اینترنشنال (The International) چیست و چرا بزرگترین رویداد تاریخ ورزش‌های الکترونیک محسوب می‌شود؟

در آگوست ۲۰۱۱، در میان همهمه نمایشگاه گیمزکام (Gamescom) در شهر کلن آلمان، شرکت ولو (Valve) با یک اعلامیه صنعت بازی را در شوک فرو برد. آن‌ها برای رونمایی از بازی جدید خود یعنی دوتا ۲ (Dota 2)، تورنمنتی به نام «اینترنشنال» (The International) برگزار کردند که جایزه تیم قهرمان آن یک میلیون دلار بود. در آن زمان، چنین رقمی در دنیای ورزش‌های الکترونیک کاملا بی‌سابقه و برای بازیکنان پولی تغییردهنده مسیر زندگی محسوب می‌شد.[1][4]

این رویداد که در نهایت با قهرمانی تیم اوکراینی Natus Vincere و دریافت چک یک میلیون دلاری به پایان رسید، استاندارد جدیدی برای مسابقات گیمینگ تعریف کرد. کل جایزه مسابقات در سال اول ۱.۶ میلیون دلار بود که تماما توسط خود شرکت ولو تامین می‌شد. اما انقلاب اصلی دو سال بعد رخ داد، زمانی که ولو تصمیم گرفت اقتصاد این تورنمنت را به دست خود بازیکنان بسپارد.[1][3]

در سال ۲۰۱۳، ولو یک آیتم درون‌بازی به نام «کامپندیوم» (Compendium) یا همان بتل‌پس را معرفی کرد. فرمول ساده اما نبوغ‌آمیز بود: ۲۵ درصد از درآمد حاصل از فروش این آیتم مستقیما به استخر جوایز (Prize Pool) اینترنشنال اضافه می‌شد. این سیستم تامین مالی جمعی (Crowdfunding) باعث شد تا جایزه مسابقات از رقم پایه ۱.۶ میلیون دلار فراتر رود و در همان سال اول به بیش از ۲.۸ میلیون دلار برسد.[1][4]

از آن نقطه به بعد، رشد جوایز اینترنشنال توقفی نداشت. هر سال رکورد سال قبل شکسته می‌شد. در سال ۲۰۱۴ جایزه به ۱۰ میلیون دلار رسید، در سال ۲۰۱۶ از مرز ۲۰ میلیون دلار گذشت و در نهایت در سال ۲۰۲۱ (TI10) که در بخارست رومانی برگزار شد، به رقم خیره‌کننده ۴۰ میلیون و ۱۸ هزار دلار دست یافت. تیم قهرمان آن سال، یعنی Team Spirit، بیش از ۱۸.۲ میلیون دلار به خانه برد؛ رقمی که با جوایز قهرمانان گرند اسلم‌های تنیس یا مسابقات گلف برابری می‌کرد.[1][3]

اما پول تنها چالش اینترنشنال نبود؛ نحوه رسیدن به این مسابقات نیز داستانی پرفراز و نشیب داشت. در سال‌های اولیه، ولو تیم‌ها را به صورت مستقیم و بر اساس صلاحدید خود دعوت می‌کرد. این «بلیت‌های طلایی» هیجان زیادی داشتند، اما عدم شفافیت در معیارهای انتخاب باعث نارضایتی بازیکنان و سازمان‌ها شده بود. هیچ‌کس دقیقا نمی‌دانست برای دعوت شدن به بزرگترین رویداد سال باید چه تورنمنت‌هایی را پیروز شود.[2][4]

برای حل این مشکل، ولو در سال ۲۰۱۷ سیستم «دنیای حرفه‌ای دوتا» یا Dota Pro Circuit (DPC) را معرفی کرد. این سیستم شامل مجموعه‌ای از لیگ‌های منطقه‌ای و مسابقات میجر (Major) بود که تیم‌ها با موفقیت در آن‌ها امتیاز DPC کسب می‌کردند. در پایان فصل، ۱۲ تیمی که بیشترین امتیاز را داشتند مستقیما به اینترنشنال دعوت می‌شدند. این سیستم شفافیت را به ارمغان آورد و مسیر رسیدن به مسابقات جهانی را کاملا ریاضی و قابل پیش‌بینی کرد.[2][4]

با این حال، سیستم DPC هزینه‌های پنهانی برای اکوسیستم داشت. ولو در سپتامبر ۲۰۲۳ در بیانیه‌ای رسمی اعلام کرد که این سیستم را لغو می‌کند. آن‌ها در وبلاگ رسمی دوتا ۲ نوشتند: «دنیای رقابتی دوتا کمتر هیجان‌انگیز، کمتر متنوع و در نهایت بسیار کمتر سرگرم‌کننده شده است.» به گفته ولو، الزامات سخت‌گیرانه DPC باعث شده بود تا برگزارکنندگان مستقل نتوانند تورنمنت‌های خلاقانه برگزار کنند و همه چیز به یک تقویم خشک و رسمی محدود شده بود.[2]

لغو DPC به معنای بازگشت به دوران پیش از سال ۲۰۱۷ است، جایی که تورنمنت‌های شخص ثالث (Third-party) دوباره اهمیت پیدا می‌کنند و دعوت به اینترنشنال بر اساس عملکرد کلی تیم‌ها در طول سال ارزیابی می‌شود. این تغییر همزمان شد با کاهش شدید جوایز اینترنشنال؛ در سال ۲۰۲۳ جایزه مسابقات به حدود ۳.۳ میلیون دلار کاهش یافت، زیرا ولو مدل درآمدی بتل‌پس را تغییر داد تا تمرکز را از روی یک تورنمنت واحد بردارد و محتوای بازی را در طول سال پخش کند.[1][2]

با وجود این تغییرات، تاثیر اینترنشنال بر تاریخ ورزش‌های الکترونیک غیرقابل انکار است. این تورنمنت به جهان ثابت کرد که گیمینگ رقابتی می‌تواند استادیوم‌های چند ده‌هزار نفری را پر کند و اقتصادی چند میلیون دلاری بسازد. سپر قهرمانان (Aegis of Champions)، جامی که نام تمام قهرمانان روی آن حک می‌شود، همچنان مقدس‌ترین نماد در دنیای دوتا ۲ است و بلند کردن آن در استیج اصلی، رویای نهایی هر بازیکن حرفه‌ای باقی خواهد ماند.[3][5]