شرایط و مراحل دریافت ویزای همراه دانشجویی در کشورهای اروپایی چگونه است؟

از اول ژانویه ۲۰۲۴، مسیر مهاجرت تحصیلی خانوادگی در اروپا دستخوش یک تغییر بنیادین شد. در این تاریخ، بریتانیا با اجرای قوانین جدید، حق همراهی خانواده را برای دانشجویان مقطع کارشناسی ارشد آموزش‌محور لغو کرد.[1]

این تصمیم ناگهانی، موج بزرگی از متقاضیان متاهل را به سمت کشورهای حوزه شینگن سوق داد. اکنون تنها دانشجویان دکترا و دوره‌های پژوهش‌محور می‌توانند همسر و فرزندان خود را به بریتانیا ببرند.[1]

تصور کنید پس از ماه‌ها برنامه‌ریزی برای تحصیل در لندن، ناگهان متوجه می‌شوید که همسرتان اجازه همراهی شما را ندارد. این شوک بزرگ باعث شد تا خانواده‌ها به دنبال مقاصد جایگزین در قاره سبز باشند.[5]

کشورهای اروپایی مانند آلمان، فرانسه و هلند با حفظ قوانین منعطف‌تر، اکنون میزبان این استعدادهای سرگردان هستند. با این حال، دریافت ویزای همراه در حوزه شینگن نیز نیازمند برآورده کردن الزامات دقیق مالی و هویتی است.[5]

قوانین جدید بریتانیا؛ پایان رویای دوره‌های یک‌ساله

بریتانیا اکنون یکی از سخت‌گیرانه‌ترین سیاست‌ها را برای ویزای همراه دانشجویی اعمال می‌کند. تنها همسر و فرزندان زیر ۱۸ سال دانشجویان دوره‌های پژوهشی سطح ۸ و بورسیه‌های دولتی حق ورود به این کشور را دارند.[1]

برای اثبات تمکن مالی در بریتانیا، متقاضی باید نشان دهد که بودجه کافی برای حمایت از خانواده را دارد. این مبلغ برای هر عضو همراه در لندن ۸۴۵ پوند و در خارج از لندن ۶۸۰ پوند در ماه است.[1]

این مبالغ باید برای حداکثر نه ماه محاسبه شده و حداقل به مدت ۲۸ روز متوالی در حساب بانکی موجود باشند. گواهی‌های بانکی باید دقیقاً در بازه زمانی ۳۱ روز قبل از ثبت درخواست ویزا صادر شوند.[1]

در صورت عدم رعایت این بازه زمانی دقیق، افسران ویزای بریتانیا بدون هیچ‌گونه اغماضی درخواست را رد می‌کنند. این سخت‌گیری‌ها باعث شده تا متقاضیان پیش از اقدام، مشاوره‌های مالی دقیقی دریافت کنند.[5]

علاوه بر تمکن مالی، متقاضیان باید هزینه اضافی خدمات بهداشت ملی را نیز برای هر عضو خانواده پرداخت کنند. این هزینه که اخیراً افزایش یافته است، به خانواده‌ها اجازه می‌دهد تا به صورت رایگان از خدمات پزشکی عمومی در بریتانیا استفاده کنند.[1]

آلمان؛ جایگزین محبوب با پیش‌شرط‌های زبانی

در سوی دیگر اروپا، آلمان همچنان آغوش خود را به روی خانواده‌های دانشجویان بین‌المللی باز نگه داشته است. ویزای پیوست به خانواده در آلمان به دانشجویان اجازه می‌دهد همسر و فرزندان زیر ۱۶ سال خود را به همراه ببرند.[2]

یکی از تفاوت‌های کلیدی آلمان، الزام به ارائه مدرک زبان برای همسر است. همسر دانشجو باید حداقل مدرک زبان آلمانی در سطح A1 را ارائه دهد تا نشان دهد توانایی برقراری ارتباط اولیه را دارد.[2]

فرزندان زیر ۱۶ سال از این شرط معاف هستند، اما اگر فرزندی بین ۱۶ تا ۱۸ سال سن داشته باشد، معمولاً به مدرک سطح C1 نیاز خواهد داشت. این قانون برای تسریع روند ادغام در جامعه آلمان وضع شده است.

از نظر مالی، دانشجو باید ثابت کند که تمکن کافی برای تامین هزینه‌های زندگی خانواده را دارد. این مبلغ معمولاً بر اساس نرخ استاندارد ۹۳۴ یورو در ماه برای خود دانشجو، به علاوه هزینه‌های اضافی خانواده محاسبه می‌شود.[2]

همچنین، ارائه قرارداد اجاره خانه‌ای که فضای کافی برای زندگی تمام اعضای خانواده داشته باشد، الزامی است. معمولاً برای هر بزرگسال به حداقل ۱۲ متر مربع فضای مفید نیاز است تا سفارت با درخواست موافقت کند.

فرانسه؛ افزایش تمکن مالی و مسیرهای چندگانه

فرانسه با ارائه ویزای طولانی‌مدت، مسیری متفاوت برای همراهان دانشجویان در نظر گرفته است. همسر دانشجو معمولاً باید برای ویزای ویزیتور درخواست دهد که امکان زندگی در کنار همسر را در این کشور فراهم می‌کند.[4]

از اول آگوست ۲۰۲۶، دولت فرانسه حداقل تمکن مالی مورد نیاز برای دانشجویان را به ۸۷۷.۵۰ یورو در ماه افزایش داده است. برای آوردن همسر، سفارت انتظار دارد که شما تمکن مالی بسیار بالاتری را نشان دهید.[4]

متقاضیان باید از طریق پلتفرم کامپوس فرانس مراحل اولیه را طی کنند و سپس مدارک خود را به سفارت ارائه دهند. این فرآیند یکپارچه به دولت فرانسه کمک می‌کند تا سوابق تحصیلی و مالی را با دقت بررسی کند.[4]

اثبات محل اقامت معتبر در فرانسه برای کل خانواده، یکی از چالش‌برانگیزترین بخش‌های این فرآیند است. متقاضیان باید پیش از ورود به خاک فرانسه، قرارداد اجاره معتبری را به نام خود ثبت کرده باشند.[5]

هلند؛ شفافیت قانونی در کنار هزینه‌های بالا

اداره مهاجرت هلند قوانین بسیار شفاف اما پرهزینه‌ای برای صدور ویزای همراه دارد. در این کشور، دانشجو به عنوان حامی مالی خانواده شناخته می‌شود و باید نشان دهد که درآمد یا پس‌انداز کافی در اختیار دارد.[3]

برای یک خانواده در هلند، تمکن مالی مورد نیاز معمولاً حدود ۱,۴۰۰ یورو در ماه برآورد می‌شود. این مبلغ باید به صورت پایدار در دسترس باشد تا خانواده نیازی به استفاده از بودجه‌های حمایتی دولت نداشته باشد.[3]

یکی از مزایای هلند این است که همسر دانشجو در صورت دریافت مجوز کار، می‌تواند وارد بازار کار شود. این ویژگی باعث شده تا هلند به مقصدی جذاب برای زوج‌های متخصص و جویای کار تبدیل شود.[3]

الزامات هویتی؛ عبور از سد بررسی‌های امنیتی

در تمامی کشورهای اروپایی، اثبات اصالت رابطه خانوادگی مهم‌ترین بخش پرونده است. ارائه سند ازدواج رسمی که تاریخ آن با منطق سفر همخوانی داشته باشد، برای جلوگیری از رد درخواست توسط افسران ویزا کاملاً الزامی است.[5]

ازدواج‌هایی که دقیقاً چند روز پیش از درخواست ویزا ثبت شده‌اند، معمولاً با شک و تردید افسران ویزا مواجه می‌شوند. سفارتخانه‌ها به دنبال شواهدی هستند که نشان دهد این رابطه صرفاً برای دریافت ویزا شکل نگرفته است.[5]

علاوه بر سند ازدواج، ارائه شناسنامه فرزندان و گواهی عدم سوءپیشینه در بسیاری از موارد ضروری است. تمامی این مدارک باید توسط دارالترجمه‌های رسمی ترجمه شده و مهر تایید وزارت امور خارجه را به همراه داشته باشند.[5]

در برخی موارد، سفارتخانه‌ها ممکن است زوجین را برای مصاحبه حضوری دعوت کنند تا از واقعی بودن رابطه اطمینان حاصل کنند. در این مصاحبه‌ها، سوالاتی درباره جزئیات زندگی مشترک، تاریخچه آشنایی و برنامه‌های آینده خانواده در کشور مقصد پرسیده می‌شود.[5]

برای زوج‌هایی که ازدواج رسمی نکرده‌اند، بریتانیا اجازه می‌دهد با ارائه مدارکی مانند قبوض مشترک که نشان‌دهنده دو سال زندگی مشترک است، اقدام کنند. اما این قانون در بسیاری از کشورهای شینگن به راحتی پذیرفته نمی‌شود.[1]