هشدار مقامات امنیت ملی آمریکا درباره انتقال زیرساخت‌های هوش مصنوعی پیشرفته به خارج از کشور

مقامات امنیت ملی و بازرگانی آمریکا به طور فزاینده‌ای درباره یک روند رو به رشد صحبت می‌کنند: مهاجرت زیرساخت‌های محاسباتی هوش مصنوعی «پیشرفته» به خاک خارجی. آزمایشگاه‌های بزرگ هوش مصنوعی و ارائه‌دهندگان خدمات ابری، که تحت فشار محدودیت‌های شدید انرژی در ایالات متحده قرار دارند، در حال بررسی پروژه‌های عظیم مراکز داده در مناطقی با انرژی و سرمایه فراوان، به ویژه خاورمیانه، هستند.[1][2]

این تغییر نشان‌دهنده یک نقطه عطف حیاتی در رقابت جهانی هوش مصنوعی است. در طول دهه گذشته، آمریکا نه تنها در تحقیقات هوش مصنوعی، بلکه در سخت‌افزار فیزیکی و مراکز داده‌ای که آن را تغذیه می‌کنند، موقعیت مسلطی داشته است. اکنون، مقیاس عظیم انرژی مورد نیاز برای آموزش مدل‌های نسل بعدی – که اغلب به تأسیساتی در مقیاس گیگاوات نیاز دارد – از ظرفیت شبکه‌های برق داخلی پیشی گرفته است.[4]

مقامات هشدار می‌دهند که انتقال این زیرساخت‌ها به خارج، خطرات امنیت ملی قابل توجهی را به همراه دارد. هنگامی که مدل‌های پیشرفته در خارج از کشور آموزش داده شده و میزبانی می‌شوند، از حوزه قضایی مستقیم تنظیم‌کنندگان آمریکایی خارج می‌شوند. این امر تلاش‌ها برای اعمال کنترل‌های صادراتی بر نیمه‌رساناهای پیشرفته را دشوار می‌سازد و الزام ارزیابی‌های ایمنی قبل از استقرار مدل‌ها را سخت‌تر می‌کند.[1][3]

در یک گزارش سیاست‌گذاری اخیر از مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی آمده است: «ما با سناریویی مواجه هستیم که در آن قدرتمندترین موتورهای شناختی قرن بیست و یکم به طور فیزیکی در حوزه‌های قضایی قرار دارند که ممکن است پروتکل‌های امنیتی ما را به اشتراک نگذارند.» این نگرانی فقط در مورد کشورهای متخاصم نیست، بلکه در مورد آسیب‌پذیری زنجیره تأمین و پتانسیل جاسوسی یا سرقت مالکیت فکری است.

خاورمیانه، به ویژه امارات متحده عربی و عربستان سعودی، به مقصدی اصلی برای این ابرپروژه‌ها تبدیل شده‌اند. این کشورها که سرشار از ثروت‌های دولتی هستند و مشتاقند اقتصاد خود را از وابستگی به نفت متنوع سازند، مشوق‌های سودآور، مجوزهای ساده‌شده و دسترسی تضمین‌شده به تولید برق در مقیاس بزرگ را ارائه می‌دهند.[2]

شرکت‌های فناوری خود را در میانه این وضعیت می‌بینند. در حالی که آنها نگرانی‌های امنیتی را تأیید می‌کنند، استدلال می‌کنند که بدون دسترسی به انرژی کافی، آمریکا به طور کلی خطر عقب ماندن در توسعه هوش مصنوعی را می‌پذیرد. ساخت یک مرکز داده در مقیاس گیگاوات در آمریکا می‌تواند به دلیل موانع نظارتی، تأخیر در اتصال به شبکه و مخالفت‌های محلی، سال‌ها طول بکشد.[4]

در مقابل، شرکای خارجی با سرعتی بی‌سابقه در حال حرکت هستند. برخی از کشورهای حاشیه خلیج فارس «مناطق اقتصادی هوش مصنوعی» اختصاصی را با تخصیص انرژی از پیش تأیید شده و سرمایه‌گذاری‌های هنگفت در فناوری‌های خنک‌سازی مایع، که برای سیلیکون نسل بعدی ضروری است، پیشنهاد کرده‌اند.

دولت آمریکا در حال بررسی اقدامات متقابل است، از جمله تسریع در صدور مجوز برای مراکز داده داخلی و محدودیت‌های احتمالی در مورد اینکه شرکت‌های آمریکایی در کجا می‌توانند انواع خاصی از تراشه‌های پیشرفته هوش مصنوعی را مستقر کنند. با این حال، سیاست‌گذاران با یک تعادل ظریف روبرو هستند: محدودیت‌های بیش از حد تهاجمی می‌تواند نوآوری هوش مصنوعی را به سادگی به سمت رقبای خارجی سوق دهد، در حالی که عدم اقدام می‌تواند منجر به از دست دادن کنترل آمریکا بر ستون فقرات فیزیکی انقلاب هوش مصنوعی شود.[1][3]