کالیفرنیا لایحه «توقف نابودی بازی‌ها» را تصویب کرد؛ الزام به امکان بازی آفلاین برای عناوین رها شده

خرید یک بازی ویدیویی قبلاً به این معنی بود که شما برای همیشه مالک آن هستید، با کارتریج‌ها و دیسک‌های فیزیکی که برای دهه‌ها با خیال راحت روی قفسه می‌نشستند. امروز، چشم‌انداز مالکیت دیجیتال بسیار ناپایدارتر است. تصمیم ناگهانی یک ناشر برای خاموش کردن یک سرور مرکزی می‌تواند یک خرید ۷۰ دلاری را یک شبه محو کند و دنیای دیجیتال مورد علاقه را به کدی کاملاً غیرقابل بازی تبدیل کند [۱]. سال‌هاست که بازیکنان هیچ راه قانونی برای جبران زمانی که سرگرمی خریداری شده‌شان به سادگی تبخیر می‌شد، نداشتند. اما یک پیروزی قانونی مهم در کالیفرنیا در حال بازنویسی اساسی قوانین مالکیت دیجیتال است و تضمین می‌کند که بازی‌هایی که بازیکنان می‌خرند، بیشتر از سرورهای شرکتی که میزبان آن‌ها هستند، عمر خواهند کرد [۱، ۷].[1][7]

در اوایل ژوئیه ۲۰۲۶، قانون‌گذاران کالیفرنیا «قانون حفاظت از بازی‌های ما» (Protect Our Games Act) را تصویب کردند، یک لایحه حقوق مصرف‌کننده پیشگام که توسط جنبش جهانی «توقف نابودی بازی‌ها» حمایت می‌شد [۱]. این قانون ناشران را ملزم می‌کند که برای هر بازی ویدیویی خریداری شده که پس از ژانویه ۲۰۲۷ منتشر می‌شود، یک «برنامه پایان عمر» مشخص ارائه دهند [۱]. این اولین باری است که یک نهاد دولتی بزرگ، تغییر رویکرد صنعت به سمت در نظر گرفتن بازی‌های ویدیویی به عنوان مجوزهای موقت و قابل لغو، به جای کالاهای دائمی، را به چالش می‌کشد. تصویب این لایحه یک پیروزی عظیم برای حامیان مصرف‌کننده است که سال‌ها استدلال می‌کردند اگر محصولی را خریداری می‌کنید، نباید دارای یک کلید کشتار شرکتی باشد [۱، ۸].[1][8]

بر اساس چارچوب قانون جدید، هنگامی که یک ناشر تصمیم می‌گیرد که ادامه پشتیبانی رسمی از یک بازی وابسته به آنلاین از نظر مالی دیگر مقرون به صرفه نیست، از نظر قانونی ملزم است که نرم‌افزار را در «وضعیت عملکردی معقولی» باقی بگذارد [۱، ۸]. در عمل، این می‌تواند به معنای انتشار یک پچ نرم‌افزاری نهایی برای فعال کردن گیم‌پلی تک‌نفره آفلاین، یا ارائه ابزارهای شبکه‌ای لازم برای میزبانی سرورهای خصوصی توسط خود جامعه بازیکنان باشد [۱، ۸]. هدف این نیست که شرکت‌ها مجبور شوند برای همیشه هزینه نگهداری سرور را بپردازند، بلکه اطمینان از این است که محصول اصلی برای افرادی که هزینه آن را پرداخت کرده‌اند، قابل دسترسی باقی بماند.[1][8]

این نقطه عطف قانونی در یک لحظه بسیار آشفته برای صنعت گسترده‌تر بازی‌های ویدیویی فرا می‌رسد، که این حفاظت‌ها را حیاتی‌تر می‌کند. ناشران بزرگ در حال حاضر درگیر اقدامات تهاجمی برای کاهش هزینه‌ها هستند و تهدید ناپدید شدن کامل بازی‌ها هرگز تا این حد بالا نبوده است [۳، ۴]. پس از یک دوره گسترش ناپایدار در دوران پاندمی، این صنعت در حال تجربه یک انقباض شدید است، با از دست دادن شغل هزاران توسعه‌دهنده و لغو بی‌سروصدای پروژه‌های برجسته متعدد قبل از اینکه حتی نور روز را ببینند [۳، ۵].[3][4][5]

مقیاس این انقباض در اواخر ژوئن و اوایل ژوئیه ۲۰۲۶، زمانی که گزارش‌هایی مبنی بر بررسی تعطیلی یا واگذاری تا پنج استودیوی داخلی توسط بخش ایکس‌باکس مایکروسافت منتشر شد، برجسته شد [۳، ۴]. توسعه‌دهندگان تحسین‌شده‌ای از جمله آرکین لیون (Arkane Lyon)، آندد لبز (Undead Labs) و نینجا تئوری (Ninja Theory) بنا بر گزارش‌ها با آینده‌ای نامشخص روبرو هستند، زیرا مایکروسافت تلاش می‌کند بودجه‌های متورم را مهار کند [۳، ۴، ۵]. همزمان، سونی نیز عقب‌نشینی استراتژیک خود را اعلام کرده و تمرکز خود را بر انحصاری‌های اصلی کنسول متمرکز کرده و سرعت انتشار نسخه‌های PC را کاهش داده تا درآمد سخت‌افزاری فوری را به حداکثر برساند [۶].[3][4][5][6]

همانطور که ناشران کمربندهای خود را محکم می‌کنند و عناوین سرویس زنده کم‌بازده را برای صرفه‌جویی در هزینه زودتر از موعد خاموش می‌کنند، مصرف‌کنندگان به طور فزاینده‌ای ضرر می‌کنند. هنگامی که یک استودیو تعطیل می‌شود یا یک پروژه شکست مالی محسوب می‌شود، سرورها اغلب اولین چیزهایی هستند که از بین می‌روند. لایحه کالیفرنیا به عنوان یک محافظ به موقع و ضروری در برابر این انقباض در سطح صنعت عمل می‌کند و تضمین می‌کند که کاهش هزینه‌های شرکتی منجر به نابودی دائمی هنر دیجیتال و سرمایه‌گذاری‌های مصرف‌کننده نشود [۱، ۳].[1][3]

کاتالیزور اصلی این انقلاب قانونی، خاموش شدن بسیار بحث‌برانگیز بازی The Crew از یوبی‌سافت در سال ۲۰۲۴ بود [۱، ۸]. با وجود اینکه این بازی عمدتاً یک بازی مسابقه‌ای تک‌نفره بود، به گونه‌ای مهندسی شده بود که برای عملکرد به اتصال دائمی اینترنت نیاز داشت [۸]. هنگامی که یوبی‌سافت اتصال سرورهای بازی را قطع کرد، نرم‌افزار برای میلیون‌ها خریدار کاملاً غیرقابل بازی شد و این امر باعث شد تا راس اسکات (Ross Scott)، یوتیوبر و حامی مصرف‌کننده، کمپین «توقف نابودی بازی‌ها» را راه‌اندازی کند [۱، ۸]. جسارت محض نابود کردن یک بازی خریداری شده که یک دهه از عمر آن می‌گذشت، جامعه جهانی بازی را تحت تأثیر قرار داد.[1][8]

آنچه به عنوان یک ویدیوی ویروسی پرشور آغاز شد، به سرعت به یک تلاش لابی‌گری جهانی پیچیده و بسیار سازمان‌یافته تبدیل شد [۸]. این جنبش یک «ابتکار شهروندان اروپایی» را راه‌اندازی کرد که تقریباً ۱.۳ میلیون امضا در سراسر قاره جمع‌آوری کرد و کمیسیون اروپا را مجبور کرد تا به طور رسمی قانونی بودن نابودی بازی‌ها را تحت قانون آتی «عدالت دیجیتال» بررسی کند [۲، ۸]. این کمپین همچنین چالش‌های قانونی را در فرانسه رهبری کرد و به دولت بریتانیا دادخواست داد، و یک نارضایتی اینترنتی خاص را به یک موضوع سیاسی جریان اصلی در مورد حقوق مصرف‌کننده دیجیتال تبدیل کرد [۲، ۸].[2][8]

در ایالات متحده، این کمپین یک میدان نبرد قانونی منحصر به فرد و حاصلخیز در کالیفرنیا پیدا کرد [۱]. این ایالت قبلاً با لایحه مجمع ۲۴۲۶ در سال ۲۰۲۴، زیرساخت حیاتی برای حقوق مصرف‌کننده دیجیتال را فراهم کرده بود [۷]. آن قانون بنیادی، فروشگاه‌های دیجیتال را مجبور کرد که به صراحت به خریداران اعلام کنند که آن‌ها فقط در حال خرید یک «مجوز» قابل لغو هستند و نه مالکیت نامحدود یک کالای دیجیتال [۷]. با مجبور کردن شرکت‌ها به اعتراف به اینکه مصرف‌کنندگان در واقع مالک فیلم‌ها، موسیقی و بازی‌های دیجیتال خود نیستند، AB 2426 زمینه را برای بحث گسترده‌تری در مورد حقوق پس از خرید فراهم کرد.[1][7]

قانون حفاظت از بازی‌های ما در سال ۲۰۲۶، گام طبیعی و ضروری بعدی را برمی‌دارد: مطالبه عملکرد واقعی و پایدار زمانی که آن مجوزهای دیجیتال به ناچار منقضی می‌شوند [۱]. با این حال، اجرای یک برنامه پایان عمر به ندرت به سادگی فشار دادن یک کلید یا تغییر چند خط کد است. واقعیت فنی توسعه بازی‌های مدرن یک مانع مهم برای انطباق ایجاد می‌کند، مانعی که ناشران هنگام لابی‌گری علیه چنین قوانینی به سرعت آن را برجسته می‌کنند و استدلال می‌کنند که این قانون اساساً نحوه عملکرد نرم‌افزار مدرن را اشتباه درک می‌کند.[1]

بازی‌های ویدیویی مدرن به طور عمیق و پیچیده‌ای با زیرساخت‌های ابری در هم تنیده شده‌اند. ویژگی‌های اصلی مانند تطبیق بازیکنان (matchmaking)، ردیابی پیشرفت، سیستم‌های ضد تقلب و مدیریت حقوق دیجیتال (DRM) اغلب به طور کامل توسط سرورهای راه دور مدیریت می‌شوند تا سخت‌افزار محلی [۸]. جدا کردن یک بازی از این سیستم‌های ابری عمیقاً یکپارچه، نیاز به زمان مهندسی اختصاصی، منابع مالی و تست تضمین کیفیت گسترده دارد—سرمایه‌گذاری‌هایی که شرکت‌ها تمایلی به انجام آن‌ها برای محصولی که دیگر درآمد فعال ایجاد نمی‌کند، ندارند.[8]

سازمان‌های تجاری که نماینده بزرگترین ناشران صنعت هستند، به طور مداوم استدلال کرده‌اند که مجبور کردن توسعه‌دهندگان به مهندسی قابلیت‌های سرور خصوصی یا حالت‌های آفلاین برای بازی‌های در حال مرگ، یک بار مالی غیرمنطقی است [۴، ۸]. آن‌ها معتقدند که بازی‌های سرویس زنده، خدمات پویا و مستمری هستند نه محصولات ایستا، و الزام به مهندسی پایان عمر، نوآوری را خفه کرده و استودیوها را از ریسک کردن در پروژه‌های چندنفره جاه‌طلبانه، به ویژه در طول رکود اقتصادی فعلی، دلسرد خواهد کرد.[4][8]

جالب اینجاست که خود جامعه توسعه‌دهندگان تا حد زیادی از بازوی نشر شرکتی در این موضوع جدا هستند. بسیاری از توسعه‌دهندگان و مهندسان نرم‌افزار فردی به شدت از ابتکار «توقف نابودی بازی‌ها» حمایت می‌کنند. سازندگان به شدت می‌خواهند هنرشان حفظ، مطالعه و برای نسل‌های آینده قابل دسترسی باشد، نه اینکه به دلیل خاموش شدن سرور از بین برود [۸]. تنش تقریباً به طور کامل در اتاق هیئت مدیره شرکت‌ها متمرکز است و حول محور سؤال مالی می‌چرخد که چه کسی هزینه پچ نهایی حفظ و نگهداری را زمانی که یک بازی به پایان عمر تجاری خود می‌رسد، پرداخت می‌کند.[8]

از آنجایی که کالیفرنیا یکی از بزرگترین و سودآورترین بازارهای سرگرمی در جهان است، بسیار بعید است که ناشران نسخه‌های «فقط برای کالیفرنیا» از بازی‌های خود را برای انطباق با قانون جدید توسعه دهند. این قانون، بسیار شبیه به استانداردهای سختگیرانه انتشار خودرو در این ایالت، در موقعیتی منحصر به فرد قرار دارد که به استاندارد جهانی بالفعل برای صنعت بازی‌های ویدیویی تبدیل شود و یک تغییر اساسی در نحوه معماری بازی‌ها از روز اول را تحمیل کند [۱، ۲].[1][2]

در حالی که سؤالات مهمی در مورد اینکه تنظیم‌کنندگان ایالتی چگونه «وضعیت عملکردی معقول» را به طور دقیق تعریف خواهند کرد و آیا عناوین رایگان در نهایت با بررسی مشابهی روبرو خواهند شد، باقی می‌ماند، تصویب این لایحه نشان‌دهنده یک تغییر تاریخی در توازن قدرت است [۱، ۸]. این قانون تضمین می‌کند که دنیاهای دیجیتالی که بازیکنان امروز زمان، اشتیاق و پول خود را در آن‌ها سرمایه‌گذاری می‌کنند، مدت‌ها پس از عبور طوفان‌های مالی فعلی صنعت، قابل بازی و حفظ خواهند ماند.[1][8]