نفوذپذیری و نیروی بخار: فیزیک رطوبت که بقای ساختار دیوار را تعیین می‌کند

نشت هوا از طریق ساختار دیوار می‌تواند تا ۱۰۰ برابر بیشتر از بخار آبی که به آرامی از خود مصالح ساختمانی نفوذ می‌کند، رطوبت به داخل خانه منتقل کند. با این حال، هنگامی که صاحبان خانه و پیمانکاران در طول بازسازی دیوار را باز می‌کنند، معمولاً بر مورد دوم تمرکز کرده و برای ضدآب کردن خانه، ورق‌های پلاستیکی پلی‌اتیلن را منگنه می‌کنند. در بسیاری از مناطق، همین ورق پلاستیکی دقیقاً همان عاملی است که در نهایت باعث پوسیدگی اسکلت‌بندی خواهد شد. فیزیک حرکت رطوبت – به ویژه نیروی بخار (Vapor Drive) و نفوذپذیری (Permeance) – حکم می‌کند که دیوار باید بتواند پس از خیس شدن اجتناب‌ناپذیر، خشک شود.[1][4]

نیروی بخار، تمایل طبیعی رطوبت برای حرکت از مناطق با غلظت و دمای بالا به مناطق با غلظت و دمای پایین‌تر است. در اقلیم‌های سرد در طول زمستان، هوای گرم و مرطوب داخل خانه به سمت بیرون، یعنی به سمت فضای سرد و خشک خارجی فشار می‌آورد. در اقلیم‌های گرم و مرطوب در طول تابستان، رطوبت سنگین بیرون به سمت فضای داخلی تهویه‌شده فشار می‌آورد. این حرکت بی‌وقفه است و مصالح انتخابی برای ساختار دیوار تعیین می‌کنند که آیا این رطوبت بدون آسیب عبور می‌کند یا در داخل حفره‌های دیوار به آب مایع تبدیل می‌شود.

برای اندازه‌گیری سهولت حرکت رطوبت از طریق یک ماده، صنعت ساختمان از معیاری به نام «رتبه پرم» (Perm Rating) استفاده می‌کند که توسط آزمون استاندارد ASTM E۹۶ تعیین شده است. رتبه پرم پایین‌تر به این معنی است که ماده در برابر نفوذ بخار مقاوم‌تر است. کد بین‌المللی مسکونی (IRC) این مواد را به سه دسته مجزا تقسیم می‌کند. مواد کلاس یک (Class I)، که معمولاً موانع بخار نامیده می‌شوند، دارای رتبه پرم ۰.۱ یا کمتر هستند. ورق پلی‌اتیلن، فویل آلومینیومی و فوم سخت با روکش فویل در این دسته قرار می‌گیرند و اساساً تمام حرکت بخار را متوقف می‌کنند.[2][4]