذشته نیز، این پیشکسوت ارزنده به عنوان مدیر فنی در تیم فوتبال چادرملو اردکان مشغول به فعالیت بود و ارتباط خود را با فوتبال حفظ کرد.[1]

آنچه علیدوستی را از بسیاری از هم‌نسلانش متمایز می‌کرد، تنها مهارت‌های فنی او در زمین چمن نبود؛ بلکه شخصیت فرهنگی و عشق عمیق او به ادبیات، سینما و موسیقی بود. او در یکی از آخرین مصاحبه‌هایش گفته بود: «عشق به زندگی برای من همیشه یک چهارگانه بوده که در رأسش فوتبال بود، بعد کتاب، موسیقی و سرانجام سینما.» این نگاه چندبعدی، او را به چهره‌ای بی‌بدیل تبدیل کرده بود.

این نگاه متفاوت به زندگی، از او شخصیتی فراتر از یک ورزشکار ساخته بود. علیدوستی که پدر ترانه علیدوستی، بازیگر سرشناس سینمای ایران است، همواره تلاش می‌کرد تا پیوندی عمیق میان ورزش و فرهنگ ایجاد کند. دوستان و نزدیکانش او را مردی اهل مطالعه می‌دانستند که کلمات را با دقت و احترام به کار می‌برد و هرگز کلمه‌ای بی‌ربط از دهانش خارج نمی‌شد.[2]

درگذشت این پیشکسوت خوش‌نام، موجی از واکنش‌های احساسی را در میان اهالی ورزش و هنر در پی داشت. بسیاری از چهره‌های مطرح با انتشار پیام‌هایی، از او به عنوان نماد تلفیق تکنیک و ادب یاد کردند. فقدان این جنتلمن واقعی ضایعه‌ای جبران‌ناپذیر برای جامعه ایران است، اما میراث فرهنگی و ورزشی او برای نسل‌های آینده همواره زنده و الهام‌بخش باقی خواهد ماند.