رده‌بندی سبک‌وزن UFC: رقابت برای تاج گیتجی پس از رویداد UFC 329 داغ‌تر شد

دسته ۱۵۵ پوندی UFC مدت‌هاست که به عنوان برترین دسته وزنی در هنرهای رزمی ترکیبی (MMA) در نظر گرفته می‌شود؛ یک آکواریوم کوسه‌ها که تنها نخبگان مطلق در آن زنده می‌مانند. پس از رویدادهای انفجاری UFC 329 در لاس وگاس، رده‌بندی سبک‌وزن وارد یک وضعیت گذار آشفته و پرریسک شده است. با وجود قهرمانی که به تازگی تاج‌گذاری کرده و در حال درمان مصدومیت است و گروهی از مدعیان مرگبار که پیروزی‌های مهمی کسب کرده‌اند، رقابت برای تاج سبک‌وزن به اوج خود رسیده است. هنوز گرد و غبار آخرین رویداد پولی-به-ازای-مشاهده فروکش نکرده، اما معمای مسابقه‌سازی برای نیمه دوم سال ۲۰۲۶، بر گفتمان این ورزش غالب شده است.[1]

فردی که در حال حاضر در قله ایستاده، جاستین گیتجی است. پس از سال‌ها نبردهای هیجان‌انگیز و کمربندهای موقت، گیتجی سرانجام در ماه ژوئن در رویداد UFC Freedom 250 عنوان قهرمانی بلامنازع سبک‌وزن را به دست آورد. گیتجی که در محوطه جنوبی کاخ سفید رقابت می‌کرد، عملکردی تعیین‌کننده در دوران حرفه‌ای خود ارائه داد و ایلیا تاپوریا، مبارز شکست‌ناپذیر قبلی، را با ناک‌اوت فنی (TKO) وحشیانه در راند چهارم متوقف کرد. این پیروزی میراث گیتجی را به عنوان یکی از مقاوم‌ترین و مخرب‌ترین استرایکرها در تاریخ این ورزش تثبیت کرد.[1]

با این حال، سلطنت گیتجی با یک وقفه اجباری آغاز می‌شود. نبرد طاقت‌فرسا و خونین مقابل تاپوریا هر دو مبارز را مجروح کرد و در نتیجه، کمیسیون بوکس و ورزش‌های رزمی ترکیبی، گیتجی را به مدت ۱۸۰ روز تعلیق پزشکی کرد. اگرچه قهرمان در صورت تأیید متخصصان برای آسیب‌های مچ دست و زانو می‌تواند زودتر بازگردد، اما او برای آینده نزدیک از میادین دور است. این غیبت خلأیی در بالای جدول رده‌بندی ایجاد کرده و مدعیان برتر این دسته را وادار به رقابت برای کسب موقعیت کرده است.

بدون شک، بزرگترین پیشرو در رقابت سبک‌وزن در آخر هفته گذشته، پدی پیمبلت بود. این مبارز کاریزماتیک اهل لیورپول که وارد رویداد اصلی مشترک UFC 329 می‌شد، به دنبال جبران شکست خود در تلاش برای کسب عنوان موقت مقابل گیتجی در اوایل سال بود. پیمبلت با بنوا سنت دنیس، یک سرباز سابق نیروهای ویژه فرانسه که با رتبه پنجم وارد مسابقه شد و چهار پیروزی متوالی با فینیشینگ داشت، روبرو شد.[3]

پیمبلت با یک اجرای بی‌نقص و خشن، هرگونه تردید باقی‌مانده در مورد جایگاه خود در سطح نخبگان را از بین برد. پیمبلت بدون اتلاف وقت، بلافاصله فاصله را کم کرد. هنگامی که سنت دنیس تلاش کرد تا او را به زمین بزند، پیمبلت با قفل کردن یک گیوتین چوک، به طور یکپارچه غلتید و به یک دارس چوک (D'Arce Choke) محکم تغییر وضعیت داد. او پاهای خود را برای به حداکثر رساندن فشار تثبیت کرد و مبارز فرانسوی را در عرض تنها ۵۲ ثانیه بیهوش کرد.

این پیروزی سریع با سابمیشن، بلافاصله پیمبلت را دوباره وارد بحث قهرمانی می‌کند. پیمبلت با از هم پاشیدن یک حریف رده بالای پنج در کمتر از یک دقیقه، ثابت کرد که مهارت گراپلینگ او یک تهدید مرگبار برای هر کسی در این دسته است. او اکنون با رکورد ۲۴-۴، با شتابی عظیم و جذابیت غیرقابل انکار برای فروش بلیط، وارد نیمه دوم سال می‌شود.[3]

اما پیمبلت تنها کوسه‌ای نیست که در اطراف تاج قهرمانی می‌چرخد. آرمان ساروکیان همچنان سایه تهدیدآمیز بر دسته ۱۵۵ پوندی است. با وجود یک دوره فعالیت غیرمعمول آرام، که تنها دو بار در ۲۶ ماه گذشته رقابت کرده است، ساروکیان به طور گسترده به عنوان خطرناک‌ترین حریف از نظر سبک مبارزه برای قهرمان در نظر گرفته می‌شود. کشتی نخبه و مجموعه مهارت‌های کامل او، او را به کابوسی برای استرایکرهای محض تبدیل می‌کند.[1][4]

کارنامه ساروکیان گویای همه چیز است. او در اواخر سال ۲۰۲۵ در قطر، پیروزی قاطعی با سابمیشن بر دن هوکر کسب کرد و به دلیل مصدومیت کمر، به سختی شانس مبارزه برای عنوان قهرمانی مقابل اسلام ماخاچف، قهرمان سابق، را از دست داد. این مبارز ارمنی-روسی با رکورد ۲۳-۳ که در حال حاضر در بالای لیست مدعیان قرار دارد، صرفاً منتظر است تا مسئولان UFC برای یک مسابقه حذفی با ریسک بالا، با او تماس بگیرند.[1][4]

پیچیدگی بیشتر به رده‌بندی، حضور مکس هالووی، کارت وحشی کهنه‌کار، است. هالووی در UFC 329 به حد وزن ولترویت صعود کرد تا در یک مسابقه انتقامی مورد انتظار، با کانر مک‌گرگور بازگشته روبرو شود. این مسابقه به طرز عجیب و ناگهانی به پایان رسید، زمانی که مک‌گرگور تنها ۶۹ ثانیه پس از شروع راند اول دچار مصدومیت شدید زانو شد و پیروزی ناک‌اوت فنی را بدون اینکه هالووی آسیبی ببیند، به او اعطا کرد.[2]

هالووی که کاملاً سالم از مبارزه با مک‌گرگور بیرون آمد، همچنان یک عامل بزرگ در سبک‌وزن است. این استرایکر اهل هاوایی به طور مشهوری گیتجی را در ثانیه پایانی نبرد افسانه‌ای آنها برای کمربند BMF در UFC 300 در سال ۲۰۲۴ ناک‌اوت کرد. با توجه به آن سابقه، مسابقه انتقامی برای عنوان بلامنازع ۱۵۵ پوندی یک گزینه پرفروش است که بدون شک مسئولان مسابقه‌سازی UFC در حال بررسی آن هستند.[1][2]

حضور کهنه‌کاران در رده‌بندی با هالووی به پایان نمی‌رسد. چارلز اولیویرا اخیراً یک بازگشت چشمگیر را برای خود مهندسی کرده است. این متخصص سابمیشن برزیلی با شکست دادن هالووی در یک مسابقه انتقامی در UFC 326 در اوایل سال جاری، کمربند نمادین BMF را کسب کرد و به این دسته یادآوری کرد که توانایی مرگبار او در فینیشینگ هرگز نباید از تصویر قهرمانی حذف شود.[1][4]

مسئولان مسابقه‌سازی UFC اکنون با یک معمای پیچیده برای حل این تراکم در بالای جدول رده‌بندی روبرو هستند. با بهبودی گیتجی، این سازمان می‌تواند تصمیم بگیرد که یک مبارزه برای عنوان موقت بین پیمبلت و ساروکیان رزرو کند تا دسته را فعال نگه دارد. یا می‌توانند صبر کنند تا یک مسابقه انتقامی بزرگ گیتجی-هالووی پس از بهبودی کامل قهرمان برگزار شود.[1]

گیتجی خود اولویت‌هایش را روشن کرده است. پس از پیروزی تاریخی‌اش در کاخ سفید، قهرمان علناً خواستار برابری و دستمزدهای بزرگتر از UFC شد، که نشان می‌دهد او به دنبال مسابقاتی با سودآوری بالا و تعیین‌کننده میراث برای اولین دفاع از عنوان خود است. بعید است که او مسابقه‌ای را بپذیرد که از نظر مالی جذاب نباشد.

در حال حاضر، دسته سبک‌وزن یک بازی انتظار با ریسک بالا باقی مانده است. هر مدعی برتر، از پیمبلت صعودی و ساروکیان ترسناک گرفته تا هالووی و اولیویرا افسانه‌ای، ادعای قانع‌کننده‌ای برای تاج قهرمانی دارند. در حالی که مبارزان برای کسب موقعیت رقابت می‌کنند و قهرمان در حال بهبودی است، رقابت برای تاج گیتجی نویدبخش مجموعه‌ای تماشایی از مسابقات در ماه‌های آینده است.[1][3][4]