جاش کِر هدف رکورد جهانی مایل ۲۷ ساله را پس از بازگشت پیروزمندانه از مصدومیت دنبال می‌کند

جاش کِر، ورزشکار بریتانیایی، یک شکست تهدیدکننده شغلی را به سکوی پرتابی برای جاه‌طلبی‌های تاریخی تبدیل کرده است. این مدال‌آور المپیک ۲۸ ساله، که به طور کامل از پارگی شدید عضله ساق پا که فصل ۲۰۲۵ او را مختل کرده بود، بهبود یافته است، قصد خود را برای شکستن رکورد جهانی مایل مردان در مسابقات «لیگ الماس لندن» در ۱۸ جولای اعلام کرد.[1][2]

هدف او یکی از معتبرترین و سرسخت‌ترین نشانه‌ها در کل دو و میدانی است: رکورد افسانه‌ای ۳:۴۳.۱۳ هیثم ال‌گروج مراکشی که در سال ۱۹۹۹ در رم ثبت شد. این رکورد برای بیش از یک ربع قرن در برابر ظهور فناوری‌های پیشرفته کفش، سطوح بهینه‌سازی شده پیست و نسل‌های مختلف مدعیان نخبه مقاومت کرده است.[2][4][5]

تلاش کِر برای شکستن این رکورد، اوج یک بازگشت جسمی و ذهنی طاقت‌فرسا است. تنها ده ماه پیش، دفاع او از عنوان قهرمانی جهان در ۱۵۰۰ متر در توکیو با یک اتفاق ناگوار به پایان رسید؛ او در میانه فینال دچار پارگی شدید عضله ساق پا شد. این مصدومیت او را مجبور کرد تا پیست را ترک کرده و وارد یک برنامه توانبخشی شش ماهه سخت شود.[1][2][3]

روند توانبخشی دقیق اوایل سال جاری نتیجه داد. کِر با کسب مدال طلای ۳۰۰۰ متر داخل سالن در لهستان، بازگشت خود را به صحنه جهانی اعلام کرد و سومین عنوان جهانی خود را به دست آورد و ثابت کرد که ساق پای او می‌تواند بار دیگر فشار سطح قهرمانی را تحمل کند.[2][4][6]

با بازیابی کامل سلامتی و عدم برگزاری مسابقات جهانی دو و میدانی در فضای باز در سال ۲۰۲۶، کِر و تیم مربیگری او یک فرصت نادر را تشخیص دادند. دوندگان نخبه مسافت‌های میانی معمولاً تابستان‌های خود را صرف اوج‌گیری برای مسابقات تاکتیکی و قهرمانی می‌کنند که اغلب مانع از تلاش‌های تمام‌عیار برای ثبت زمان می‌شود. با این حال، امسال کِر این امتیاز را دارد که یک بلوک تمرینی کامل را به طور خاص به رکورد مایل اختصاص دهد.[1][3][5]

کِر به خبرنگاران گفت: «این یک هدف بزرگ در دوران حرفه‌ای من بوده است. این یکی از قدیمی‌ترین رکوردهای جهانی در پیست است و فکر می‌کنم یکی از مهم‌ترین‌ها باشد. این رکورد در برابر آزمون زمان ایستاده و شایسته احترام زیادی است.»[1][2]

کِر در حال حاضر رکورد بریتانیا در مایل را با بهترین رکورد شخصی ۳:۴۵.۳۴ در اختیار دارد، زمانی که او را در رده ششم فهرست جهانی تمام دوران قرار می‌دهد. برای پیشی گرفتن از ال‌گروج، او باید بیش از دو ثانیه از این زمان کم کند؛ که در دوهای مسافت میانی یک ابدیت محسوب می‌شود و نیاز به چهار دور متوالی زیر ۵۶ ثانیه دارد.[2][5][6]

با وجود محاسبات دلهره‌آور، تیم کِر سرشار از اعتماد به نفس است. مربیان او گزارش می‌دهند که معیارهای تمرینی پس از مصدومیت او، به ویژه ظرفیت هوازی و سرعت پایانی او در اواخر مسابقه، از اعدادی که قبل از مصدومیت توکیو ثبت کرده بود، فراتر رفته است. کِر توضیح داد: «با اعدادی که در تمرینات ثبت می‌کنیم، فکر می‌کنم امسال فرصت بسیار خوبی است تا یک تلاش واقعی داشته باشیم، بدون اینکه فرصت‌های دیگر را از دست بدهیم.»[2][3][5]

مسابقات دو و میدانی لندن صحنه ایده‌آلی را برای این تلاش فراهم می‌کند. پیست سریع در استادیوم لندن سابقه ثبت زمان‌های خیره‌کننده در مسافت‌های میانی را دارد و کِر از حمایت پرشور تماشاگران خانگی بهره‌مند خواهد شد. او گفت: «انجام این کار در مقابل تماشاگران بریتانیایی بسیار خاص خواهد بود. این کار سختی است، اما من واقعاً فکر می‌کنم که توانایی دنبال کردن این زمان‌ها را دارم.»[2][4][6]

انتظار می‌رود برگزارکنندگان مسابقه از فناوری «ویولایت» (Wavelight) – یک سیستم چراغ‌های LED برای تعیین سرعت در امتداد ریل – استفاده کنند و دوندگان سرعتی نخبه را برای هدایت کِر در ۱۲۰۰ متر حیاتی اول تأمین کنند. اگر تعیین سرعت دقیق باشد، ۴۰۰ متر پایانی به اراده محض کِر و انعطاف‌پذیری ساق پای جراحی شده او بستگی خواهد داشت.[3][4][5]

فراتر از لیگ الماس، تلاش برای رکورد جهانی به عنوان یک آماده‌سازی نهایی با ریسک بالا برای جاه‌طلبی‌های گسترده‌تر تابستانی کِر عمل می‌کند. دو هفته پس از مسابقه لندن، او به دنبال کسب مدال طلای بازی‌های کشورهای مشترک‌المنافع در خاک خود خواهد بود و قصد دارد عنوان مهم دیگری را به کارنامه خود اضافه کند.[2][6]

برای ورزش دو و میدانی، مسیر کِر از یک مصدومیت ویرانگر در میانه مسابقه تا حمله مطمئن به یک رکورد جهانی ۲۷ ساله، یک روایت جذاب از استقامت است. چه او مانع ۳:۴۳ را بشکند و چه با فاصله کمی شکست بخورد، بازگشت پیروزمندانه او به پیست، جایگاه او را به عنوان یکی از انعطاف‌پذیرترین رقبای نسل خود تثبیت کرده است.[1][4][5]