ردبول توسعه پرشتاب خودروی ۲۰۲۶ را متوقف کرد تا بر فصل ۲۰۲۷ تمرکز کند

ردبول ریسینگ رسماً دکمه توقف جنگ توسعه پرشتاب اواسط فصل خود را فشار داد. در حالی که پادوک فرمول یک برای تعطیلات اجباری تابستانی ماه اوت آماده می‌شود، تیم مستقر در میلتون کینز یک تغییر استراتژیک را تأیید کرده است: بخش عمده منابع مهندسی آنها اکنون از خودروی فعلی RB22 به سمت رقیب سال ۲۰۲۷ هدایت خواهد شد.[1][6]

این تصمیم که توسط لوران مکیز، مدیر تیم، تأیید شد، نشان‌دهنده فاصله گرفتن آشکار از رویکرد تیم در دوازده ماه پیش است. این اعترافی حساب شده است مبنی بر اینکه قهرمانی‌های رانندگان و سازندگان ۲۰۲۶ احتمالاً از دسترس خارج شده‌اند، و این یک فداکاری ضروری است تا اطمینان حاصل شود که تیم فصل آینده را با دست خالی شروع نمی‌کند.[1][7]

مکیز پس از گرندپری مجارستان به رسانه‌ها توضیح داد: «ما در موقعیتی بسیار متفاوت نسبت به سال گذشته هستیم، زمانی که در حالت مبارزه کامل بودیم و تا انتها برای کسب عنوان می‌جنگیدیم. پس از تعطیلات تابستانی، بیشتر توجه ما به خودروی ۲۰۲۷ معطوف خواهد شد، که من آن را کاملاً عادی می‌دانم.»[1]

برای درک وضعیت فعلی ردبول، باید به پیامدهای فصل ۲۰۲۵ نگاه کرد. سال گذشته، مکس ورشتپن درگیر یک نبرد تلخ و طولانی‌مدت برای کسب عنوان با لاندو نوریس از مک‌لارن بود. برای حمایت از کمپین ورشتپن، ردبول توسعه خودروی ۲۰۲۵ خود را تا اواخر پاییز ادامه داد و بسته‌های ارتقایی را معرفی کرد که مدت‌ها پس از آن بود که رقبایشان تمرکز خود را به آینده معطوف کرده بودند.[1][4]

آن فشار دیرهنگام تقریباً نتیجه داد—نوریس در نهایت با اختلاف تنها دو امتیاز در فینال ابوظبی تاج قهرمانی را از آن خود کرد—اما به قیمت سنگینی تمام شد. هر ساعت زمان تونل باد و تخصیص دینامیک سیالات محاسباتی (CFD) که صرف خودروی ۲۰۲۵ شد، ساعتی بود که از پروژه ۲۰۲۶ دزدیده شد.[4]

در نتیجه، RB22 در افتتاحیه فصل ۲۰۲۶ در ملبورن به طور محسوسی ناتمام بود. پیر واشه، مدیر فنی ردبول، اعتراف کرد که این خودرو در ابتدا یک ثانیه کامل از سرعت ماشین‌های پیشتاز مرسدس و فراری عقب بود و تیم را مجبور به یک بازی دیوانه‌وار برای جبران عقب‌ماندگی کرد.[4]

بین افتتاحیه فصل و گرندپری مجارستان، ردبول حجم عظیمی از ارتقاءها را به پیست آورد. این مسابقه توسعه پرشتاب با موفقیت فاصله عملکردی را کاهش داد و به ورشتپن اجازه داد تا در چهار مسابقه آخر قبل از تعطیلات، سه بار روی سکو برود.[2][6]

با این حال، ادامه دادن این سرعت بی‌امان از نظر ریاضی و استراتژیک تحت سقف هزینه سختگیرانه فرمول یک و محدودیت‌های تست آیرودینامیکی (ATR) غیرممکن است. قوانین ATR بر اساس یک مقیاس متغیر عمل می‌کنند و میزان استفاده تیم از تونل باد را بر اساس موقعیت آنها در جدول قهرمانی محدود می‌کنند.[2][5]

با توجه به اینکه ورشتپن در حال حاضر در رده ششم جدول قرار دارد—۱۱۰ امتیاز عقب‌تر از کیمی آنتونلی، پدیده ۱۹ ساله مرسدس و رهبر قهرمانی—محاسبات به سادگی سرمایه‌گذاری سنگین بیشتر در RB22 را توجیه نمی‌کند.[3][6]

این تغییر تمرکز کاملاً با تعطیلی اجباری ۱۴ روزه تابستانی فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی (FIA) همزمان است. در طول این پنجره دو هفته‌ای در ماه اوت، تیم‌ها به شدت از راه‌اندازی تونل‌های باد، انجام شبیه‌سازی‌های CFD یا ساخت قطعات منع شده‌اند. این تعطیلی یک بازنشانی طبیعی را تحمیل می‌کند و به تیم‌ها فرصت می‌دهد تا پس از بازگشایی، بخش‌های مهندسی خود را دوباره سازماندهی کنند.[5]

هنگامی که کارخانه ردبول بازگشایی شود، تمرکز نه تنها بر سطوح آیرودینامیکی برای سال ۲۰۲۷ خواهد بود، بلکه بر وظیفه عظیم ادغام واحد قدرت داخلی آنها نیز متمرکز خواهد شد. ردبول پاورترینز کنترل کامل تأمین موتور را بر عهده می‌گیرد، که لایه‌ای از پیچیدگی را اضافه می‌کند که حداکثر زمان و منابع پیشرو را می‌طلبد.[1]

ورشتپن نیز به نوبه خود، به نظر می‌رسد واقعیت فصل ۲۰۲۶ را پذیرفته است. این قهرمان چهار دوره جهان، عملکرد غالب آنتونلی را ستوده و آن را «بسیار محکم» و «واقعاً چشمگیر» خوانده است، در حالی که اعتراف کرده که فصل خودش شبیه «یک جنگل» بوده است.[3]

در حالی که RB22 همچنان تنظیمات جزئی و مخصوص پیست‌ها را دریافت خواهد کرد—مانند بال‌های کم‌نیروی درگ برای گرندپری آتی ایتالیا در مونزا—دوران بازنگری‌های گسترده کف و سایدپاد برای این شاسی عملاً به پایان رسیده است. تیم تنها قطعاتی را معرفی خواهد کرد که از قبل در خط تولید هستند.[1][7]

از قضا، خروج زودهنگام ردبول از رقابت توسعه ۲۰۲۶ می‌تواند سال آینده مزیت مشخصی به آنها بدهد. در حالی که مرسدس، فراری و مک‌لارن همچنان منابع خود را برای مبارزه برای تاج قهرمانی ۲۰۲۶ صرف خودروهای فعلی خود می‌کنند، خطر افتادن در همان دامی را دارند که زمستان گذشته ردبول را گرفتار کرد.[2][4]