رفتن به محتوای اصلی
توضیح کوهستانحسگرهای تصویردوربین گوشی‌های هوشمند· 7 دقیقه مطالعه· در فناوری

حسگرهای تصویربرداری CMOS چگونه کار می‌کنند؟ کالبدشکافی تبدیل فوتون‌های نور به داده‌های دیجیتال

دوربین گوشی‌های هوشمند برای ثبت تصاویر ۲۰۰ مگاپیکسلی، فوتون‌های نور را از طریق فتودیودها، تقویت‌کننده‌های پیکسلی و مبدل‌های آنالوگ به دیجیتال به داده تبدیل می‌کنند. بررسی فیزیک پنهان در حسگرهای CMOS نشان می‌دهد که چرا مگاپیکسل بیشتر همیشه به معنای کیفیت بهتر نیست.

به قلم نیما موسوی

این خبر را به اشتراک بگذارید

گوش‌ دهید

به‌طور خلاصه

  1. حسگرهای CMOS با استفاده از اثر فوتوالکتریک، فوتون‌های نور را در فتودیودها به الکترون تبدیل کرده و سپس این بار الکتریکی را به ولتاژ تبدیل می‌کنند.
  2. برخلاف حسگرهای قدیمی CCD، فناوری CMOS درون هر پیکسل یک تقویت‌کننده مجزا دارد که سرعت خوانش را بالا برده و مصرف انرژی را به شدت کاهش می‌دهد.
  3. دوربین‌های ۲۰۰ مگاپیکسلی گوشی‌های هوشمند برای جبران ضعف پیکسل‌های بسیار کوچک در جذب نور، از تکنیک ترکیب پیکسل‌ها (Pixel Binning) استفاده کرده و خروجی ۱۲.۵ مگاپیکسلی تولید می‌کنند.

شرکت‌های سازنده گوشی‌های هوشمند همواره در حال رقابت بر سر اعداد هستند و دوربین‌های ۲۰۰ مگاپیکسلی را به عنوان معیار نهایی کیفیت تصویر معرفی می‌کنند. اما مهندسان اپتیک نگاه متفاوتی به این موضوع دارند: فشرده کردن ۲۰۰ میلیون پیکسل روی حسگری به اندازه یک ناخن، به معنای میکروسکوپی شدن ابعاد هر پیکسل است که آن را از دریافت نور کافی محروم می‌کند.[1][5]

این تنش میان بازاریابی و فیزیک، یک واقعیت پنهان را در خود جای داده است. یک گوشی پرچمدار در سال ۲۰۲۶ ممکن است به حسگر ۲۰۰ مگاپیکسلی مجهز باشد، اما تقریباً همیشه یک عکس ۱۲.۵ مگاپیکسلی را به گالری شما تحویل می‌دهد. برای درک اینکه چرا چنین اتفاقی می‌افتد، باید از ادعاهای تبلیغاتی عبور کنیم و به فیزیک نور نگاهی بیندازیم.[1]

درک نحوه کار یک حسگر تصویر CMOS (نیمه‌رسانای اکسید فلزی مکمل) نیازمند ردیابی مسیر یک فوتون منفرد است. این فوتون از لنز دوربین عبور می‌کند، به سطح سیلیکون برخورد کرده، به بار الکتریکی تبدیل می‌شود، تقویت می‌گردد و در نهایت به داده دیجیتال تبدیل می‌شود. اگر هر یک از این مراحل را نادیده بگیریم، توضیح ما به یک متن تبلیغاتی تقلیل می‌یابد.[1][4]

برای دهه‌ها، حسگرهای CCD (دستگاه جفت‌کننده بار) پس از اختراع در آزمایشگاه‌های بل (Bell Labs) در سال ۱۹۶۹، بر دنیای تصویربرداری مسلط بودند. اما معماری CMOS که یک تقویت‌کننده را درون هر پیکسل قرار می‌دهد، همان دلیلی است که گوشی شما می‌تواند ویدیوهای 4K را با نرخ ۶۰ فریم بر ثانیه ضبط کند، در حالی که تنها حدود ۰.۱ وات انرژی مصرف می‌کند.[1][3]

اثر فوتوالکتریک و شکار فوتون‌ها

سفر یک عکس دیجیتال با مکانیک کوانتومی آغاز می‌شود. زمانی که یک فوتون نور به سطح سیلیکونی حسگر برخورد می‌کند، اگر انرژی آن از شکاف باند سیلیکون (Bandgap) که معادل ۱.۱۲ الکترون‌ولت (eV) است بیشتر باشد، می‌تواند یک الکترون را از مدار خود خارج کند.[1]

این پدیده که به عنوان اثر فوتوالکتریک شناخته می‌شود، یک الکترون را آزاد کرده و یک «حفره» بر جای می‌گذارد. الکترون‌های آزاد شده در یک چاه میکروسکوپی درون قطعه‌ای به نام فتودیود (Photodiode) جمع‌آوری می‌شوند. هرچه شاتر دوربین مدت زمان بیشتری باز بماند، الکترون‌های بیشتری در این چاه انباشته می‌شوند.[1][2]

اثر فوتوالکتریک: فوتون‌های نور با برخورد به سیلیکون، الکترون‌ها را آزاد کرده و در چاهک فتودیود جمع‌آوری می‌کنند.

نکته جالب اینجاست که سیلیکون رنگ‌های مختلف نور را در اعماق متفاوتی جذب می‌کند. نور آبی با طول موج ۴۵۰ نانومتر، در فاصله بسیار نزدیک به سطح و در عمق حدود ۰.۴ میکرومتری جذب می‌شود. در مقابل، نور قرمز (۶۵۰ نانومتر) نفوذ بیشتری دارد و تا عمق ۳ الی ۵ میکرومتری سیلیکون پیش می‌رود.[1]

وظیفه اصلی حسگر دوربین، صرفاً شمارش این الکترون‌های به دام افتاده است. تعداد الکترون‌های موجود در چاه هر فتودیود، دقیقاً با شدت نوری که به آن نقطه میکروسکوپی از حسگر برخورد کرده است، مطابقت دارد. این فرآیند، پایه و اساس تبدیل دنیای فیزیکی به سیگنال‌های الکترونیکی است.[1][4]

تقویت سیگنال در پیکسل‌های فعال

پس از پایان نوردهی، حسگر باید بار الکتریکی جمع‌آوری شده را بخواند. در حسگرهای قدیمی CCD، بار الکتریکی از تمام پیکسل‌ها به صورت متوالی در سراسر تراشه جابه‌جا می‌شد تا به یک تقویت‌کننده واحد برسد. این روش یکنواختی خوبی داشت، اما ۵ تا ۱۰ برابر بیشتر از حسگرهای مدرن انرژی مصرف می‌کرد.[1][3]

حسگرهای CMOS با استفاده از طراحی «حسگر پیکسل فعال» (APS) این پارادایم را تغییر دادند. یک حسگر CMOS به جای انتقال الکترون‌های خام در سراسر تراشه، یک تقویت‌کننده میکروسکوپی را مستقیماً درون هر پیکسل قرار می‌دهد. این ساختار معمولاً از یک مدار چهار ترانزیستوری (4T) تشکیل شده است.[1][3]

این تقویت‌کننده پیکسلی، بار الکترون‌های انباشته شده را دقیقاً در همان نقطه به یک ولتاژ قابل اندازه‌گیری تبدیل می‌کند. از آنجا که سیگنال بلافاصله تقویت می‌شود، در مسیر عبور از سیم‌ها تا لبه حسگر، بسیار کمتر در معرض نویزهای الکتریکی و تداخل قرار می‌گیرد.[1][4]

این معماری به حسگرهای CMOS اجازه می‌دهد تا داده‌ها را با سرعت فوق‌العاده بالا و با حداقل مصرف انرژی بخوانند. همین پیشرفت تکنولوژیک بود که عکاسی پیاپی با سرعت بالا و ضبط ویدیوهای صحنه آهسته را در دستگاه‌های باتری‌دار مانند گوشی‌های هوشمند امکان‌پذیر کرد.[2][3]

مبدل‌های آنالوگ به دیجیتال (ADC)

در این مرحله، تصویر هنوز یک ولتاژ آنالوگ است؛ یک موج الکتریکی پیوسته که کامپیوترها قادر به درک آن نیستند. برای تبدیل این ولتاژ به داده‌های دیجیتال، سیگنال باید توسط یک مبدل آنالوگ به دیجیتال (ADC) پردازش شود.[1][4]

در یک حسگر CMOS مدرن، این مبدل‌ها در پایین هر ستون از پیکسل‌ها قرار دارند. همان‌طور که حسگر تصویر را ردیف به ردیف می‌خواند، مبدل‌های ستونی (Column ADC) ولتاژ هر پیکسل را اندازه‌گیری کرده و یک عدد باینری (صفر و یک) به آن اختصاص می‌دهند.[1]

معماری پیکسل فعال: هر پیکسل دارای یک تقویت‌کننده داخلی است که بار الکتریکی را پیش از ارسال به مبدل دیجیتال، به ولتاژ تبدیل می‌کند.

ولتاژ بالاتر (نور بیشتر) مقدار دیجیتال بالاتری دریافت می‌کند که نشان‌دهنده یک پیکسل روشن‌تر است. اگر حسگر از یک مبدل ۱۲ بیتی استفاده کند، می‌تواند ۴۰۹۶ سطح مختلف از روشنایی را برای هر پیکسل تشخیص دهد و شیب‌های رنگی ظریف را در سایه‌ها و نقاط روشن ثبت کند.[1][5]

با ادغام مستقیم این مبدل‌ها روی همان تراشه سیلیکونی که فتودیودها قرار دارند، فناوری CMOS اندازه فیزیکی و پیچیدگی ماژول دوربین را به شدت کاهش می‌دهد. این سطح بالای یکپارچگی همان چیزی است که اجازه می‌دهد دوربین‌های پیشرفته در بدنه‌ی گوشی‌هایی با ضخامت تنها ۸ میلی‌متر جای بگیرند.[3][4]

فیلتر بایر و حدس زدن رنگ‌ها

یک محدودیت اساسی در فتودیودهای سیلیکونی وجود دارد: آن‌ها کوررنگ هستند. این قطعات تنها شدت نور را اندازه‌گیری می‌کنند، نه طول موج آن را. اگر یک حسگر فقط از فتودیودها تشکیل شده بود، تمام عکس‌های ثبت شده کاملاً سیاه و سفید می‌بودند.[1][4]

برای ثبت رنگ، مهندسان یک موزاییک میکروسکوپی از فیلترهای رنگی را روی پیکسل‌ها قرار می‌دهند که رایج‌ترین آن‌ها فیلتر بایر (Bayer Filter) است. این شبکه از فیلترهای متناوب قرمز، سبز و آبی تشکیل شده است. از آنجا که چشم انسان بیشترین حساسیت را به نور سبز دارد، الگوی بایر از ۵۰ درصد فیلتر سبز، ۲۵ درصد قرمز و ۲۵ درصد آبی استفاده می‌کند.[1][4]

این بدان معناست که هر پیکسل تنها یک رنگ را ثبت می‌کند. یک پیکسل «قرمز» تمام نورهای سبز و آبی را مسدود می‌کند. پردازنده سیگنال تصویر (ISP) دوربین سپس باید به پیکسل‌های اطراف نگاه کند و با استفاده از الگوریتم‌های پیچیده ریاضی، دو رنگ از دست رفته را برای هر پیکسل حدس بزند.[1][4]

این فرآیند که موزاییک‌زدایی (Demosaicing) نامیده می‌شود، از نظر محاسباتی بسیار سنگین است. وقتی دکمه شاتر را فشار می‌دهید، پردازنده تصویر در کسری از ثانیه میلیون‌ها احتمال را محاسبه می‌کند تا رنگ‌های واقعی صحنه را بازسازی کرده و یک موزاییک از داده‌های خام را به یک عکس قابل تشخیص تبدیل کند.[1][5]

فیلتر بایر: از آنجا که حسگرها کوررنگ هستند، این فیلترها به پردازنده اجازه می‌دهند رنگ واقعی هر پیکسل را حدس بزند.

نوردهی از پشت و حسگرهای انباشته

با تلاش تولیدکنندگان گوشی‌های هوشمند برای افزایش وضوح تصویر، پیکسل‌ها کوچکتر شدند. پیکسل‌های کوچکتر فوتون‌های کمتری جذب می‌کنند که این امر منجر به تولید نویز بیشتر در تصویر می‌شود. برای مقابله با این مشکل، صنعت تصویربرداری حسگرهای CMOS با نوردهی از پشت (BSI) را توسعه داد.[2]

در یک حسگر CMOS سنتی، لایه سیم‌کشی فلزی بالای فتودیودها قرار دارد و به طور فیزیکی بخشی از نور ورودی را مسدود می‌کند. یک حسگر BSI ویفر سیلیکونی را برمی‌گرداند و سیم‌کشی را در پشت ناحیه حساس به نور قرار می‌دهد، که این کار اجازه می‌دهد فوتون‌های بسیار بیشتری به فتودیودها برسند.[2]

تکامل بزرگ بعدی، حسگرهای CMOS انباشته (Stacked) بود. مهندسان به جای قرار دادن آرایه پیکسل‌ها و مدارهای پردازشی در کنار یکدیگر روی یک تراشه، آن‌ها را به صورت عمودی روی هم قرار دادند. این کار لایه ثبت تصویر را از لایه پردازش سیگنال جدا کرد.[2]

حسگرهای انباشته اجازه می‌دهند تا تراشه‌های حافظه اختصاصی مستقیماً درون ماژول حسگر ساندویچ شوند. این ساختار، داده‌های تصویر را با سرعت‌های بی‌سابقه‌ای منتقل و پردازش می‌کند، اعوجاج شاتر غلتشی (Rolling Shutter) را در حین حرکت سریع کاهش می‌دهد و قابلیت‌هایی مانند فوکوس خودکار لحظه‌ای را فراهم می‌سازد.[2][4]

واقعیت ترکیب پیکسل‌ها (Pixel Binning)

این موضوع ما را به دوربین‌های ۲۰۰ مگاپیکسلی گوشی‌های هوشمند بازمی‌گرداند. وقتی پیکسل‌ها تا ۰.۶ میکرومتر کوچک می‌شوند تا ۲۰۰ میلیون از آن‌ها روی یک حسگر موبایل جای بگیرند، ظرفیت فردی آن‌ها برای جمع‌آوری الکترون‌ها به شدت افت می‌کند و عملکرد آن‌ها در نور کم فاجعه‌بار می‌شود.[1][5]

برای حل این مشکل فیزیکی که خودشان با بازاریابی ایجاد کرده‌اند، تولیدکنندگان از تکنیکی به نام ترکیب پیکسل‌ها (Pixel Binning) استفاده می‌کنند. حسگر، پیکسل‌های مجاور را (اغلب در یک شبکه ۴ در ۴ شامل ۱۶ پیکسل) گروه‌بندی کرده و بارهای الکتریکی آن‌ها را در یک «سوپر پیکسل» بزرگ ترکیب می‌کند.[1][5]

ترکیب پیکسل‌ها (Pixel Binning): حسگرهای ۲۰۰ مگاپیکسلی با ترکیب اطلاعات ۱۶ پیکسل مجاور، یک عکس ۱۲.۵ مگاپیکسلی با نویز کمتر تولید می‌کنند.

به همین دلیل است که یک حسگر ۲۰۰ مگاپیکسلی به طور پیش‌فرض یک تصویر ۱۲.۵ مگاپیکسلی (۲۰۰ تقسیم بر ۱۶) تولید می‌کند. دوربین برای تولید یک عکس تمیز و روشن در شرایط نوری معمولی، به قدرت جمع‌آوری نور ترکیب‌شده‌ی این پیکسل‌ها متکی است.[1]

در نهایت، حسگر تصویر CMOS یک شاهکار در مهندسی نیمه‌رساناهای مدرن است. این قطعه شکاف میان فیزیک کوانتوم و نرم‌افزارهای دیجیتال را پر می‌کند و ثابت می‌کند که کیفیت واقعی یک دوربین نه در تعداد مگاپیکسل‌ها، بلکه در میزان کارایی آن در جذب و شمارش فوتون‌های منفرد نهفته است.[4][5]

اصطلاحات کلیدی

CMOS
نیمه‌رسانای اکسید فلزی مکمل؛ فناوری ساخت مدارهای مجتمع که در حسگرهای تصویر برای مصرف انرژی پایین و سرعت بالا استفاده می‌شود.
فتودیود (Photodiode)
قطعه‌ای نیمه‌رسانا در هر پیکسل که فوتون‌های نور را جذب کرده و به بار الکتریکی تبدیل می‌کند.
مبدل آنالوگ به دیجیتال (ADC)
مداری که ولتاژ پیوسته (آنالوگ) را اندازه‌گیری کرده و به کدهای باینری (صفر و یک) تبدیل می‌کند.
فیلتر بایر (Bayer Filter)
آرایه‌ای از فیلترهای رنگی (قرمز، سبز، آبی) که روی پیکسل‌ها قرار می‌گیرد تا حسگر کوررنگ بتواند تصاویر رنگی ثبت کند.
ترکیب پیکسل‌ها (Pixel Binning)
تکنیکی که اطلاعات چند پیکسل مجاور را برای افزایش جذب نور و کاهش نویز با هم ترکیب کرده و یک پیکسل مجازی بزرگتر می‌سازد.

پرسش‌های متداول

چرا حسگرهای CMOS جایگزین حسگرهای CCD شدند؟

حسگرهای CMOS با قرار دادن یک تقویت‌کننده درون هر پیکسل، سرعت خوانش داده‌ها را به شدت افزایش دادند و مصرف انرژی را به یک‌پنجم تا یک‌دهم حسگرهای CCD کاهش دادند، که آن‌ها را برای گوشی‌های هوشمند ایده‌آل کرد.

آیا مگاپیکسل بالاتر همیشه به معنای کیفیت بهتر دوربین است؟

خیر. افزایش مگاپیکسل در یک حسگر کوچک به معنای کوچکتر شدن ابعاد هر پیکسل است. پیکسل‌های کوچکتر فوتون‌های کمتری جذب می‌کنند که منجر به افزایش نویز در نور کم می‌شود.

فناوری BSI در حسگرهای دوربین چه کاربردی دارد؟

در فناوری BSI (نوردهی از پشت)، لایه سیم‌کشی فلزی به پشت فتودیودها منتقل می‌شود تا مانع ورود نور نشود. این تغییر ساختاری باعث می‌شود حسگر نور بیشتری جذب کرده و در محیط‌های تاریک عکس‌های روشن‌تری ثبت کند.

بررسی عمیق دیدگاه‌ها

دیدگاه مهندسان اپتیک

تمرکز بر فیزیک جذب نور و ابعاد فیزیکی پیکسل‌ها به جای اعداد تبلیغاتی مگاپیکسل.

از نگاه مهندسان اپتیک، کیفیت تصویر مستقیماً به تعداد فوتون‌هایی بستگی دارد که یک فتودیود می‌تواند پیش از اشباع شدن جمع‌آوری کند. آن‌ها استدلال می‌کنند که فشرده کردن ۲۰۰ میلیون پیکسل در یک حسگر کوچک موبایل، ابعاد هر پیکسل را به زیر ۰.۶ میکرومتر کاهش می‌دهد. این امر باعث می‌شود ظرفیت چاه الکترونی به شدت افت کند و دامنه دینامیکی تصویر در سطح سخت‌افزار کاهش یابد. برای این گروه، افزایش اندازه فیزیکی حسگر بسیار مهم‌تر از افزایش وضوح اسمی آن است.

دیدگاه توسعه‌دهندگان عکاسی محاسباتی

استفاده از الگوریتم‌های نرم‌افزاری و پردازش سیگنال برای غلبه بر محدودیت‌های فیزیکی حسگرهای کوچک.

متخصصان پردازش سیگنال تصویر (ISP) معتقدند که حسگرهای CMOS مدرن صرفاً مواد اولیه را برای نرم‌افزار فراهم می‌کنند. از دیدگاه آن‌ها، تکنیک‌هایی مانند ترکیب پیکسل‌ها (Pixel Binning) و ثبت همزمان چندین فریم با نوردهی‌های متفاوت، محدودیت‌های فیزیکی پیکسل‌های کوچک را جبران می‌کند. آن‌ها استدلال می‌کنند که یک حسگر با وضوح بالا انعطاف‌پذیری بیشتری به نرم‌افزار می‌دهد تا در نور روز جزئیات خیره‌کننده‌ای ثبت کند و در شب با ترکیب ۱۶ پیکسل در ۱ پیکسل، نویز تصویر را به صورت محاسباتی حذف نماید.

مهندسان اپتیک 40%توسعه‌دهندگان عکاسی محاسباتی 40%بازاریابان گوشی‌های هوشمند 20%
مهندسان اپتیک
تمرکز بر فیزیک جذب نور و ابعاد فیزیکی پیکسل‌ها به جای اعداد تبلیغاتی مگاپیکسل.
توسعه‌دهندگان عکاسی محاسباتی
استفاده از الگوریتم‌های نرم‌افزاری برای غلبه بر محدودیت‌های فیزیکی حسگرهای کوچک.
بازاریابان گوشی‌های هوشمند
استفاده از اعداد بالای مگاپیکسل به عنوان معیار اصلی کیفیت و ابزار فروش.

دیدگاه‌هایی که این گزارش پوشش نداده

  • تولیدکنندگان مستقل لنزهای اپتیکال
  • عکاسان حرفه‌ای حیات وحش

منابع

پوشش منابع

5 منبع

3 دیدگاه شناسایی‌شده

مهندسان اپتیک 40%توسعه‌دهندگان عکاسی محاسباتی 40%بازاریابان گوشی‌های هوشمند 20%
  1. [1]IoT Digital Twinمهندسان اپتیک

    Why CMOS image sensors deserve a real explanation

    مطالعه در IoT Digital Twin →
  2. [2]IC Componentsتوسعه‌دهندگان عکاسی محاسباتی

    How CMOS Image Sensors Work

    مطالعه در IC Components →
  3. [3]RF Wireless Worldتوسعه‌دهندگان عکاسی محاسباتی

    How CMOS Image Sensors Work

    مطالعه در RF Wireless World →
  4. [4]Allelcoمهندسان اپتیک

    CMOS Image Sensors Explained: Working Principle, Structure, and Uses

    مطالعه در Allelco →
  5. [5]تیم سردبیری کوهستانتوسعه‌دهندگان عکاسی محاسباتی

    تحلیل تیم سردبیری کوهستان

    مطالعه در تیم سردبیری کوهستان →
گوش‌ دهید

نظرات

همیشه در جریان باشید

هر زاویه. هر روز.

اخبار فناوری با پوشش کامل منابع و تحلیل دیدگاه‌ها، هر روز و رایگان.