نرخ گرمایش جهانی به ۰٫۳۵ درجه سانتی‌گراد در هر دهه افزایش یافته است

گرمایش جهانی وارد مرحله‌ای با سرعت بسیار بالاتر شده و جدول زمانی اقدام بین‌المللی برای مقابله با تغییرات اقلیمی را به طور اساسی تغییر داده است. از سال ۲۰۱۵، دمای سطح زمین با نرخ نگران‌کننده ۰٫۳۵ درجه سانتی‌گراد در هر دهه در حال افزایش بوده است، که تقریباً دو برابر سرعت ثبت شده در نیم قرن گذشته است.

این تند شدن شدید منحنی دما به این معنی است که امواج گرمای شدید، گرم شدن اقیانوس‌ها و ذوب شدن یخ‌ها که در سال‌های اخیر مشاهده شده‌اند، صرفاً ناهنجاری‌های موقتی نیستند، بلکه نشانه‌هایی از یک سیستم اقلیمی هستند که بسیار سریع‌تر از مدل‌های قبلی، گرما را انباشته می‌کند.[1][4]

برای مشاهده واضح این شتاب، دانشمندان ابتدا مجبور بودند حجم عظیمی از نویز ذاتی در سیستم‌های آب و هوایی جهانی را حذف کنند. نوسانات طبیعی کوتاه‌مدت، مانند نوسان جنوبی ال‌نینو، فوران‌های آتشفشانی و چرخه خورشیدی ۱۱ ساله، به طور مداوم میانگین دمای جهانی را سال به سال بالا و پایین می‌برند. این تغییرات طبیعی می‌توانند به طور موقت روند گرمایش زیربنایی ناشی از انسان را پنهان یا اغراق کنند و تشخیص تغییرات ساختاری در سیستم اقلیمی را برای اقلیم‌شناسان با قطعیت مطلق دشوار سازد.[2][3][6]

محققان با به کارگیری یک روش پیشرفته کاهش نویز بر روی پنج مجموعه داده اصلی دمای جهانی – از جمله داده‌های نگهداری شده توسط ناسا، NOAA و برکلی اِرث – با موفقیت این تأثیرات طبیعی سیاره‌ای را فیلتر کردند.

آنچه پس از هموارسازی داده‌ها باقی ماند، یک منحنی واضح و معنادار از نظر آماری بود که نشان می‌داد سیگنال گرمایش ناشی از انسان در حدود سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۴ به شدت تند شده و تا سال ۲۰۱۵ به یک روند غیرقابل انکار تبدیل شده است. این فرآیند فیلترینگ ثابت کرد که رشته اخیر دماهای جهانی رکوردشکن، ناشی از شتاب بنیادی در به دام انداختن گازهای گلخانه‌ای بوده، نه صرفاً یک فاز قوی ال‌نینو.[1][3][4][5][6]

این یافته‌ها که توسط محققان مؤسسه تحقیقات تأثیرات اقلیمی پوتسدام در مجله معتبر «نامه‌های تحقیقات ژئوفیزیکی» منتشر شده است، آنچه را که بسیاری از دانشمندان اقلیم با مشاهده آب و هوای شدید در سراسر جهان گمان می‌کردند، تأیید می‌کند.

تحلیل آماری به سطح اطمینان ۹۸ درصد دست یافت، به این معنی که این شتاب یک تغییر فیزیکی واقعی در عدم تعادل انرژی زمین است و نه یک مصنوع تصادفی از تغییرات داده. این سطح از اطمینان عملاً به بحث در مورد تغییر نرخ گرمایش پایان می‌دهد و تمرکز علمی را به سمت درک مکانیسم‌های دقیق هدایت‌کننده این افزایش سوق می‌دهد.[1][3][4][5][6]

بین سال‌های ۱۹۷۰ تا ۲۰۱۵، سیاره با نرخ نسبتاً ثابت و قابل پیش‌بینی، یعنی کمی کمتر از ۰٫۲ درجه سانتی‌گراد در هر دهه، گرم شد؛ سرعتی که مبنای بیشتر سیاست‌های اقلیمی مدرن و اهداف کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای را تشکیل می‌داد.

جهش ناگهانی به ۰٫۳۵ درجه سانتی‌گراد در هر دهه، سریع‌ترین گرمایش پایدار مشاهده شده از زمان شروع ثبت ابزاری در سال ۱۸۸۰ است. حتی پس از تنظیم داده‌ها برای در نظر گرفتن افزایش گرمای طبیعی شدید ناشی از رویدادهای اخیر ال‌نینو، دمای پایه زیربنایی به طور دائمی بالاتر رفته و انتظارات برای دهه آینده را بازنویسی کرده است.[1][3][4][5][6]

اینکه دقیقاً چه چیزی باعث این شتاب ناگهانی شده است، یک سؤال باز و مورد بحث داغ در جامعه علمی باقی مانده است. در حالی که مطالعه آماری به طور قطعی ثابت می‌کند که نرخ افزایش یافته است، علل فیزیکی خاص پشت این تغییر را مشخص نمی‌کند.

برخی محققان به کاهش اخیر انتشار دی‌اکسید گوگرد خنک‌کننده سیاره از سوی صنعت کشتیرانی جهانی اشاره می‌کنند، که قبلاً به عنوان یک سپر جوی بازتابنده عمل می‌کرد و بخشی از گرمایش ناشی از گازهای گلخانه‌ای را پنهان می‌ساخت، اگرچه سهم دقیق این اثر آئروسل همچنان به شدت مورد بحث است.[2][3][5][6]

پیامدهای این منحنی دمایی تندتر، فوری، شدید و برای دیپلماسی اقلیمی جهانی بسیار مخرب است. اگر نرخ ۰٫۳۵ درجه سانتی‌گراد در هر دهه ثابت بماند، جهان از آستانه حیاتی ۱٫۵ درجه سانتی‌گراد توافق پاریس برای گرمایش بلندمدت، بسیار قبل از سال ۲۰۳۰ عبور خواهد کرد، یعنی سال‌ها زودتر از پیش‌بینی‌های قبلی. این جدول زمانی شتاب‌یافته، پنجره زمانی سیاست‌گذاران و صنایع را برای اجرای گذارهای انرژی گسترده مورد نیاز برای تثبیت جو، به شدت کوتاه می‌کند.[1][2][4][6]

عبور از خط ۱٫۵ درجه سانتی‌گراد به معنای سقوط فوری تمدن بشری نیست، اما بودجه کربن باقی‌مانده را به شدت محدود کرده و شروع رویدادهای شدید آب و هوایی غیرقابل برگشت را تسریع می‌کند. مسیر دهه ۲۰۳۰ اکنون کاملاً به این بستگی دارد که انتشار سوخت‌های فسیلی جهانی با چه سرعتی می‌تواند به صفر مطلق برسد، زیرا سیستم اقلیمی زمین ثابت می‌کند که نسبت به غلظت‌های فعلی گازهای گلخانه‌ای بسیار حساس‌تر از میانگین‌های تاریخی است.[2][4][5][6]