کره جنوبی از طرح ۱.۳ تریلیون دلاری برای دو برابر کردن ظرفیت DRAM و تقویت هوش مصنوعی فیزیکی رونمایی کرد

کره جنوبی رسماً گران‌ترین طرح صنعتی تاریخ خود را آغاز کرده است: یک برنامه سرمایه‌گذاری مشترک ۱.۳ تریلیون دلاری دولتی-خصوصی که برای دو برابر کردن ظرفیت تولید حافظه دسترسی تصادفی دینامیک (DRAM) کشور تا سال ۲۰۳۲ طراحی شده است. «استراتژی ملی سیلیکون هوش مصنوعی فیزیکی» که روز یکشنبه توسط رئیس‌جمهور یون سوک یول در سئول اعلام شد، با هدف تثبیت تسلط مطلق این کشور در سخت‌افزار مورد نیاز برای نسل بعدی هوش مصنوعی است.[1][3]

این بودجه، که ترکیبی از یارانه‌های مستقیم دولتی، معافیت‌های مالیاتی بزرگ شرکتی، و هزینه‌های سرمایه‌ای متعهد شده از سوی غول‌های فناوری مانند سامسونگ الکترونیکس و SK Hynix است، مگا-خوشه نیمه‌رسانای موجود یونگین در جنوب پایتخت را به طور چشمگیری گسترش خواهد داد. این طرح ساخت ۱۴ کارخانه تولید پیشرفته جدید و یک مرکز تحقیقاتی اختصاصی برای حافظه با پهنای باند بالا (HBM) و معماری‌های DRAM کم‌مصرف را تأمین مالی خواهد کرد.[2]

این چرخش استراتژیک به طور خاص «هوش مصنوعی فیزیکی» را هدف قرار می‌دهد—ادغام مدل‌های پیشرفته هوش مصنوعی در سیستم‌های تجسم‌یافته مانند ربات‌های انسان‌نما، وسایل نقلیه خودران، و پهپادهای تولید هوشمند. برخلاف مدل‌های زبان بزرگ مبتنی بر ابر، هوش مصنوعی فیزیکی برای پیمایش ایمن در دنیای واقعی به پردازش فوری و روی دستگاه نیاز دارد، که مستلزم مقادیر بی‌سابقه‌ای از حافظه پرسرعت و کم‌مصرف است که زنجیره‌های تأمین فعلی قادر به پشتیبانی آن نیستند.[4]

بازارهای مالی به سرعت به این اعلامیه واکنش نشان دادند. سهام سامسونگ و SK Hynix در معاملات اولیه آسیا افزایش یافت و شاخص گسترده‌تر KOSPI را به بالاترین سطح چند ماهه رساند. تحلیلگران خاطرنشان می‌کنند که در حالی که شرکت‌هایی مانند Nvidia و AMD تراشه‌های منطقی را برای محاسبه الگوریتم‌های هوش مصنوعی طراحی می‌کنند، این پردازنده‌ها برای عملکرد کارآمد کاملاً به تراشه‌های حافظه تخصصی که کره جنوبی تولید می‌کند، وابسته هستند.[2][5]

این اقدام به طور گسترده به عنوان تشدید قاطع در مسابقه جهانی تسلیحات نیمه‌رسانا تلقی می‌شود. در حالی که ایالات متحده، ژاپن و اتحادیه اروپا از طریق قوانین CHIPS خود میلیاردها دلار را صرف تولید تراشه‌های داخلی می‌کنند، کره جنوبی از انحصار تقریباً موجود خود در بخش حافظه استفاده می‌کند تا اطمینان حاصل کند که یک گره ضروری در زنجیره تأمین جهانی باقی می‌ماند و عملاً خود را از فشارهای تجاری ژئوپلیتیک مصون می‌دارد.[1]

در قلب نقشه راه فنی، تلاشی برای تجاری‌سازی نسل بعدی HBM4E و فناوری‌های پردازش درون حافظه (PIM) قرار دارد. معماری PIM اساساً نحوه کار رایانه‌ها را با ادغام منطق محاسباتی مستقیماً در داخل تراشه حافظه تغییر می‌دهد و انرژی و زمان هدر رفته برای جابجایی داده‌ها را به شدت کاهش می‌دهد—این یک نیاز حیاتی برای ربات‌های بدون سیم و با باتری است که در محیط‌های پیچیده کار می‌کنند.[4]

در سطح داخلی، دولت کره جنوبی پیش‌بینی می‌کند که این طرح طی دهه آینده تا ۳.۴ میلیون شغل مستقیم و غیرمستقیم ایجاد کند و اقتصاد ملی را احیا نماید. این برنامه شامل سرمایه‌گذاری‌های سنگین در دانشگاه‌های محلی برای سه برابر کردن نرخ فارغ‌التحصیلی سالانه مهندسان نیمه‌رسانا و دانشمندان مواد است تا کمبود مزمن استعداد که صنعت جهانی را درگیر کرده است، برطرف شود.[3]

با وجود تعهد مالی حیرت‌انگیز، اجرای این طرح نیازمند غلبه بر موانع لجستیکی قابل توجهی است. مگا-خوشه گسترش یافته به مقادیر عظیمی برق و آب نیاز دارد، که دولت را بر آن داشته تا ساخت دو راکتور هسته‌ای مدولار کوچک (SMRs) جدید و یک خط لوله نمک‌زدایی اختصاصی را تسریع بخشد تا کارخانه‌های تولید را بدون فشار بر منابع شهری محلی تغذیه کند.[1]

در صورت موفقیت، قمار ۱.۳ تریلیون دلاری نه تنها آینده اقتصادی کره جنوبی را تضمین می‌کند، بلکه سرعت ورود هوش مصنوعی فیزیکی به بازار مصرف را نیز تعیین خواهد کرد. سئول با تضمین عرضه ثابت و با حجم بالا از حافظه تخصصی، خود را به عنوان بستر اساسی که صنعت رباتیک خودران در دهه آینده بر روی آن ساخته خواهد شد، قرار می‌دهد.[4][5]