پنجمین نایب رئیس فیفا پس از اخراج مدیر عملیاتی، خواستار استعفای اینفانتینو شد

نبرد تعیین‌کننده برای روح و البته کیف پول فوتبال جهانی، رسماً از اتاق هیئت مدیره به بیرون کشیده شده است. در یک سو، جانی اینفانتینو، رئیس فیفا، با فشار برای یک توسعه تجاری تهاجمی و با پشتوانه سرمایه‌گذاری خصوصی قرار دارد. در سوی دیگر، ائتلافی رو به رشد از فدراسیون‌های قدیمی قرار دارند که خواستار نظارت اخلاقی سختگیرانه و حکمرانی سنتی هستند. این تنش در حال جوشش سرانجام این هفته زمانی فوران کرد که دولت اینفانتینو به طور ناگهانی کوین لامور، مدیر ارشد عملیاتی، را برکنار کرد؛ اقدامی که بلافاصله باعث ریزش‌های سطح بالا شد و نهاد حاکم بر این ورزش را در یک بحران رهبری بی‌سابقه فرو برد.[1]

اهمیت این موضوع بسیار بالاست. در مرکز این اختلاف، کنترل خود جام جهانی قرار دارد. کاتالیزور بحران فعلی، مخالفت صریح لامور با طرح بحث‌برانگیز اینفانتینو – که اکنون متوقف شده است – برای فروش سهمی از حقوق تجاری تورنمنت‌های شاخص فیفا به سرمایه‌گذاران خصوصی بود. لامور علناً اظهار داشته بود که کارکنان فیفا توسط این پیشنهاد «فریب خورده‌اند» و این فروش چند میلیارد دلاری را به عنوان پروژه مورد علاقه یک فرد واحد، نه یک استراتژی جمعی فدراسیون، توصیف کرده بود.[3][6]

روز دوشنبه، ضربه نهایی وارد شد. فیفا تأیید کرد که همکاری کاری با لامور پایان یافته است و از دو سال خدمت او تشکر کرد، اما هیچ توضیح بیشتری ارائه نداد. ارتباطات داخلی از سوی ماتیاس گرافستروم، دبیرکل فیفا، این جدایی را به عنوان یک توافق دوجانبه برای قطع همکاری توصیف کرد، اما زمان‌بندی آن – که تنها چند هفته پس از مخالفت عمومی لامور رخ داد – شوک‌هایی را در مقر زوریخ این سازمان ایجاد کرد.[2][3]

این اخراج برای ساندور چانی، رئیس فدراسیون فوتبال مجارستان و یکی از هشت نایب رئیس قدرتمند فیفا، نقطه شکست بود. چانی در نامه‌ای تند خطاب به اینفانتینو، رسماً حمایت خود را از تلاش رئیس برای دوره چهارم ریاست پس گرفت و برکناری لامور را «آخرین ضربه» قطعی توصیف کرد.[4]

نامه چانی هیچ ملاحظه‌ای نداشت و بیان کرد که این اخراج نشان‌دهنده «نقص‌های جدی در قضاوت حرفه‌ای، استانداردهای اخلاقی و رهبری» است. او استدلال کرد که مجازات یک مدیر اجرایی رده بالا به دلیل انتقاد از طرحی که خود اینفانتینو بعداً اعتراف کرد گمراه‌کننده بوده است، اساساً ارزش‌های مشترک مورد نیاز برای رهبری بازی جهانی را تضعیف می‌کند.[1][7]

با جدایی چانی، محاسبات برای رئیس فعلی به طور فزاینده‌ای تیره به نظر می‌رسد. اینفانتینو اکنون حمایت پنج نفر از هشت نایب رئیس خود را از دست داده است. الکساندر چفرین از یوفا، ویکتور مونتالیانی از کونکاکاف، و شیخ سلمان بن ابراهیم آل خلیفه از کنفدراسیون فوتبال آسیا (AFC) پیش از این مخالفت خود را ابراز کرده بودند، در کنار دبی هیویت، رئیس اتحادیه فوتبال انگلستان. تنها نایب رئیسان نماینده آمریکای جنوبی، آفریقا و اقیانوسیه در حال حاضر در کنار اینفانتینو باقی مانده‌اند و این امر یک رویارویی انتخاباتی سخت را رقم می‌زند.[1][5]

این شکاف یک تقسیم ایدئولوژیک اساسی را در مورد نحوه مدیریت ثروت عظیم این ورزش آشکار می‌کند. اردوگاه اینفانتینو استدلال می‌کند که توسعه تجاری تهاجمی تنها راه برای تأمین مالی توسعه جهانی و بستن شکاف بین اروپا و بقیه جهان است. در مقابل، فدراسیون‌های اروپایی و آمریکای شمالی، فشار سرمایه‌گذاری خصوصی را کالایی‌سازی خطرناک ارزشمندترین دارایی‌های این ورزش می‌دانند و خواستار آن هستند که «جواهرات تاج» منحصراً تحت کنترل فدراسیون باقی بمانند.[1][4]

اکنون فشار از خارج از سوی مدیران اجرایی در حال افزایش است. ائتلافی از گروه‌های هواداری جهانی این هفته طوماری را برای درخواست استعفای فوری اینفانتینو به راه انداختند و او را به «خیانت» که پشت درهای بسته مذاکره شده، متهم کردند. در حالی که خطوط نبرد پیش از چرخه انتخاباتی بعدی سخت‌تر می‌شود، این ورزش با یک انتخاب دوگانه روبروست: یا بر یک شرکت تجاری متمرکز تأکید کند، یا به اعتماد فدراسیون غیرمتمرکز بازگردد.[1]