پنجره نقل‌وانتقالات تور جهانی: اِونپول، آیوسو و ون ایتولت در صدر تغییرات بزرگ رده‌بندی کلی برای ۲۰۲۷

پنجره نقل‌وانتقالات ۲۰۲۶-۲۰۲۷ تور جهانی فقط باز نشده؛ بلکه درها را از پاشنه درآورده است. در یک جابه‌جایی دیوانه‌وار در اواخر تابستان، سلسله‌مراتب رده‌بندی کلی (GC) برای نیم‌دهه آینده از اساس بازنویسی شده است. تیتر اصلی؟ رمکو اونپول (Remco Evenepoel)، قهرمان دوگانه المپیک، و خوان آیوسو (Juan Ayuso)، نابغه ۲۳ ساله اسپانیایی، هر دو موفق به خروج زودهنگام از قراردادهای فعلی خود شده‌اند و تغییرات عظیمی در معادلات قدرت گرند تورها رقم زده‌اند.[1][5]

جدایی اونپول از تیم سودال کوئیک‌استپ (Soudal Quick-Step) و پیوستنش به ردبول-بورا-هانسگروهه (Red Bull-Bora-Hansgrohe) همان شوک لرزه‌افکنی است که پلوتون منتظرش بود. پس از هفته‌ها گمانه‌زنی‌های شدید که در طول تور دو فرانس سایه‌به‌سایه او را تعقیب می‌کرد، ستاره بلژیکی با توافقی دوجانبه قراردادش را فسخ کرد تا به این ابرتیم آلمانی بپیوندد. او وارد ترکیب پرستاره‌ای می‌شود که همین حالا هم پریموژ روگلیچ (Primož Roglič) و جای هیندلی (Jai Hindley) را در اختیار دارد؛ نشانه‌ای از یک یورش بی‌رحمانه و همه‌جانبه از سوی ردبول برای فتح تور دو فرانس.[1]

در همین حال، آیوسو یک قرارداد پنج‌ساله خیره‌کننده با لیدل-ترک (Lidl-Trek) تا سال ۲۰۳۰ امضا کرده و از ترافیک سنگین رهبری در تیم امارات (UAE Team Emirates-XRG) گریخته است. آیوسو که از نقش نامشخص خود زیر سایه تادی پوگاچار (Tadej Pogačar) خسته شده بود، حالا رهبری بلامنازع گرند تور را در این تیم آمریکایی به دست آورده است. این یک پیروزی بزرگ برای لیدل-ترک است که آن‌ها را از شکارچیان فرصت‌طلبِ مراحل، به مدعیان واقعی پیراهن زرد ارتقا می‌دهد؛ آن هم با رکاب‌زنی که پیش از این روی سکوی ووئلتا اسپانیا (Vuelta a España) ایستاده است.[1][5]

این زلزله در رده‌بندی کلی، فراتر از بالاترین سطح مسابقات است. لنرت ون ایتولت (Lennert Van Eetvelt)، رکاب‌زن ۲۵ ساله بلژیکی که فاتح تور امارات ۲۰۲۴ و تور گوانگشی شد، در حال ترک لوتو-اینترمارشه (Lotto-Intermarché) است. او یک قرارداد سه‌ساله تا پایان ۲۰۲۹ با تیم دوچرخه‌سواری ان‌اس‌ان (NSN) امضا کرده است. شل کارلستروم، مدیرعامل ان‌اس‌ان، مأموریت او را کاملاً روشن کرده است: ون ایتولت می‌آید تا نقش رهبری بزرگی را بر عهده بگیرد و به‌طور خاص مسابقات مرحله‌ای و کلاسیک‌های آردن را هدف قرار دهد.[3][5]

برای ون ایتولت، این انتقال یک شرط‌بندی حساب‌شده روی بالاترین پتانسیل خودش است. او در بیانیه رسمی تیم گفت: «من می‌خواهم در مسابقات بیشتری پیروز شوم، مهم نیست چه مسابقه‌ای باشد. من توانایی‌هایم را می‌شناسم و می‌خواهم قوی‌ترین کارنامه ممکن را از آن‌ها بسازم، بنابراین امیدوارم در سال ۲۰۲۷ با قدرت شروع کنم.» کارلستروم نیز با تکرار این اعتمادبه‌نفس، از تمایل این جوان بلژیکی برای استفاده از فرصت‌ها و تمام کردن کار در برابر رقبای نخبه تمجید کرد.[3]

متخصصان مسابقات یک‌روزه نیز در حال بهره‌برداری از این تب‌وتاب ماه اوت هستند. آندره‌آ باجیولی (Andrea Bagioli)، پانچر ۲۷ ساله ایتالیایی که در تور لمباردی ۲۰۲۳ دوم شد، با یک قرارداد دوساله برای ۲۰۲۷ و ۲۰۲۸، لیدل-ترک را به مقصد تیم ایکس‌دی‌اس آستانه (XDS Astana Team) به مدیریت الکساندر وینوکوروف ترک می‌کند. باجیولی پس از تلاش برای یافتن فرمی ثابت در ترکیب شلوغ کلاسیک‌روهای لیدل-ترک، حالا به دنبال یک شروع تازه است. او اظهار داشت: «هدف اصلی من این است که هر زمان فرصتی پیش آمد، برای پیروزی بجنگم.»[2][6]

انتقال باجیولی بخشی از یک تغییر تاکتیکی گسترده‌تر برای ایکس‌دی‌اس آستانه است. وینوکوروف، مدیر تیم، تأکید کرد که سبک تهاجمی این رکاب‌زن ۲۷ ساله کاملاً با اولویت تیم برای تسلط بر مسابقات یک‌روزه تپه‌ای و فینال‌های گزینشی همخوانی دارد. وینوکوروف با حساب باز کردن روی باجیولی برای کسب امتیازات حیاتی UCI در طول تقویم مسابقات، خاطرنشان کرد: «آندره‌آ دوران حرفه‌ای خود را در سنین پایین آغاز کرد و به‌سرعت نام خود را بر سر زبان‌ها انداخت و به نتایج چشمگیری دست یافت.»[2][6]

بازار اسپرینترها نیز به همین اندازه پرنوسان است. انتقال فوری فابیو یاکوبسن (Fabio Jakobsen) به ویسما-لیز ا بایک (Visma-Lease a Bike) تا سال ۲۰۲۷، نشان‌دهنده رکاب‌زنی است که مشتاق یک شروع دوباره است. پس از دو سال و نیم آرام در تیم پیک‌نیک پست‌ان‌ال (Picnic PostNL) که تنها یک پیروزی به همراه داشت، این دوچرخه‌سوار هلندی به یک محیط با عملکرد بالا بازمی‌گردد. یاکوبسن با هدف بازپس‌گیری سرعتی که عنوان قهرمانی جاده اروپا در سال ۲۰۲۲ و یک پیروزی در مرحله‌ای از تور دو فرانس را برایش به ارمغان آورد، گفت: «کارهای زیادی در پیش است، اما مطمئنم که این محیط مناسبی برای پیشرفت است.»[4]

این جابه‌جایی‌های بزرگ در پس‌زمینه یکی از بی‌رحمانه‌ترین بازارهای نقل‌وانتقالات در سال‌های اخیر رخ می‌دهد. با قطبی شدن بودجه تیم‌ها و تشدید رقابت بر سر امتیازات UCI، تیم‌های رده میانی مجبورند برای تضمین نتیجه، مبالغ هنگفتی بپردازند، در حالی که ابرتیم‌ها استعدادهای ناب را احتکار می‌کنند. طبق گزارش‌های صنعت دوچرخه‌سواری، بیش از ۶۰ رکاب‌زن تور جهانی و پرو‌تیم هنوز قرارداد قطعی برای سال ۲۰۲۷ ندارند و در حالی که فصل رو به پایان است، لشکر بزرگی از دومستیک‌ها (رکاب‌زنان پشتیبان) برای تعداد رو به کاهشی از جایگاه‌های تیمی می‌جنگند.[1][5]