لیونل مسی پس از ۲۱ سال حضور در تیم ملی آرژانتین، از فوتبال ملی خداحافظی کرد

سرانجام آن لحظه فرا رسید، اما نه زیر نورافکن‌های یک استادیوم پر از تماشاگر، بلکه در یک پست آرام و کاملاً شخصی در شبکه‌های اجتماعی. لیونل مسی، معمار رنسانس مدرن فوتبال آرژانتین و شاید بزرگترین بازیکنی که تا به حال کفش به پا کرده است، رسماً در سن ۳۹ سالگی از وظایف ملی خداحافظی کرد.[2][4]

اعلامیه روز دوشنبه، پرونده یک دوران ملی شگفت‌انگیز ۲۱ ساله را می‌بندد. مسی در حالی تیم ملی را ترک می‌کند که رکورد ۲۰۷ بازی ملی با پیراهن نمادین آبی و سفید را به ثبت رسانده، ۱۲۵ گل به ثمر رسانده و میراثی را با یک قهرمانی جام جهانی و دو قهرمانی کوپا آمریکا تثبیت کرده است.[2][5]

این زمان‌بندی، بار عاطفی سنگینی را به دوش می‌کشد. تصمیم مسی تنها شش هفته پس از شکست دردناک ۱-۰ آرژانتین در وقت‌های اضافه مقابل اسپانیا در فینال جام جهانی ۲۰۲۶ گرفته شد. طبق بیانیه او، این مهاجم افسانه‌ای در واقع نامه خداحافظی خود را در ۲۱ ژوئن، تنها دو روز پس از آن باخت دلخراش در ورزشگاه مت‌لایف، پیش‌نویس کرده بود.[1][7]

اعلام این خبر به دلیل یک تراژدی عمیق شخصی به تعویق افتاد. خورخه مسی، پدر و مدیر برنامه‌های دیرینه او، در ۸ آگوست در سن ۶۸ سالگی درگذشت. مسی نوشت: «امروز، پس از اتفاقی که برای پدرم افتاد، حتی بیشتر از قبل به این تصمیم متقاعد شده‌ام.» او به این ترتیب فشار عاطفی محض ماه گذشته را آشکار کرد.[5][7]

این بیانیه نگاهی خام و بدون فیلتر به ذهن بازیکنی بود که انتظارات یک ملت شیفته فوتبال را برای دو دهه بر دوش کشید. او با میلیون‌ها دنبال‌کننده‌اش به اشتراک گذاشت: «این تصمیمی بود که درد داشت و هنوز هم از درون آزارم می‌دهد، اما می‌فهمم که این لحظه مناسب است.»[2][5]

مسی خطاب به هواداران آرژانتینی ادامه داد: «قسم می‌خورم که همیشه همه چیزم را دادم، نه فقط در این چند سال اخیر که همه چیز را بردیم، بلکه قبل از آن هم همینطور بود.» «من همیشه برای این پیراهن جنگیدم و همه چیزم را دادم تا برای شما شادی بیاورم و شما را مفتخر کنم که از طریق فوتبال آرژانتینی هستید.»[4][5]

کارنامه ملی او بنایی است برای درخشش پایدار و نسلی. فراتر از پیروزی آرامش‌بخش جام جهانی ۲۰۲۲ در قطر، مسی رکوردهای ملی آرژانتین را در تعداد بازی، گل و پاس گل در اختیار دارد. او همچنین به عنوان دومین گلزن برتر تاریخ فوتبال ملی مردان، تنها پس از رقیب دیرینه‌اش کریستیانو رونالدو، تیم ملی را ترک می‌کند.[2][5]

مسیر رسیدن به این نقطه به طرز مشهوری پرفراز و نشیب بود. یک دهه پیش، پس از شکست ویرانگر در ضربات پنالتی مقابل شیلی در فینال کوپا آمریکا ۲۰۱۶، مسیِ شکست‌خورده برای مدت کوتاهی از تیم ملی خداحافظی کرد. او چند هفته بعد از تصمیم خود برگشت، زیرا نتوانست پیراهن ملی را رها کند، و در نهایت آرژانتین را از بیابان به یک دوران طلایی تاریخی هدایت کرد.[2][6]

در حالی که فصل ملی او به طور قطعی بسته شده است، دوران باشگاهی مسی ادامه دارد. او تا سال ۲۰۲۸ تحت قرارداد با اینتر میامی در لیگ برتر فوتبال (MLS) باقی می‌ماند، جایی که اخیراً با به ثمر رساندن چهار گل در یک مسابقه مقابل سی‌اف مونترال، کیفیت پایدار خود را به نمایش گذاشت.[3][6]

برای فدراسیون فوتبال آرژانتین، تمرکز اکنون به یک واقعیت دلهره‌آور معطوف می‌شود: مدیریت صحنه جهانی بدون طلسم خود. مسی با واگذاری رسمی مشعل به نسل بعدی، خاطرنشان کرد: «من دیگر چیزی برای ارائه ندارم و علاوه بر این، بازیکنان جوان بزرگی در حال ظهور هستند که شایسته حضور در اینجا هستند.»[3][4]

در حالی که دنیای فوتبال این خبر را هضم می‌کند، تصویر نهایی مسی با پیراهن آرژانتین، تصویر کاپیتانی خواهد بود که تمام توان خود را خالی کرد، اگرچه در سال ۲۰۲۶ کمی از رسیدن به یک پایان افسانه‌ای پیاپی بازماند، اما میراثی از خود به جا گذاشت که احتمالاً از همه ما بیشتر عمر خواهد کرد. او در پایان گفت: «حالا من فقط یکی از شما خواهم بود. تشویق و حمایت از بیرون.»[2][4]