نخستین آزمایش پروازی گلایدر هایپرسونیک ساخت کره جنوبی با موفقیت انجام شد

کره جنوبی در ۸ اکتبر ۲۰۲۶ نخستین آزمایش پروازی گلایدر هایپرسونیک بومی خود را با موفقیت پشت سر گذاشت. این جنگ‌افزار پس از جدایی از پیشران در ارتفاع بالا، با کاهش ارتفاع و اجرای مانورهای پیش‌بینی‌ناپذیر افقی و عمودی، به سمت هدف از‌پیش‌تعیین‌شده هدایت شد و به آن اصابت کرد.[1][3]

این پرتاب از یک شناور سکویی (بارج) در مرکز آزمایشی آن‌هونگ وابسته به «آژانس توسعه دفاعی» در ته‌آن، در حدود ۱۳۰ کیلومتری جنوب سئول صورت گرفت. لی جه‌میونگ، رئیس‌جمهور، و کانگ شین‌چول، وزیر دفاع کره جنوبی، شخصاً بر روند این آزمایش نظارت داشتند؛ رویدادی که نشان‌دهنده اهمیت راهبردی کم‌سابقه این سامانه جدید است.[1][3]

موفقیت این پرواز آزمایشی، کره جنوبی را وارد جمع محدود کشورهایی می‌کند که به فناوری هدایت و مانور هایپرسونیک دست یافته‌اند. این پرتابه‌ها با سرعتی بیش از ۵ ماخ و در ارتفاعی بسیار پایین‌تر از موشک‌های بالستیک مرسوم پرواز می‌کنند، امری که رهگیری و انهدام آن‌ها را برای شبکه‌های پدافند هوایی استاندارد فوق‌العاده دشوار می‌سازد.[2][5]

کانگ یو‌جونگ، سخنگوی ریاست‌جمهوری، اعلام کرد این آزمایش با هدف ارزیابی سه شاخصه کلیدی فنی طراحی شده بود: تاب‌آوری مواد محافظ حرارتی در دمای فوق‌بالا، دقت سامانه‌های ناوبری و کنترل پرواز، و توانایی اجرای مانورهای غیرخطی تحت فشارهای شدید آیرودینامیکی.[3][5]

اثبات کارایی فناوری‌های بومی دفاعی

آژانس توسعه دفاعی کره جنوبی سال‌ها این پروژه را با تکیه کامل بر توان مهندسی داخلی به پیش برده است. تفکیک موفق پیشران و پرواز گلایدری مهارشده نشان داد که دانش بومی علم مواد در سئول توانایی ایستادگی در برابر حرارت ناشی از اصطکاک شدید ورود مجدد به جو غلیظ را داراست.[1][3]

کانگ در بیانیه‌ای مکتوب اظهار داشت: «گلایدر هایپرسونیک به‌خوبی از بوستر جدا شد و مسیر پروازی تعیین‌شده را در شرایط هایپرسونیک با موفقیت پیمود.» وی این پرتاب را گامی تعیین‌کننده در تثبیت یک ابزار بازدارنده نوظهور برای هدف‌گیری مواضع حساس در سرتاسر شبه‌جزیره کره توصیف کرد.[3][5]

پرتابه پس از رهاسازی از موشک حامل، عمداً ارتفاع خود را کم کرد تا فاز سُرش بدون پیشرانه را آغاز کند. تغییر مداوم زاویه و جهت پرواز نشان داد که سامانه می‌تواند با دینامیک پیچیده، از تیررس شبیه‌سازی‌شده سامانه‌های پدافندی فرار کرده و وارد فاز نهایی حمله شود.[1][3]

رئیس‌جمهور لی بلافاصله پس از ثبت اصابت دقیق، تیم پژوهشی را ستود و گفت: «امنیت ما باید با اتکا به توانمندی خودمان تأمین شود.» وی تأکید کرد که دولت توسعه و استقرار سریع سامانه‌های پیشرفته را برای تضمین آرامش و ثبات شهروندان به‌طور کامل پشتیبانی خواهد کرد.[3][5]

تغییر در موازنه قوای منطقه‌ای

این رویداد در بطن رقابت فزاینده نوسازی تسلیحاتی در شبه‌جزیره رخ می‌دهد؛ جایی که کره شمالی نیز در سال جاری چندین پرتاب هایپرسونیک، از جمله آزمایش یک موشک میان‌برد مجهز به هدایت مبتنی بر هوش مصنوعی را در اوایل اکتبر، به ثبت رسانده بود.[4][5]

اگرچه دفتر ریاست‌جمهوری کره جنوبی آزمایش اخیر را مستقیماً به اقدامات پیونگ‌یانگ پیوند نزد، اما پیام راهبردی آن آشکار است: سئول به‌طور روشمند در حال تنوع‌بخشی به زرادخانه ضربتی متعارف خود است تا بتواند بدون نیاز به کلاهک‌های اتمی، اهداف راهبردی مستحکم یا دارای محدودیت زمانی را در تیررس قرار دهد.[3][4]

لی در جریان بازدید از تأسیسات ته‌آن، از موشک بالستیک زمین‌به‌زمین «هیونم‌و ۵» (Hyunmoo-5) نیز بازدید کرد. این موشک سنگین که در رسانه‌های محلی به «هیولا» شهرت یافته، برای نفوذ در تأسیسات و پناهگاه‌های زیرزمینی بسیار عمیق طراحی شده است.[1][3][5]

ترکیب توان تخریب سنگین هیونم‌و ۵ و مانورپذیری فرارپذیر گلایدر هایپرسونیک، زنجیره‌ای مکمل از قابلیت‌های رزمی را در اختیار فرماندهان سئول می‌گذارد؛ یکی قدرت ویرانگری عظیم علیه ساختارهای بتنی زیرزمینی فراهم می‌آورد و دیگری پاسخی فوق‌سریع و غافلگیرکننده علیه لانچرهای متحرک یا مراکز فرماندهی است.[2][4]

چالش‌های مهندسی پیش‌رو

با وجود موفقیت این گام نخست، تبدیل یک پیش‌نمونه هایپرسونیک به یک سامانه رزمی عملیاتی و تولید انبوه به سال‌ها آزمایش‌های مکرر نیاز دارد. تنش‌های شدید حرارتی و مکانیکی وارده بر بدنه معمولاً در پروازهای پیاپی ابعاد واقعی آسیب‌پذیری مواد عایق را آشکار می‌کند.[2]

دولت کره جنوبی هنوز اطلاعاتی درباره حداکثر سرعت، برد عملیاتی نهایی یا برنامه زمان‌بندی استقرار این سلاح منتشر نکرده است. تحلیلگران فنی معتقدند هرچند پرواز نخست صحت اصول آیرودینامیکی و الگوریتم‌های پروازی را اثبات کرد، آزمایش‌های آتی باید بدنه را در آستانه‌های نهایی بار حرارتی به چالش بکشند.[1][2]

شلیک از روی بارج آبی به‌جای سیلوی زمینی یا پرتابگر متحرک جاده‌ای، تصمیمی ایمنی‌محور مختص پروازهای آزمایشی نخست به شمار می‌رود. در گام‌های بعدی، این جنگ‌افزار باید با پلتفرم‌های پرتاب زمینی یا دریایی ارتش یکپارچه شود تا کارایی تاکتیکی آن در شرایط واقعی نبرد سنجیده شود.[1][3]

صنایع دفاعی کره جنوبی همچنین در حال بررسی نحوه اتصال پیوسته این سامانه با شبکه گسترده فرماندهی و واپایش (C4I) نظامی هستند. با توجه به برنامه سئول برای تحویل‌گیری فرماندهی عملیاتی زمان جنگ از ایالات متحده، نیاز مبرمی به ارتقای دارایی‌های شناسایی و مراقبت هوایی برای ارسال بی‌درنگ مختصات هدف به پرتابه‌های هایپرسونیک وجود دارد.[3][4]

پیامدهای راهبردی برای پیوند ائتلافی

این آزمایش راهبردی با رویکرد کلان سئول برای بر عهده گرفتن سهم بیشتری از بار بازدارندگی منطقه‌ای هم‌راستاست. ایجاد گزینه‌های ضربتی بومی متعارف، وابستگی مطلق ارتش کره جنوبی به چتر پاسخ تلافی‌جویانه واشنگتن را در بحران‌ها تا حدی تعدیل می‌کند.[3][4]

هرچند واشنگتن و سئول اعلام کرده‌اند که پدافندهای مشترک مستقر قابلیت رصد و درگیری با پرتابه‌های کره شمالی را دارند، اما دارا بودن تسلیحات تهاجمی مشابه، طرف مقابل را ناگزیر به تخصیص منابع سنگین برای دفاع هوایی و بازبینی در محاسبات تهاجمی خود می‌کند.[4][5]

دستیابی به چرخه فناوری هایپرسونیک می‌تواند در بلندمدت پیشرانه‌ای برای صنایع صادرات نظامی سئول باشد؛ بازاری که کره جنوبی اخیراً در آن جهش چشمگیری داشته است. هرچند سازوکارهای سختگیرانه کنترل صادرات تسلیحات راهبردی اعمال می‌شود، اما دانش بنیادی در حوزه علم مواد و هدایت ناوبری در بخش‌های دیگر هوافضا سرریز خواهد شد.[2]

در نهایت، آزمایش هشتم اکتبر یک نقطه عطف فنی در دکترین دفاعی کره جنوبی به شمار می‌رود. نیروهای مسلح این کشور فراتر از توپخانه و موشک‌های بالستیک سنتی، به سمت مهندسی هوافضای نسل بعد گام برمی‌دارند تا برتری کیفی خود را در محیط پرتنش منطقه‌ای حفظ کنند.[3][4]