سرمایه‌گذاری ۳۵ درصدی دولت آمریکا در شرکت نفتی ونزوئلایی برای توسعه زیرساخت‌های تولید

دفتر سرمایه استراتژیک پنتاگون ۳۵ درصد از سهام شرکت «نورث امریکن بلو انرژی پارتنرز» (North American Blue Energy Partners) را در اختیار گرفته است؛ یک تولیدکننده خصوصی نفت که اخیراً حقوق توسعه ۱۰۰ ساله ۱۷ میدان نفتی ونزوئلا را به دست آورده است. این معامله که از طریق برگه‌های اختیار معامله ارزان‌قیمت ساختاریافته است، به دولت ایالات متحده مالکیت مستقیمی در پروژه‌ای می‌دهد که کنترل حدود ۶۵ میلیارد بشکه از ذخایر اثبات‌شده نفت خام را در دست دارد.

در کنار این سهام، وزارت امور خارجه آمریکا حق خرید ۲۰ درصد از تولید شرکت را به قیمت تمام‌شده به دست می‌آورد و برای ۸۰ درصد باقی‌مانده نیز حق تقدم خرید خواهد داشت. این توافق نشان‌دهنده تغییر قابل‌توجهی در سیاست انرژی نیمکره غربی است و هدف آن احیای بخش نفت ونزوئلا است که در حال حاضر بین ۱.۱ تا ۱.۲ میلیون بشکه در روز تولید می‌کند.[1][4]

شرکت «نورث امریکن بلو انرژی پارتنرز» به رهبری الخاندرو بتانکور، تاجر ونزوئلایی، برنامه‌ریزی کرده است تا سقف ۱۰۰ میلیارد دلار برای توسعه عملیات در میادین تعیین‌شده سرمایه‌گذاری کند. هدف کوتاه‌مدت اعلام‌شده این شرکت، عبور تولید روزانه از مرز ۱ میلیون بشکه است که تخمین زده می‌شود در ۲۵ سال نخست این امتیازات، حدود ۲۰۰ میلیارد دلار درآمد از محل حق امتیاز و مالیات برای ونزوئلا ایجاد کند.

در داخل ونزوئلا، این تزریق سرمایه یکی از بزرگ‌ترین تعهدات زیرساختی خصوصی در تاریخ این کشور محسوب می‌شود. ۱۷ میدان تعیین‌شده پس از سال‌ها کمبود سرمایه‌گذاری و تنگناهای لجستیکی، نیازمند نوسازی گسترده هستند.[1][4]

برای محافظت از موقعیت دولت در برابر کاهش ارزش سهام در زمان جذب سرمایه توسط این پروژه، سهم ۳۵ درصدی به جای سهام مستقیم و فوری، از طریق برگه‌های اختیار معامله نگهداری می‌شود. یک مقام آمریکایی به رویترز گفت که هدف از این برگه‌ها حفظ مالکیت ۳۵ درصدی دولت در حین تامین مالی مورد نیاز شرکت برای توسعه میادین است.

این ساختار به واشنگتن اجازه می‌دهد تا در مراحل بعدی، سهام را با قیمتی نمادین خریداری کند و در عین حال توانایی دریافت سود سهام را در دوره گذار حفظ نماید. مقامات موقت ونزوئلا با گره زدن این بازسازی به یک نهاد تحت حمایت آمریکا، در تلاشند تا از موانع تامین مالی که به طور تاریخی رشد تولید را متوقف کرده‌اند، عبور کنند.[1][4]

این مشارکت، نظارت فدرال بی‌سابقه‌ای را وارد یک شرکت خصوصی انرژی می‌کند. بر اساس مفاد این توافق، دولت ایالات متحده حق وتو در انتصابات هیئت مدیره را دارد و اکثریت مدیران شرکت باید شهروند آمریکا باشند. این ترتیبات تحت قوانین ایالات متحده اداره می‌شود و تابع صلاحیت دادگاه‌های آمریکایی است؛ امری که یک چارچوب قانونی برای محافظت از ورود سرمایه عظیم مورد نیاز جهت بازسازی زیرساخت‌های دریاچه ماراکایبو و کمربند نفتی اورینوکو ایجاد می‌کند.

میلیون‌ها بشکه از تولیدات جدید ونزوئلا قرار است در پالایشگاه‌های ایالات متحده فرآوری شود که به طور بالقوه می‌تواند محدودیت‌های عرضه‌ای را که میانگین ملی قیمت بنزین را در اوت ۲۰۲۶ به بالای ۴.۱۵ دلار در هر گالن رساند، کاهش دهد.[1][2]

برای ایالات متحده، توافق تضمین‌شده خرید، یک عرضه پایدار و کم‌هزینه نفت خام را فراهم می‌کند که هدف آن کمک به پر کردن مجدد ذخایر استراتژیک نفت و حمایت از ظرفیت پالایشگاهی داخلی است. این پروژه همچنین نویدبخش افزایش تقاضا برای تجهیزات و خدمات میدان نفتی ساخت آمریکا است که هزاران شغل محلی ایجاد کرده و پایه مالی لازم برای بازسازی اقتصادی گسترده‌تر در ونزوئلا را فراهم می‌آورد.

رساندن تولید به سطوح هدف‌گذاری‌شده نیازمند غلبه بر کمبودهای شدید زیرساختی، به ویژه در زمینه تولید برق پایدار در سایت‌های استخراج است. تمرکز فوری اکنون به سمت تامین بخش‌های اولیه برنامه سرمایه‌گذاری ۱۰۰ میلیارد دلاری و استقرار تجهیزات سنگین لازم برای آغاز تلاش‌های نوسازی معطوف شده است.[1]

ماهیت بی‌سابقه موقعیت سهام فدرال، بررسی‌های دقیقی را از سوی تحلیلگران سیاست‌گذاری در خصوص شفافیت و رقابت در بازار به همراه داشته است. موسسه کاتو خاطرنشان کرد که این معامله، سی و دومین مورد را به سبد در حال گسترش شرکت‌های دولتی ایالات متحده اضافه می‌کند و آن را واضح‌ترین نمونه از حکمرانی از طریق معاملات مبهم و بیانیه‌های مطبوعاتی توصیف کرد.

تحلیلگران سوالاتی را در مورد فقدان یک فرآیند مناقصه رقابتی و سازوکار دقیق نحوه محاسبه قیمت‌گذاری تولید به قیمت تمام‌شده، و همچنین پیامدهای گسترده‌تر تملک مستقیم سهام شرکت‌های خصوصی توسط دولت فدرال مطرح کرده‌اند.[3]

با وجود بحث‌های سیاست‌گذاری، تمرکز عملیاتی همچنان بر اجرای تحول عظیم لجستیکی مورد نیاز برای رساندن ۱۷ میدان نفتی به استانداردهای مدرن باقی مانده است. الزامات نظارتی ایالات متحده از سوی موافقان به عنوان یک مبادله قابل‌قبول برای دستیابی به ثبات مالی و عملیاتی مورد نیاز جهت تامین مالی پروژه در نظر گرفته می‌شود.

با توجه به اینکه تولید فعلی در حدود ۱.۲ میلیون بشکه در روز در نوسان است، وعده تزریق سرمایه ۱۰۰ میلیارد دلاری به عنوان عملی‌ترین مسیر برای بازگرداندن تولید به سطوح تاریخی دیده می‌شود. بازسازی فیزیکی میادین در نهایت سرعت رسیدن نفت خام جدید به بازار جهانی را تعیین خواهد کرد.[1][4]

با اجرایی شدن مراحل اولیه این توافق، بخش انرژی از نزدیک نظاره‌گر نحوه تخصیص سرمایه و واگذاری قراردادهای فرعی برای بازسازی زیرساخت‌ها توسط شرکت «نورث امریکن بلو انرژی پارتنرز» است. موفقیت این پروژه در گرو غلبه بر تنگناهای ساختاری است که سال‌ها تولید ونزوئلا را محدود کرده‌اند. در صورت تحقق افزایش تولید هدف‌گذاری‌شده، این مشارکت می‌تواند جریان‌های تجاری نیمکره غربی را به طور بنیادین تغییر دهد و الگویی برای توسعه منابع عمومی-خصوصی در آینده ارائه کند، در حالی که یک شریان حیاتی اقتصادی برای اقتصاد ونزوئلا فراهم می‌آورد.[1][2]