پلی‌استیشن صدها فیلم خریداری‌شده را بدون بازپرداخت از کتابخانه‌های کاربران حذف می‌کند

کاربران پلی‌استیشن که تصور می‌کردند مالک مجموعه‌های فیلم دیجیتال خود هستند، یادآوری تلخی از واقعیت‌های مصرف رسانه‌ای مدرن دریافت می‌کنند. سونی اعلام کرده است که در تاریخ ۱ سپتامبر ۲۰۲۶، ۵۵۱ فیلم و برنامه تلویزیونی دیجیتال را برای همیشه از کتابخانه‌های مشتریانی که قبلاً آن‌ها را خریداری کرده بودند، حذف خواهد کرد. این حذف گسترده ناشی از انقضای قرارداد مجوز محتوا بین سونی و شرکت تولید و توزیع فرانسوی «استودیو کانال» (Studio Canal) است.

مهم‌تر از همه، سونی تأیید کرده است که کاربران متأثر هیچ‌گونه بازپرداخت، اعتبار یا دسترسی جایگزینی به فیلم‌هایی که هزینه آن‌ها را پرداخت کرده‌اند، دریافت نخواهند کرد. حذف ناگهانی صدها عنوان، بحث داغی را در مورد حقوق مصرف‌کننده دیجیتال و توهم مالکیت دیجیتال دوباره شعله‌ور کرده و بسیاری از کاربران را با این واقعیت که خریدهای دیجیتال آن‌ها صرفاً اجاره‌های بلندمدت بوده‌اند، سرخورده کرده است.[1][2]

فهرست محتوای در حال حذف شامل طیف گسترده‌ای از فیلم‌های تحسین‌شده، بلاک‌باسترها و سریال‌های تلویزیونی محبوب است. در میان ۵۵۱ عنوانی که قرار است حذف شوند، آثار کلاسیک ژانری مانند «ترمیناتور ۲: روز داوری» (Terminator 2: Judgment Day)، «اینک آخرالزمان: برش نهایی» (Apocalypse Now: The Final Cut) و «هالیندر» (Highlander)، در کنار آثار مدرن محبوبی چون «پدینگتون» (Paddington)، «پلیس خفن» (Hot Fuzz)، «هزارتوی پن» (Pan's Labyrinth) و «قطار بوسان» (Train to Busan) دیده می‌شوند.

سریال‌های تلویزیونی حذف‌شده نیز شامل فصل‌های اول «خدایان آمریکایی» (American Gods) و «پاپ جوان» (The Young Pope) هستند. از آنجا که «استودیو کانال» حق توزیع این عناوین خاص را در مناطق مختلف در اختیار دارد، انقضای قرارداد آن‌ها با سونی به این معنی است که فروشگاه پلی‌استیشن دیگر نمی‌تواند به طور قانونی این محتوا را میزبانی یا استریم کند، حتی برای کاربرانی که با فرض دسترسی دائمی، قیمت کامل آن را پرداخت کرده‌اند.[1][3]

نحوه اطلاع‌رسانی سونی در مورد این حذف‌ها بسیار صریح بوده و عذرخواهی یا جبران خسارت کمی ارائه داده است. در اواخر ژوئن ۲۰۲۶، این شرکت شروع به ارسال ایمیل‌هایی به کاربران متأثر شبکه پلی‌استیشن کرد و به وضوح اعلام نمود: «از ۱ سپتامبر ۲۰۲۶، به دلیل قراردادهای مجوز محتوای ما، دیگر قادر به دسترسی به محتوای خریداری شده قبلی خود از «استودیو کانال» نخواهید بود و این محتوا از کتابخانه ویدیویی شما حذف خواهد شد.»

در این اطلاعیه، هیچ اشاره‌ای به فرآیند بازپرداخت یا سازوکاری برای انتقال مجوزهای خریداری شده به فروشگاه‌های دیجیتال دیگر مانند «اپل تی‌وی» (Apple TV) یا «آمازون پرایم ویدیو» (Amazon Prime Video) نشده است. برخلاف برخی پلتفرم‌های موسیقی دیجیتال که به کاربران اجازه می‌دهند فایل‌های بدون مدیریت حقوق دیجیتال (DRM-free) را قبل از تعطیلی دانلود کنند، اکوسیستم پلی‌استیشن محتوای ویدیویی را به زیرساخت استریم اختصاصی خود محدود می‌کند، به این معنی که کاربران راهی برای پشتیبان‌گیری از خریدهای خود ندارند.[1][2][4]

این حادثه تفاوت قانونی اساسی بین خرید یک دیسک فیزیکی و کلیک کردن روی دکمه «خرید» در یک فروشگاه دیجیتال را آشکار می‌سازد. هنگامی که مصرف‌کنندگان یک بلوری یا دی‌وی‌دی فیزیکی خریداری می‌کنند، تحت حمایت «اصل فروش اول» (First-Sale Doctrine) قرار می‌گیرند، به این معنی که تولیدکننده نمی‌تواند به طور قانونی وارد خانه آن‌ها شود و دیسک را در صورت انقضای قرارداد مجوز، پس بگیرد.

با این حال، شرایط خدمات تقریباً تمام فروشگاه‌های دیجیتال تصریح می‌کند که کاربران در واقع خود رسانه را خریداری نمی‌کنند، بلکه یک مجوز قابل لغو برای دسترسی به محتوا در آن پلتفرم خاص را می‌خرند. تا زمانی که پلتفرم توافق خود را با دارنده حق نشر حفظ کند، کاربر دسترسی دارد. به محض اینکه آن توافق منحل شود، پلتفرم از نظر قانونی موظف است محتوا را حذف کند و مصرف‌کننده با سرمایه‌گذاری مالی خود هیچ چیزی برای نشان دادن نخواهد داشت.[2]

پاکسازی «استودیو کانال» به ویژه برای کاربران پلی‌استیشن با توجه به وعده‌های قبلی سونی در مورد محتوای ویدیویی دیجیتال، ناامیدکننده است. در سال ۲۰۲۱، سونی رسماً فروش و اجاره فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی از طریق فروشگاه پلی‌استیشن را متوقف کرد و دلیل آن را تغییر رفتار مصرف‌کننده به سمت سرویس‌های استریم اشتراکی مانند نتفلیکس و دیزنی پلاس عنوان کرد.

در آن زمان، این شرکت صراحتاً به مشتریان اطمینان داد که «همچنان به محتوای فیلم و تلویزیونی که از طریق فروشگاه پلی‌استیشن خریداری کرده‌اند، برای پخش درخواستی در PS4، PS5 و دستگاه‌های موبایل خود دسترسی خواهند داشت.» در حالی که سونی از نظر فنی برای چندین سال به آن وعده عمل کرد، انقضای تدریجی قراردادهای مجوز زیربنایی اکنون آن اطمینان‌ها را پوچ می‌کند، زیرا زیرساخت قدیمی فروشگاه به آرامی در حال فروپاشی است.[1][3]

این اولین باری نیست که سونی اقدام به حذف گسترده محتوای ویدیویی خریداری شده می‌کند، هرچند تلاش‌های قبلی با واکنش شدید مصرف‌کنندگان مواجه شد. در دسامبر ۲۰۲۳، این شرکت اعلام کرد که صدها برنامه تلویزیونی «دیسکاوری» (Discovery) را تحت شرایط تقریباً یکسان از حساب‌های کاربران حذف خواهد کرد. اعتراض عمومی به قدری شدید بود که سونی ظرف چند هفته تصمیم خود را لغو کرد و «ترتیبات مجوز به‌روز شده» را دلیل آن دانست که دسترسی کاربران را برای ۳۰ ماه دیگر تضمین کرد.

با این حال، آن تمدید ۳۰ ماهه در ژوئن ۲۰۲۶ بی‌سروصدا منقضی شد، تقریباً همزمان با اعلامیه جدید «استودیو کانال». همزمانی این انقضاها نشان می‌دهد که سونی دیگر تمایلی به پرداخت حق بیمه‌های لازم برای تمدید مجوزهای ویدیویی قدیمی برای فروشگاهی که پنج سال است درآمد فروش جدیدی ایجاد نکرده، ندارد.[1][3]

واکنش‌ها در سراسر جوامع بازی و سرگرمی به شدت منفی بوده است و بسیاری از کاربران این حذف‌ها را نوعی سرقت شرکتی توصیف کرده‌اند. در رسانه‌های اجتماعی و انجمن‌های آنلاین، مشتریان متأثر خشم خود را از این موضوع ابراز کرده‌اند که فروشگاه‌های دیجیتال می‌توانند به طور قانونی دسترسی به محصولاتی را که با قیمت کامل خرده‌فروشی فروخته شده‌اند، لغو کنند.

این جنجال به یک فریاد قدرتمند برای حامیان رسانه‌های فیزیکی تبدیل شده است، کسانی که استدلال می‌کنند تنها راه برای حفظ واقعی هنر و تضمین مالکیت، خرید نسخه‌های فیزیکی است. در حالی که صنعت استریم تکه‌تکه می‌شود و مجوزهای دیجیتال به طور فزاینده‌ای بی‌ثبات می‌شوند، حذف پلی‌استیشن به عنوان یک داستان هشداردهنده برجسته عمل می‌کند و بسیاری از مصرف‌کنندگان را وادار می‌کند تا در مورد اتکای خود به کتابخانه‌های دیجیتال تجدید نظر کرده و به جمع‌آوری بلوری‌ها و دی‌وی‌دی‌های 4K بازگردند.[2][4]

تحلیلگران صنعت خاطرنشان می‌کنند که این مشکل فراتر از اکوسیستم پلی‌استیشن گسترش یافته و اقتصاد رسانه‌های دیجیتال گسترده‌تر را تهدید می‌کند. اگر مصرف‌کنندگان اعتماد خود را به دائمی بودن خریدهای دیجیتال از دست بدهند، ممکن است به طور کامل به مدل‌های اشتراکی روی آورند یا برای اطمینان از اینکه دسترسی به فیلم‌های مورد علاقه خود را از دست نمی‌دهند، به دزدی دریایی (Piracy) متوسل شوند.

در حالی که برخی پلتفرم‌ها مانند «استیم» (Steam) سیاست‌های داخلی سخت‌گیرانه‌ای دارند که از حذف بازی‌های خریداری شده از کتابخانه‌های کاربران حتی پس از حذف آن‌ها از فروشگاه جلوگیری می‌کند، صنایع فیلم و تلویزیون تحت چارچوب‌های مجوز بسیار محدودتری عمل می‌کنند. تا زمانی که قانون‌گذاران مقررات حمایت از مصرف‌کننده را برای رسیدگی به واقعیت‌های مجوزدهی دیجیتال به‌روزرسانی نکنند، خریداران همچنان در گرو قراردادهای شرکتی خواهند بود که پشت درهای بسته مذاکره می‌شوند.[2][4][5]