نیروگاه هسته‌ای زاپوریژیا پس از قطع طولانی برق خارجی، به حد نهایی ذخیره دیزل ۱۰ روزه رسید

اکنون، اپراتورهای نیروگاه هسته‌ای زاپوریژیا و نیروهای نظامی مستقر در اطراف آن، یک بازه زمانی دقیق ۱۰ روزه در اختیار دارند تا یا خطوط برق خارجی را بازیابی کنند یا محموله‌های جدید دیزل را تأمین کنند؛ در غیر این صورت، ژنراتورهای اضطراری تأسیسات از کار خواهند افتاد. آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA) تأیید کرد که این نیروگاه بیش از یک هفته است که به طور کامل از شبکه برق اوکراین قطع شده و وابستگی مطلق به سیستم‌های پشتیبان را تحمیل کرده است.[1][2]

این تأسیسات که شش راکتور آب تحت فشار از نوع VVER-۱۰۰۰ را در خود جای داده است، برای پمپاژ آب از طریق هسته‌های راکتور و استخرهای سوخت مصرف‌شده، به برق دائمی نیاز دارد. بدون این مکانیزم خنک‌سازی فعال، گرمای پسماند می‌تواند مایع خنک‌کننده را تبخیر کند و به طور بالقوه منجر به ذوب شدن هسته شود. آخرین ارزیابی IAEA نشان می‌دهد که ذخایر دیزل موجود در محل، که ۲۰ ژنراتور اضطراری را برای فعال نگه داشتن سیستم‌های خنک‌کننده تغذیه می‌کنند، تقریباً در ۱۰ روز به پایان خواهند رسید.[1][3]

این هشتمین باری است که نیروگاه از زمان اشغال آن توسط نیروهای روسی در مارس ۲۰۲۲، دچار خاموشی کامل می‌شود. اگرچه هر شش راکتور در حال حاضر در وضعیت «خاموشی سرد» قرار دارند، اما همچنان به مدیریت حرارتی بدون وقفه نیاز دارند. اپراتورهای نیروگاه فعالانه در حال جیره‌بندی سوخت باقی‌مانده هستند تا پنجره عملیاتی را گسترش دهند، اما محدودیت‌های فیزیکی مخازن ذخیره‌سازی موجود در محل، یک ضرب‌الاجل سخت را برای مداخله تعیین می‌کند.[4][5]

رافائل ماریانو گروسی، مدیر کل IAEA، در آخرین به‌روزرسانی این آژانس اظهار داشت: «قطع کامل برق خارج از سایت، بار دیگر وضعیت شکننده و آسیب‌پذیر نیروگاه هسته‌ای زاپوریژیا را نشان می‌دهد.» گروسی تأکید کرد که اتکا به ژنراتورهای پشتیبان، یک استراتژی ایمنی پایدار برای بزرگترین تأسیسات هسته‌ای اروپا نیست.[1][6]

چالش عملیاتی فوری، قطع شدن خط اصلی برق ۷۵۰ کیلوولت (kV) و خط پشتیبان ۳۳۰ کیلوولت است که هر دو در جریان درگیری‌های نظامی اخیر آسیب دیده‌اند. تا زمانی که گلوله‌باران فعال در مجاورت کریدورهای انتقال ادامه دارد، تیم‌های تعمیراتی نمی‌توانند با خیال راحت به زیرساخت‌های آسیب‌دیده دسترسی پیدا کنند تا اتصال شبکه را دوباره برقرار سازند.[2][7]

محدودیت‌های لجستیکی، تأمین مجدد سوخت دیزل را پیچیده‌تر می‌کند. تحویل حجم مورد نیاز سوخت—که برای حفظ ژنراتورها بیش از ۱۵۰ تن در روز تخمین زده می‌شود—مستلزم عبور کاروان مداوم کامیون‌های تانکر از یک منطقه درگیری فعال است. IAEA بارها تأکید کرده است که ژنراتورهای اضطراری صرفاً به عنوان یک پل موقت برای بازیابی شبکه طراحی شده‌اند و معمولاً برای ۷۲ ساعت عملکرد مستقل رتبه‌بندی می‌شوند، نه به عنوان یک استراتژی عملیاتی چند هفته‌ای.[1][6]

ناظران بین‌المللی مستقر در نیروگاه گزارش می‌دهند که ژنراتورهای اضطراری در حال حاضر طبق طراحی خود کار می‌کنند و ۲.۲ مگاوات برق لازم برای حفظ عملکردهای ایمنی اولیه را تأمین می‌کنند. با این حال، استفاده طولانی‌مدت از این سیستم‌های پشتیبان، سایش مکانیکی ایجاد کرده و احتمال خرابی ژنراتور را افزایش می‌دهد، که با کاهش ذخیره سوخت، این خطر تشدید می‌شود.[3][4]

با نزدیک شدن به آستانه ۱۰ روزه، تمرکز کاملاً به امکان‌پذیری لجستیکی این مداخلات اضطراری معطوف می‌شود. ایمنی نیروگاه اکنون به توانایی فوری مقامات کنترل‌کننده بستگی دارد تا عبور ایمن را یا برای تیم‌های تعمیر برق جهت ترمیم خط ۷۵۰ کیلوولت، یا برای وسایل نقلیه حمل دیزل جهت پر کردن مجدد مخازن، قبل از اتمام آخرین ذخایر سیستم‌های پشتیبان، تضمین کنند.[1][2]