مطالعه‌ای بزرگ در سوئد: عفونت‌های مادرزادی خطر اوتیسم را سه برابر می‌کنند

مادران باردار اکنون تصویر روشن‌تری از این موضوع دارند که چگونه بیماری‌های خاص و قابل‌پیشگیری در دوران بارداری، آینده شناختی فرزندشان را شکل می‌دهند. تحلیل جامع ۳.۷ میلیون تولد در سوئد ثابت کرده است که عفونت‌های نادر مادرزادی - به‌ویژه آن‌هایی که قادر به عبور از جفت هستند - احتمال ابتلای کودک به اوتیسم را سه برابر می‌کنند.

این یافته‌ها که این هفته در نشریه JAMA Pediatrics منتشر شده، نگاه ما به مراقبت‌های دوران بارداری را از احتیاط‌های کلی به سوی پیشگیری‌های هدفمند تغییر می‌دهد و به والدین دلایلی عملی می‌دهد تا بهداشت و واکسیناسیون را قبل و در طول بارداری در اولویت قرار دهند.[1]

این پژوهش بر گروه خاصی از عوامل بیماری‌زا تمرکز دارد که در علم پزشکی با نام عفونت‌های TORCH شناخته می‌شوند. این کلمه اختصاری شامل توکسوپلاسموز، سایر عفونت‌ها (مانند سیفلیس، آبله‌مرغان، اوریون، پاروویروس و اچ‌آی‌وی)، سرخجه، سیتومگالوویروس (CMV) و هرپس سیمپلکس (تبخال) است.

برخلاف سرماخوردگی ساده یا آنفولانزای فصلی، این ویروس‌ها و انگل‌های خاص توانایی بیولوژیکی عجیبی برای عبور از سد جفتی و آلوده کردن مستقیم جنین در حال رشد دارند و در مراحل حساس شکل‌گیری اولیه مغز اختلال ایجاد می‌کنند. از آنجا که این عوامل با دور زدن سیستم ایمنی مادر به رحم می‌رسند، تاثیرشان بر ساختار مغز جنین می‌تواند بسیار عمیق باشد و به همین دلیل، نقطه تمرکز مهمی در تحقیقات مامایی به شمار می‌روند.[2][3]

برای درک تاثیر واقعی این عفونت‌ها، پژوهشگران موسسه کارولینسکا (Karolinska Institutet) سوابق بهداشتی و آموزشی ۳,۶۶۶,۰۰۲ نفر را که بین سال‌های ۱۹۸۷ تا ۲۰۲۱ در سوئد متولد شده بودند، بررسی کردند. در میان این گروه عظیم و چند دهه‌ای، آن‌ها ۹۷۵ کودک را شناسایی کردند که در سال اول زندگی‌شان ابتلا به عفونت مادرزادی TORCH در آن‌ها تشخیص داده شده بود.

با پیگیری وضعیت این افراد تا سه دهه، تیم علمی توانست مسیرهای رشد عصبی درازمدت را با شفافیتی بی‌سابقه مشاهده کند و با عبور از سلامت کوتاه‌مدت نوزاد، پیامدهای شناختی در طول زندگی را ترسیم نماید.[1][5]

داده‌ها تفاوت‌های چشمگیری را میان کودکان در معرض عفونت و سایر کودکان نشان داد. احتمال تشخیص اوتیسم در دوران کودکی یا نوجوانی برای کسانی که با عفونت TORCH متولد شده بودند، ۳.۱ برابر بیشتر بود. خطر ناتوانی ذهنی حتی از این هم بارزتر بود و به ۷.۲۲ برابر بیشتر از جمعیت عمومی می‌رسید.

برای ناتوانی‌های ذهنی شدید تا عمیق، این خطر به شدت افزایش یافت و برای کودکانی که در رحم مادر به این عفونت‌های خاص مبتلا شده بودند، تا ۳۰ برابر بیشتر شد. این اعداد نشان‌دهنده برخی از قوی‌ترین عوامل خطر محیطی هستند که تاکنون برای این شرایط رشد عصبی اندازه‌گیری شده‌اند.[1][2]

رنه گاردنر (Reneé Gardner)، پژوهشگر دپارتمان بهداشت عمومی جهانی در موسسه کارولینسکا، خاطرنشان کرد: «باید تاکید کنیم که انتقال این عفونت‌ها از مادر به کودک اتفاقی غیرمعمول است. آن‌ها بخش بسیار کوچکی از کل موارد اوتیسم در جامعه را تشکیل می‌دهند، اما برای کودکانی که واقعا درگیر می‌شوند، شاهد افزایش واضح خطر ابتلا به اوتیسم و ناتوانی ذهنی هستیم.» گفته‌های او بر ایجاد تعادل میان هوشیاری فردی و نگاه کلان در سطح جامعه تاکید دارد.[3][5]

در واقع، ردپای این عفونت‌ها در سطح کل جامعه بسیار ناچیز است. پژوهشگران تخمین می‌زنند که عفونت‌های مادرزادی TORCH تنها ۰.۰۳۴ درصد از کل موارد اوتیسم در سوئد و حدود ۱.۲ درصد از موارد ناتوانی ذهنی شدید را شامل می‌شوند. با این حال، برای خانواده‌هایی که درگیر این موضوع می‌شوند، خطرات غیرقابل‌انکار است: تقریبا از هر پنج نوزادی که با عفونت TORCH متولد می‌شوند، یک نفر ممکن است در نهایت به اوتیسم مبتلا شود.

همین موضوع، مداخله زودهنگام و غربالگری‌های رشد هدفمند را برای این گروه خاص از کودکان بسیار حیاتی می‌سازد. این نرخ بالای تبدیل فردی همان چیزی است که این یافته‌ها را برای پزشکان اطفالی که نوزادان در معرض خطر را تحت نظر دارند، از نظر بالینی بسیار پراهمیت می‌کند.[2]

یکی از قوی‌ترین ویژگی‌های این مطالعه، استفاده از مقایسه خواهر و برادرهاست. با مقایسه مستقیم کودکان مبتلا با خواهران و برادران سالم آن‌ها، پژوهشگران توانستند عوامل ژنتیکی یا محیطی مشترک را به عنوان علت اصلی تفاوت‌های رشد عصبی رد کنند.

خطرات بالا در این مدل‌های مقایسه‌ای همچنان پابرجا بود، که به شدت نشان می‌دهد خود عفونت‌ها - و نه سابقه پزشکی گسترده‌تر خانواده یا وضعیت اقتصادی-اجتماعی آن‌ها - عامل تغییرات مشاهده‌شده در رشد مغز هستند. این دقت روش‌شناختی، متغیرهای مخدوش‌کننده‌ای را که اغلب مطالعات بهداشتی مشاهده‌ای را دچار مشکل می‌کنند، از بین می‌برد.[1][2]

سیتومگالوویروس (CMV) به عنوان شایع‌ترین مقصر در این داده‌ها ظاهر شد و تقریبا نیمی - یعنی ۴۹.۹ درصد - از عفونت‌های TORCH ردیابی‌شده در این مطالعه را به خود اختصاص داد. CMV اغلب در بزرگسالان سالم کاملا بدون علامت است و همین امر آن را به یک تهدید خاموش در دوران بارداری تبدیل می‌کند.

این ویروس معمولا از طریق تماس با بزاق یا ادرار کودکان خردسال منتقل می‌شود، که این موضوع اهمیت حیاتی شستشوی دقیق دست‌ها را برای مادران بارداری که کودک نوپایی در خانه دارند یا در مهدکودک‌ها کار می‌کنند، برجسته می‌سازد. تغییرات رفتاری ساده، مانند استفاده نکردن از ظروف مشترک یا نبوسیدن لب‌های کودکان نوپا، می‌تواند انتقال ویروس را به شدت کاهش دهد.[2][5]

فراتر از تشخیص‌های بالینی اوتیسم یا ناتوانی ذهنی، این عفونت‌ها تاثیر قابل‌اندازه‌گیری بر عملکرد شناختی عمومی نیز بر جای گذاشتند. نوجوانانی که در رحم مادر در معرض عفونت‌های TORCH قرار گرفته بودند، حتی آن‌هایی که به اختلال رشد عصبی رسمی مبتلا نشدند، در سن ۱۶ سالگی در نمرات استاندارد مدرسه به طور متوسط ۱.۵ نمره کمتر از همسالان سالم خود کسب کردند. این افت تحصیلی ظریف اما مداوم نشان می‌دهد که واکنش التهابی به این عوامل بیماری‌زا می‌تواند رشد مغز را در طیفی از شدت‌های مختلف تغییر دهد.[1][2]

برای خانواده‌هایی که در انتظار فرزند هستند، این بینش‌ها مستقیما به عادات روزانه و برنامه‌ریزی‌های پزشکی تبدیل می‌شوند. خطر توکسوپلاسموز را می‌توان با پرهیز از خوردن گوشت نیم‌پز و سپردن وظیفه تمیز کردن خاک گربه به یکی دیگر از اعضای خانواده کاهش داد. سرخجه از طریق واکسن استاندارد MMR که قبل از بارداری تزریق می‌شود، کاملا قابل پیشگیری است.

در حالی که پژوهشگران همچنان در حال گره‌گشایی از شبکه پیچیده رشد مغز جنین هستند، این مطالعه ترس‌های انتزاعی دوران بارداری را به اقدامات پیشگیرانه ملموس و قابل‌مدیریت پیوند می‌زند و ثابت می‌کند که انتخاب‌های آگاهانه روزمره همچنان قوی‌ترین سپر دفاعی یک مادر است. با درک دقیق اینکه کدام عوامل بیماری‌زا تهدید محسوب می‌شوند، والدین می‌توانند انرژی خود را به جای اضطراب‌های کلی، بر پیشگیری‌های مبتنی بر شواهد متمرکز کنند.[5]